verhalen

Zelf een verhaal inzenden? Ga dan hier naar het formulier.

De oudere inzendingen zijn opgedeeld in de volgende onderwerpen:
somber gevoel - familie met psychische problemen - eigen identiteit - eenzaam - pesten - eetproblemen - problemen thuis - angst en fobie - persoonlijkheidsproblemen - zelfverwonding - overige verhalen

Nieuwste inzendingen:

Ik heb helemaal geen schizofrenie

Ik ben inmiddels wat ouder...dan bezoekers van deze site. Maar ooit kreeg ik problemen. Psychische problemen.
Ik expirimenteerde es met alcohol. Toen een joint en dat gaf een verlichting. Ik voelde de problemen niet waar ik mee zat. het isolement, de eenzaamheid die was even weg. een soort vrijheid.
Steeds meer drug gebruik leidde tot een psychose. Ze hebben me toen de diagnose schizofrenie gegeven. MAAR dat klopt niet! Er is een contra-indicatie middelengebruik. Dwz wanneer je (veel) drugs/middelen gebruikt die bekend staan om hun hallicunatoire werking kan er als je psychotisch wordt geen sprake zijn van schizofrenie. Alleen het label geeft al zoveel ellende. Voor mij is het nu te laat. Hopelijk kunnen jullie er je voordeel mee doen. groeten Danny.

Verliefd op leraar/stage loper

Ik heb een lerares voor wiskunde maar nu zijn er 2 wissel stage lopers mnr.zwart en mnr.de boer en die geven ons nu les voor een tijdje en vandaag hadden we les van mnr.zwart (Max) en ik vind hem al een tijdje een beetje leuk en laatst liep hij dor de gang en ik en mijn vriendinnen zwaaien altijd naar hem en dan zwaait hij terug maar toen knipoogde hij ook en ik werd helemaal knal rood en toen we dus vandaag les van hem hadden was ik dood zenuwachten want misschien had hij wel gezien dat ik rood werd maar op het moment zelf viel het wel mee maar ik moest werken met een vriendin een verslag maken en allen kinderen uit onze klas zaten in het computer lokaal en wij ook en ik deed niks en toen kwam hij steeds voorbij en dat vond ik alleen maar leuk en het 2e uur zaten we in een lokaal en toen moesten we zoon blad invullen over wat je vond van mnr.de boer en ik had daar geen zin in en zat de helentijd naar Max te kijken en dan keek hij weer terug en begon ik te lachen en keek ik weg en keek ik weer terug en lachte hij ook we waren toen egt aan het flirten (hij is 19) en ik ben bijna 14 en oké ik weet ook wel dat hij best wel te oud voor mij is maar ik kan het gewoon niet laten om op hem verliefd te zijn en ik wil hem ook niet kwijt want hij geeft ons volgende week voor de laatste keer les en dan gaat hij weer naar school enz. en dat wil ik egt niet want dan ga ik hem zoo missen:'( wat moet ik nu ingotsnaam doen. en ik had laatst een gala en toen heb ik in een groepje met hem gedanst ik naast hem een dat was egt sexy en daarna tegen over hem en toen keken we ook de helentijd naar elkaar. Ps. hij wordt over een week 20 en dan kopen we met de helenklas een cadeau en koop ik ook nog een verjaardag cadeau voor hem met een briefje er op en dat leg ik als niemand het ziet stiekem in zijn post vakje dat zal hij vast wel leuk vinden maar ik weet nog niet zeker of ik het wel durf.

anoniem, 13 jaar

Verjaardag

Ik wilde dat ik een keer een verjaardag had met echte vrienden die niet afzeiden omdat ze het zogenaamd te druk hebben of moe zijn.

Ik vier mijn verjaardag bijna nooit, omdat ik bang ben dat er haast niemand komt. Vol goede moet nodigde ik dit jaar mensen uit die ik sinds kort heb leren kennen. Maar wat blijkt, ze kunnen niet. Toch raar dat ik elke keer hoop blijf houden op een leuke drukke verjaardag, elk jaar weer. Zucht.

Vlindertje, 24 jaar

Het pispaaltje

Eigenlijk is het best moeilijk om precies te vertellen hoe ik me voel. Ik heb ontzettend veel problemen thuis. Mijn vader is vaak agressief en mijn moeder speelt zowat onder hetzelfde hoedje. Mijn ouders hebben zelfs vaak ruzie met elkaar, maar als het erop aan komt dat ik hun aanspreek om te scheiden, word ik weer volop neer gescholden. Mijn zusje “heilige”, om het maar zo te zeggen, en ik het pispaaltje. Wat ik ook doe, ik doe niets goed. Iedere keer word ik afgekraakt, neergehaald en soms als het heel ernstig is zelfs doodgewenst.

Ik weet het, het klinkt misschien niet normaal, maar voor mij is het zowat een gewoonte geworden. Niemand van mijn echte vriendenkring weet hiervan. Wel dat ik af en toe mot heb met mijn ouders, maar dat het zo ernstig is niet. Op school laat ik het niet merken en ook niet zien. Ik lijk een spontane, vrolijke doorzetter, maar van binnen ben ik doodongelukkig.

