Vervolg verhaal zoeken

Naam: Janneke
Leeftijd: 21

Helaas... Het gaat niet zo goed als ik gehoopt had. De medicatie, seroxat, sloeg even aan.. Maar al gauw kreeg ik een terugslag. Ik ben weer veel moe, heb veel uren slaap nodig. Ik heb op het moment geen concentratie en zin om wat aan mijn studie te doen. Ik ben somber, lusteloos en moe, moe en nog eens moe.... Zucht, als je eens zou weten hoe vermoeiend het is. Keer op keer gesprekken met mn huisarts om te bekijken wat er nu aan de hand zou kunnen zijn. Maar goed, de laatste keer, ongeveer 2 weken geleden, moest hij toch zeggen dat hij niet zo goed weet wat er met mij aan de hand is. Erg frustrerend. Ik ben een meid van 21, zit in de knoop en baal er van dat mijn leven loopt zoals het nu loopt. Ik wil ook gewoon 21 zijn, zoals elke andere 21 jarige.. Het begrip wat er van anderen is, is helaas niet genoeg aanwezig. Ik heb een hele lieve vriend, maar écht begrijpen hoe het zit? Nee.. Dat kan niet. Ik snap het zelf niet, hoe moet dan iemand anders het in Godsnaam begrijpen. Als iemand voor mij een oplossing o.i.d. weet, vertel het mij. Ik wil zo graag alles uitproberen om maar van het kutgevoel af te zijn... Ik ben het zat om op deze manier te moeten doorgaan. Ik maak er absoluut geen eind aan, daar zijn sommige dingen me echt te dierbaar voor én ik wil dat ook helemaal niet. Ik wil gewoon leven, zonder vermoeidheid en de wisselende buien.. Succes voor alle anderen. Groetjes, Janneke

Terug naar lijst

Zoeken

Naam: Janneke
Leeftijd: 21

Als ik goed nadenk is het al heel lang geleden begonnen.. Als ik er nu op terug denk, vind ik dat er al eerder actie genomen moest worden. 
Ik ben nu ongeveer 5 jaar moe, weliswaar met ups en downs. het gaat nu beter, maar nog niet optimaal.. Op de basisschool werd ik gepest van groep 6 tot en met groep 8. Mijn ouders gingen scheiden in groep 8. Ik werd samen met mijn zus en broer bij mijn moeder geplaats. Mijn vader woonde gelukkig maar 100 meter verder en zag ik nog regelmatig. Maar toch was/is het raar. Ik ging in mijn eentje naar een andere school, om met een nieuwe start te beginnen.. Helaas lukte dit niet goed. Pas in het 3e jaar, kreeg ik vrienden en vond men me leuk.. In het 1e jaar van mijn mbo opleiding heb ik een impulsieve (maar wel goede) beslissing genomen door bij mijn vader te gaan wonen. Op woensdag vertelde ik het mijn vader, donderdag pakte ik al mijn spullen in en vrijdag verhuisde ik. Mijn moeder is hertrouwd met een man die leuk is, zodra ze niet 'bij elkaar' zijn. Snap je wat ik bedoel? Dit alles heeft veel bijgedragen. En in dat jaar ging het uit met mijn toenmalige vriend. Het was allemaal te veel.. Ik zit nu met 5 jaar vermoeidheid opgescheept. Bloedonderzoeken etc. wezen niks uit, ook een psycholoog, dietiste, fysiotherapie, homeopathie en shiatsu hielpen mij niet. Ik heb meerdere klachten: - Vermoeidheid - Overgeven bij spanningen - Niet goed kunnen inslapen én doorslapen - Niks eten tot vreetbuien - Zweten zonder enige inspanning - Somberheid, afgewisseld met normale stemmingen en hyper zijn Ik ben voor de zoveelste keer naar de huisarts gegaan, ik was het zat om van hot naar her te gaan om er achter te komen waar mijn vermoeidheid nou eigenlijk vandaan kwam.. Na mijn hele verhaal te hebben gedaan én al mijn klachten door te hebben gegeven viel er bij de huisarts eindelijk een kwartje. Ik heb een lichte vorm van paniek/angststoornis. Nou daar zit je dan, ik werk in de psychiatrie, volg een SPH-deeltijd opleiding en dan krijg je te horen dat je een stoornis hebt die mijn clienten ook hebben.. Vreemd hoor, maar het lucht wel op, want ik hoef nou eindelijk niet meer te zoeken. Ik slik nu 2 maanden paroxetine (seroxat) en ik voel verschil met voorheen. Ik voel mij meer ontspannen, zweet minder, kan beter slapen en ben ook gewoon weer vrolijker! Mijn werk en studie doe ik nog steeds. Wel vind ik het moeilijk om op mijn werk met het brandsysteem om te gaan, daar heb ik angsten voor. Ik hoef niet meer te zoeken, ik ben Janneke en ik heb een lichte vorm van paniek/angststoornis.. Dit ben ik, take it or leave it!

