Onzichtbaar

Ik wou dat ik onzichtbaar was
Dat niemand me kon zien
En niemand me kon horen

Ik wou dat ik onzichtbaar was
Dat niemand me kon voelen
En niemand het kon merken
Hoe rot ik me nu voel
Hoe rot ik me gedraag
Hoe vreselijk ik ben
Want niemand kan begrijpen
Waarom ik me zo voel
Waarom ik me misdraag
Waarom ik ben

Ik wou dat ik onzichtbaar was
Dat niemand het kon merken
Hoe angstig ik nu ben
Hoe verscheurd ik me nu voel
Hoe vreselijk ik ben
Want niemand zal begrijpen
Waarom ik angsten ken
Waarom ik me zo voel
Waarom ik ben

Ik wou dat ik onzichtbaar was
Dan was ik niet
En ben ik toch

juni 2000
Mayan
19 jaar

Dit gedicht schreef ik een paar jaar geleden, toen ik midden in een lange zware depressie zat, maar dat nog niet wilde erkennen... Een half jaar later heb ik me uit de naad gewerkt om eruit te komen en dat is gelukt de zomer een jaar later, voelde ik me weer gelukkig, ik kon me niet herinneren wanneer dat voor het laatst voorgekomen was. Inmiddels heb ik wel weer terugvallen gehad, maar heb me daar altijd weer uit kunnen werken, voor ik weer te ver weg zakte... Ook nu worstel ik weer met (het voorkomen van) een terugval... Omdat ik het moeilijk vindt om hierover te praten met vrienden en familie (ik praat iedereen de oren van de kop, maar praat nooit over de dingen, waar ik eigenlijk wel over zou moeten praten...), zou ik het fijn vinden in contact te komen met iemand die ook knokt voor een gelukkig leven, waarin depressie toch altijd op de loer blijft liggen... Liefs