Soms denk ik bij mezelf: hoe zou het eigenlijk zijn als ik niet besta? Zijn mijn ouders werkelijk gelukkig als ik mezelf van mijn leven beroof? En dat soort dingen spoken in mijn hoofd. Volgens mijn moeder ben ik degene die haar leven kapotmaak. En dat het beter was als ze me nooit op de wereld had gezet.

Maar goed, de ene keer gaat het supergoed en kan ik het goed vinden met mijn moeder, maar de andere keer scheurt ze me gewoon met haar pijnlijke woorden. Mijn zusje maakt het me extra moeilijk hier, ze maakt mijn schoolspullen kapot en alles wat ik in huis haal gaat er binnen no time weer vertrapt uit. Ik ben het gewoon zat om hier nog te blijven en ik weet niet of ik het nog wel waard vind om verder te gaan.

Jam, 17 jaar

Problemen @ home

Ik ben een jonge vrouw van 24 jaar en woon samen met mijn moeder en mijn 7 jaar jongere zusje. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 jaar was. Mijn zusje en ik hebben mijn vader daarna nooit meer gezien, omdat hij daar geen behoefte aan heeft.

Mijn moeder is na de scheiding ernstig depressief geraakt en is dat nog steeds. Helaas heeft dat een naar effect op mij en mijn zusje. Mijn zusje is nu in de pubertijd en doet alles wat mijn moeder niet wil: ze zit veel achter de pc en doet aan geheimzinnige dingen, zoals msn'en en chatten, vooral met jongens. Dit zorgt voor veel problemen, want mijn moeder heeft ons erg beschermd opgevoed. Dat kan ik me wel voorstellen, want als je het nieuws leest en hoort, dan weet je al genoeg wat de gevolgen van chatten en msn is. Maar mijn zusje begrijpt dat niet en dat zorgt voor ruzies thuis.

Mijn moeder is erg gevoelig en zo depressief, dat ze haar woede ook niet in bedwang kan houden. Elke dag is ze aan het schreeuwen en boos. Soms om de onbenulligste dingen en soms om iets wat niet gedaan is. Het probleem bij mijn moeder is dat ze van ons de perfecte kinderen wil maken, maar dat kunnen wij niet zijn.

Ik steun mijn moeder waar ik kan en hoeveel ik kan, geef haar nooit grote mond en doe ook wat ze van me verlangt. Het is een moeilijke situatie, en ook omdat er geen rust in huis heerst, durf ik zelf geen relatie aan te gaan, omdat ik bang ben dat dit in mijn eigen huis terugkomt. Communiceren lukt niet, omdat ze niet accepteren of toegeven kan dat het klopt. Mijn zusje wordt er ook gek van. Ik wil haar steunen maar tegelijkertijd kan ik mijn moeder niet tegenspreken.

meisje, 24 jaar

Ik haat het hier

De miserie is al zo een 5 jaar geleden begonnen. Sinds ik naar die school ga is mijn leven een kleine ramp. Ik hoor al van mijn 11de dat ik te zwaar ben (en ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat dat echt zware bullsh*t is - ben nu 1.62 en weeg 54 kg) maar dat snijdt echt zo in mij. Altijd te horen krijgen dat ge "mollig" zijt. En ik kan het gewoon allemaal niet uitleggen. Ik woon op kamers, omdat mijn school wel 82 km van mijn thuis is en nu sinds mijn laatste rapport weet ik niet of ik daar nog naartoe mag en ik haat het hier echt. Van binnen schreeuwt heel mijn ziel het uit. Ik word echt zot...

Lonely, 16 jaar

Helemaal alleen

Mijn vriendinnen hebben mij sinds kort laten vallen. Het ging al een tijdje niet helemaal lekker, maar toen ze waar ik bij was aan het bespreken waren hoe leuk ze naar de bios zouden gaan, en dat het zielig was als ze tegen A zouden zeggen dat ze liever zonder hem gingen, knapte er iets. Ik ben zo weggelopen, en heb in de aula staan huilen. Ik was wel blij dat er andere vriendinnen bij waren die mij hebben gesteund.

Na schooltijd hebben we het uitgepraat, er is mij verteld dat ze dingen liever doen zonder mij, met z'n drieën. En ik maar denken, met z'n drieën+A ja, jullie hebben mij gewoon ingeruild voor hem. Ik voel me nog steeds vreselijk. Onze klas is echt in groepjes verdeeld, en als je uit een groepje bent gekickt, kom je niet zo makkelijk in een ander groepje.