Terug naar lijst

ik ben ik....

Naam: raydi
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 21

Weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik ben dinie ben 21 en heb last van angorafobie ook wel straatvrees genoemd in de volksmond. Toen ik 16 was ben ik begonnen met lijnen en zat op het randje van anorexia, toen had ik de neiging om flauw te vallen is overigens nooit gebeurt, maar die angst bleef me bij. En aangezien ik thuis moeilijk over me gevoel kon praten en nog steeds niet nu in niet meer thuis woon heb ik het dus opgekropt en heeft het 4 jaar geduurt voordat ik het bekend heb gemaakt bij mijn ouders en familie, misschien ergens ook wel een soort van schaamte.

Ben nu moeder van twee jongens één van 2 en één van 3 maanden en woon gelukkig samen met hun vader, maar mijn klachten zijn er nog. Ben nu in indivudele therapie en beetje bij beetje gaat het steeds beter. Ben er nu achter dat alle dingen van vroeger die ik dus niet heb verwerkt zich bij mij zo uiten en dat een heleboel van de problemen bij de thuissituatie lagen. Nu moet ik ze alleen nog op een rijtje krijgen en verwerken, maar ik ben nu zo ver dat ik wel samen met mijn vriend de straat op durf en na een winkel ga. Weet dat ik nog een lange weg te gaan heb maar op me zelf gaan wonen is de beste beslissing geweest die ik heb kunnen nemen, want alleen dat heeft al mijn angsten al verminderd.

Terug naar lijst

angst en onzekerheid

Naam: boefje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Ik ben Carola 17 jaar. Ik zit met enorm probleem en ik weet niet wat ik er mee aan moet. Ik heb 22 november een date gehad met een jongen die ik al een tijdje ken, was heel erg leuk, we hebben veel gepraat. voornamelijk over mijn onzekerheid en angsten, die jongen vroeg of ik hem een kans wou geven daar heb ik jah tegen gezegd. Dus ik had een vriend. IK had hem heel veel verteld zelfs wat mijn reactie na die avond zou kunnen zijn. En ik ga savonds naar huis, maar ik kon niet slapen. En de volgende dag lijkt als overhoop te staan. Ik voelde zoveel angst en het voelde gewoon niet meer goed. EN ik heb hem gezegd dat ik het niet aan kan.
Ik weet niet waar ik bang voor ben, maar ik durf gewoon geen relatie te beginnen. Ik heb nog nooit echt een vriend gehad dat maakt het misschien wel extra moeilijk. De mensen bij mijn op school vinden dat ik heel stom bezig ben en dat ik het gewoon had moet proberen en er geen einde aan had moet maken. IK weet dat het dom is, maar niemand weet wat ik doormaak hoe angstig en onzeker ik ben. Ik heb heel veel zitten huilen omdat ik nu gewoon de kluts kwijt ben. IK zou willen dat het anders was. Ik heb er niet om gevraagd om me zo te voelen na die avond. Ik vraag me ook af of er een tijd komt dat ik wel een relatie aan durf te gaan en hoe ik dit in godsnaam op moet lossen. Ik heb een enorm benauwd gevoel in mijn maag en ik weet het gewoon niet meer, wat moet ik doen? en wat kan ik doen om mij zelf te helpen en de oorzaak van mijn angsten te vinden en wat kan ik doen om er achter te komen waar ik bang voor ben. Allemaal vragen zonder antwoord!
Groetjes carola

Terug naar lijst

weet het niet...

Naam: hoitjes
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

Nou ja laat ik maar eens beginnen. Waar ik dit jaar ook les van had, ik durfde  eigenlijk niks. Ben 1x pw-week niet gegaan ik was "ziek" van angst daarvoor. Presentaties die met 2 of meer waren was ik op de dag van de presentatie ook "ziek" van angst maar de presentatie ging dan gewoon door zonder mij en kreeg ik het cijfer van diegene die met mij waren en er wel waren een aantal mondelingen heb ik niet gedaan daar staat nu een 1 voor. Ik mocht met school mee skiën 1 week in oostenrijk uiteindelijk heb ik at niet gedaan en heb ik op het laatste moment afgezegt en gebruikte ik bij m'n ouders als smoes dat m'n knieën het niet een wwek zouden volhouden(heb knieblessure namelijk) maar in werkelijkheid was ik te bang ervoor. Ik kreeg rond kerst te horen dat een hele goede vriendin van mij mishandelt word door haar vader echt vreselijk. En 1 of 2 maanden later gaat het ineens heel slecht met de vader van m'n beste vriendin die toen ieder moment dood kon gaan echt kl*te. Dit jaar waren m'n cijfers extreem slecht, had voortdurend black-outs onder pw-en enzo en ga dus niet over en moet ik de 4e komend jaar over gaan doen zie er nu al vreselijk tegenop.

En m'n mentor dit jaar was ook vreselijk hij deed gewoon niets voor je. Uiteindelijk heb ik aan het einde van dit schooljaar via vriendin geregeld dat ik gesprek heb met de vertrouwenspersoon over faalangst want ik durfde het zelf niet te regelen ik wou het al een half jaar maar durfde steeds niet. Tijdens het gesprek keek ik de hele tijd naar de muur naast me inplaats van naar de vertrouwenspersoon, en er kwam haast geen woord uit m'n mond. Het is gebleven bij 1 gesprek want het 2e gesprek had ik afgezegd maar volgend schooljaar heb ik weer gesprek erover.

Vandaag is het de bedoeling dat we met de klas gaan kamperen als afscheid zie er vreselijk tegenop en ga dus niet. (tsja ik vermijd nu eenmaal veel) nou ja eigenlijk komt nu wat ik niet weet: ik denk namelijk dat ik geen faalangst heb als ik logisch na ga. Ik durf niet alleen een kaartje te halen voor de bios, sta angstig te wachten altijd in de rij voor de kassa, ik durf nooit wat te zeggen, als er mensen rond mij staan ben ik heel gespannen en begin ik soms te trillen of te zweten. Ik durf niemand aan te kijken zelfs m'n ouders niet. Als ik wel wat zeg is er een brok in m'n keel. Als ik wel presentatie deed kwam er ineens niks meer uit en kon ik niks meer zeggen en niet meer nadenken wat ik wou zeggen Ik durf op school niet te eten waar iedreen bij is Ik durf niemand tegen te spreken en eens nee te zeggen. Durf totaal niet alleen met openbaar vervoer te reizen. Dit zijn enkele voorbeelden. Iik weet niet wat ik hiermee moet doen, durf het ook aan niemand te vertellen en ik heb zo'n idee dat dit gewoon geen faalangst is. Ik weet het niet. Ik denk zelf aan sociale fobie ofzo maar dat is ook zo..... maar ik weet het niet.

Sorry voor dit lange verhaal werd een beetje te lang geloof ik.....en te veel

Sociale faalangst

naam: lottke
leeftijd: 15

Mijn moeder zegt dat het gewoon verlegenheid is. Maar ik weet zeker dat dat niet alles is. Ik ben mijn hele leven al verlegen. Ik durfde niemand op te bellen en niks te vragen in een winkel of zo. Het is de laatste jaren erger geworden. Ik vind het al eng om een winkel binnen te lopen, omdat ik bang ben dat ze iets tegen me zullen zeggen. Ik durf ook geen contacten te leggen. Ik durf geen vreemden aan te spreken. Als er vriendinnen bij zijn, of iemand die ik vertrouw dan durf ik meer. Ik durf dan wel iemand aan te spreken of zo. Maar ik een grote groep durf ik niks te doen. Als ik bijvoorbeeld bij de lerarenkamer naar een leraar moet vragen dan zeg ik dat ik het wel een andere keer doe. Dan maakt het niet uit of er vriendinnen bij zijn of niet.

Een vriendin van mij zei dat ze faalangst had. Ze vertelde er iets over. Ze vroeg of ik misschien ook faalangst had, omdat ik niks durfde. Ik wist er niet zoveel van af. Ik dacht dat ik gewoon verlegen was. Toen heb ik op internet gezocht. Ik las van alles over sociale faalangst en ik las verhalen erover. En ik herkende heel veel van mijzelf in die dingen.

Ik heb het mijn moeder gezegd en die gelooft mij niet. Ze zegt dat het gewoon een erge vorm van verlegenheid. Ik vind het erg dat mijn moeder me niet gelooft. De enige die het verder nog weet is mijn beste vriendin. De rest durf ik het niet te zeggen want ik ben bang dat ze me uitlachen. Ik weet dat mijn vriendin dat niet doet dus die weet het wel. Ze vindt ook dat ik naar een vertrouwenspersoon moet gaan op school maar dat durf ik niet.