Wel ben ik blij dat het schooljaar bijna af is gelopen. Ik was al niet de zekerste, en nu helemaal niet. Ik wil hiermee zeggen dat je heel goed na moet denken als je een goede vriendin aan haar lot over laat. Het is heel moeilijk om op deze leeftijd nog andere vrienden te maken. Iedereen heeft nu vrienden, en hebben een beeld van anderen, die niet snel veranderd.

anoniem, 14 jaar

Verminking

Iedere dag is het een strijd tegen mijzelf, om niet die schaar, mes, passer te nemen. Ik moet elke dag opnieuw vechten tegen mijzelf, tegen mijn geweten. Ik moet elke dag opnieuw de drang weerstaan om pijn te voelen, om me ff te kunnen verlossen van de wereld. Sommige dagen verlies ik, maar dan word ik sterker voor de volgende dag, voor het volgende gevecht. En op het einde zal ik me zelf ooit overwinnen!

Anoniem, 14 jaar

De strijd om eten

In september 2006 werd ik depressief en kreeg daarvoor kalmerende middelen. Het ging een tijdje goed, en soms niet goed. In januari 2007 begon de strijd om eten, en ontwikkelde ik de ziekte anorexia nervosa. Ik at bijna niks en ontkende dat ik anorexia had. Ik woog 56, terwijl ik voorheen 63 woog. 

Toen kreeg ik opeens vreetbuien, waardoor ik heel veel aankwam en weer op me normale gewicht kwam. Dat vond ik vreselijk, dus ik ging weer heel veel afvallen. Veel met eten bezig zijn en bewegen werd een obsessie. Als ik te veel had gegeten, ging ik overgeven. Ook maakte ik strenge eetschema´s en moest ik van mezelf veel bewegen. Vaak lag ik dan met pijn (van de botten) in me bed.

Inmiddels had ik hulp bij Eleos en kreeg ik medicijnen tegen depressie. Op een gegeven moment woog ik 50 kilo, en werd er gezegd dat ze me gingen opnemen als ik onder de 50 woog. Dat werd voor mij een omslagpunt. Ik probeerde normaal te eten. Maar dat mislukte, daarvan in de plaats kreeg ik vreselijke vreetbuien. Toen ben ik een poosje bij een vriendin geweest en daar ging het gelukkig goed.

Nu op dit moment is anorexia nog niet weg, want elke dag is er weer de strijd om eten. Wel heb ik nu een normaal gewicht, maar de drang om af te vallen is heel groot. Gaag zou ik gelukkig willen zijn, maar daar zie ik nog geen toekomst in.

Willeke, 16 jaar

Ben ik depressief?

Deze vraag stel ik mezelf vaak. Mijn moeder is 7 jaar geleden overleden aan kanker. Ik was op dat moment 10 jaar oud en mijn broertje was 7. Na het overlijden van mijn moeder is mijn vader direct weer aan het werk gegaan en heb ik de rol van mijn moeder overgenomen. Ik deed regelmatig boodschappen en hielp met het huis schoonmaken en met koken. Maar ook over mijn broertje speelde ik de moeder. Ik wist niet beter, wie moest het anders doen. Mijn vader was er nooit.

Het is op een gegeven moment zo uit de hand gelopen, dat ik regelmatig in elkaar werd geslagen en uitgescholden. Mijn broertje stookte ook mijn vrienden tegen mij op en ook die begonnen met uitschelden. Ik moest mijn broertje buitensluiten om te zorgen dat ik niet geslagen zou worden.

Dat heeft geduurd tot het moment dat ik 15 was. Mijn vader kreeg een nieuwe vriendin die ook al snel bij ons in huis kwam wonen. Zij had op het werk een arbeidsconflict en kwam zwaar depressief thuis te zitten. Dat deed de sfeer bij ons thuis ook geen goed. Ze zij dat ik me als een kind moest gedragen in plaats van als een moeder. Daar begonnen de eerste ruzies mee. Probeer dat maar eens als je 5 jaar lang de rol van je moeder hebt overgenomen.

Ondertussen zijn ze getrouwd. Zij is depressief thuis en mijn vader ook. Mijn broertje is het lieverdje en ik ben de bitch in huis. Alles wat ik doe is fout en wat ik zeg is ook niet goed. Ik probeer alles te doen zoals zij willen dat ik het doe, maar zelfs dan doe ik het niet goed. Ik voel me leeg en erg somber. Ik heb nergens meer zin in en geef mezelf de schuld van alles. Ook heb ik me al regelmatig met een mes gesneden.

Ik kan thuis niks meer doen of ik krijg op mijn flikker. Mijn broertje haalt een 3 en dat maakt niet uit. Ik betaal mijn ouders 200 euro per maand. 100 euro kostgeld, omdat ik dat huis woon en 100 euro voor mijn school, zodat hun dat niet allemaal hoeven te betalen. Daarnaast komen alle kosten voor kleding, beltegoed, vakantie, reiskosten, alles. Nooit zal ik wat hun krijgen.

Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik word door mijn moeder regelmatig uitgescholden. Mijn vader vind het allemaal maar prima, die trekt ook nooit zijn mond open. In alles wat zij zegt en doet staat hij achter haar. Ik ben stil en teruggetrokken, ben niet vrolijk meer en geniet niet meer van het leven. Ben ik dan depressief?

Anouk, 17 jaar

Negen jaar lang gepest

Terug naar lijst