Angst

Naam: Anoniem
Leeftijd: 23 jaar

Momenteel leef ik met veel angst. Ik weet niet precies waar het vandaan komt, maar ik heb wel een vermoeden. 5 jaar lang heb ik een relatie gehad met een jongen. Die relatie heeft voor mijn gevoel een groot deel van mijzelf verpest. Ik ben daardoor een ander persoon geworden. Iemand die ik niet wil zijn! Maar hoe draai ik alles weer terug?? Er in rollen gaat zo makkelijk, maar hoe kom ik er weer uit.
Nu 2 jaar later heb ik nog steeds moeite met veel dingen. Mijn ex vriend heeft mij zo verandert; met al zijn 'regels' en agressieve buien. Van mezelf ben ik altijd vrolijk en spontaan en goed gebekt. Nergens bang voor en GAANNNN! Maar sinds ik 2 jaar gelede de relatie met mijn ex verbrak, kwam ik erachter dat dit helemaal anders was geworden. Vooral veel angst kreeg ik. Angst op plaatsen waar ik me opgesloten voelde. Angst in de trein, op de snelweg in de auto en zelfs in de supermarkt. Hartkloppingen, trillen, druk op mijn borst. En vaak 's avonds als ik in bed lag bang! dat ik dood zou gaan. Waar t vandaan kwam?? Geen idee. Misschien al die jaren weggedrukt door mijn ex, vernedert, geslagen. Ik weet 't niet. Maar zo kan het niet langer. Ik wil hier vanaf. Sinds dat het uit was heb ik nooit meer gehuild. Want hard was ik ook geworden, leek wel of mijn tranen op waren, dat ik geen emotie had. Niets kon mij nog verdriet doen.
Totdat ik afgelopen jaar een auto ongeluk heb gehad. Ik moest na het ongeluk veel rust houden. En rust was niets voor mij. Sinds het uit was met mijn ex stortte ik me op het leven. Leuke dingen doen, werken, sporten. Ik was altijd druk. Tot het ongeluk. Vanaf het ongeluk kan ik weer huilen. Ik besef dat ik die klap nodig had. Dat ik rust nodig had om dingen te verwerken die zijn gebeurd. Anders kom ik denk ik nooit van die angst af... maar zwaar is het wel. Ik hoop dat het ooit overgaat!!

Sociale fobie/faalangst

Naam: Kleintje
Leeftijd: 16 jaar

Ik was altijd al verlegen. Ik durfde niet in mijn eentje contact te zoeken met anderen, er moest altijd iemand bekend zijn. Op school moest ik in de 3e een test doen voor cognitieve faalangst, maar daar kwam uit dat ik sociale faalangst had. Ik moest er maar over nadenken of ik training ervoor wou, en dan moest ik maar naar die man toekomen. Maar dat was het probleem, dat durfde ik niet. Ik heb het toen aan mijn ouders verteld, maar die zeiden alleen: 'Ja je vader had het vroeger ook.' Verder hebben zij er niks aan gedaan. Sommige vriendinnen wisten het wel. Eén zei altijd: 'Gewoon doen dan kom je er vanzelf overheen, ik had het vroeger ook en zo ben ik er ook af gekomen.' Maar volgens mij weet ze niet eens wat het is, ik weet gewoon bijna zeker dat zij het nooit heeft gehad. Want zo makkelijk komt je er niet vanaf. Ik ben op internet gaan zoeken naar verhalen van anderen, om te weten te komen hoe hun zich voelden en wat ze eraan deden en zo. Toen ben ik er eigenlijk achter gekomen dat sociale fobie voor mij een betere benaming is. Ik weet eigenlijk niet het verschil tussen faalangst en fobie, maar ik heb in ieder geval één van de twee.

Ik heb nu een vriend, die het tegenovergestelde van mij is. Hij durft echt gewoon alles. Aan de ene kant word ik daar soms wel onzeker van. Hij is dan zo sociaal, en ik niet. Maar het helpt me meestal wel dat hij zo is. Ik wil me bewijzen dat ik niet saai en verlegen ben, waardoor ik wel meer dingen doe dan eerst. Iedereen zegt het, dat ik verander. Daar ben ik echt zo blij om, ik durf nu ook sneller dingen te vragen. Dat vond ik altijd het engst, mensen dingen vragen. Of op een verjaardag zitten, waar iedereen met elkaar praat en jij zit daar maar. Dat durf ik nog steeds niet. Als ik iets moet doen wat ik eng vind, word ik altijd helemaal rood en ga ook wel snel zweten. Ook ga ik heel snel huilen, en dat is echt heel vervelend. Zoals vanmiddag, ik zou met mijn vriend mee gaan naar een verjaardag van een vriend van hem. Maar hij had eerst een wedstrijd. Ik heb echt de hele dag lopen denken hoe het daar zou zijn, hoe ik me zou voelen en wat die mensen wel niet van me dachten.! En toen was mijn vriend hier om me op te halen en toen heb ik dus gezegd dat ik niet mee ging. Hij wou wel heel graag dat ik mee ging maar ik heb hem toen uitgelegd dat ik het gewoon niet kon omdat ik daar dan zit, stil en verlegen, en me dan de hele tijd zit te bedenken hoe ik het snelste ongemerkt weg kan komen. Hij is toen wel gegaan en toen hij wegfietste had ik echt zoiets van, wat doe je nou, hier kom je toch wel uit.

Ik kan er wel goed over praten. Dat komt ook omdat ik zelf in zie dat ik het heb en ik wil er echt heel graag vanaf. Ik weet nu wel dat ik er gewoon niet zelf vanaf kan komen. Ik dacht echt dat het bijna weg was door m'n vriend, maar ik heb nu wel gemerkt dat ik nog lang niet zo ver ben. Ik denk wel dat ik hulp ga zoeken, of dat ik iemand anders vraag om dat voor mij te zoeken. Want ik ben nog wel bang om contact te zoeken. Maar het heeft me echt geholpen dat ik er goed over kon praten, en dat er iemand is die van me houd en die dat ook echt laat merken.

Sociale fobie

Naam: Tanja
Leeftijd: 16 jaar

Ik ben altijd al een stil meisje geweest. Mijn ouders hadden vroeger vaak ruzie, uiteindelijk gingen ze ook scheiden, ik was toen een jaar of 10. Ik werd vaker gepest, waarschijnlijk omdat ik zon stil meisje ben. Ik kwam ook moeilijk in contact met anderen ( moeilijk een gesprek met anderen beginnen) Ik was ook vaak depressief. Ik ben ook vaker na een sociale medewerker geweest, maar dat heeft niet zoveel geholpen. Op school had ik enkele vriendinnen. In de 3de bleef ik zitten. Ik kwam in een klas waar ik leuke meisjes leerde kennen, en we samen een vriendenkring vormden, het ging ook redelijk goed met me, niet meer zo erg depressief. Maar op een dag begon een jongen dom tegen me te doen, maar dat stelde niet veel voor, maar er is iets in me kop omgeslagen ( ik was waarschijnlijk bang dat hij me het hele jaar door ging pesten zoals dat het jaar ervoor was gebeurt).

Ik kreeg zoals dat heet , een SOCIALE FOBIE. Ik tril als ik denk dat iemand me aankijkt, ik til als ik moet eten in het openbaar, ik tril als ik een gesprek moet beginnen, en als me vriend vraagt om mee te gaan naar vrienden van hem durf ik dat ook niet.

Ik heb er sinds kort met mijn moeder over gepraat, ik ben samen met mijn moeder naar mijn klassenlerares geweest. Ze heeft er veel moeite aan besteed, ze heeft boeken voor me in de bieb gezocht, websites gegeven waaronder deze ook bijzat, en ze verwees me door naar een arts. Ik ben nog niet naar de arts geweest, maar hoop dat dat een beetje zal helpen.

Durf ik eindelijk de stap te zetten?????

Naam: "gelukkige" ik
Leeftijd: 20 jaar

Allereerst wil ik zeggen, voordat ik begin met mijn verhaal dat dit verhaal schrijven voor mij de stap is om eindelijk mijn problemen los te gaan laten. Ik ben vanaf mijn 8e (en mogelijk al eerder) bezig met mijn problemen en wil nu eindelijk echt gaan leven. Ik heb altijd gezegd dat ik nog een keer mijn verhaal wil opschrijven en ik denk dat dit voor mij een mooie, maar ook confronterende manier is om een moeilijke tijd voor een deel te kunnen afsluiten.

Wat ik van horen zeggen weet; was ik altijd een vrolijk en spontaan meisje. Dat is na mijn 8ste ( misschien al toen ik wat jonger was) gaan veranderen. Ik ben vanaf mijn 8ste tot mijn 12e jarenlang gepest. Eerst werd ik door de meisjes genegeerd, uitgelachen, uitgescholden enz en ik denk een jaar later begonnen de jongens uit mijn klas en dan met name met uitschelden. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik bijna elke dag huilend in slaap viel, bang voor wat de volgende dag weer op mij af zou komen. Rond mijn 8e is mijn eetprobleem ontstaan, en iets later ben ik begonnen met zelfbeschadiging. Ik kreeg steeds meer last van angsten en had voordat ik ging slapen de ergste gedachten over wat er allemaal wel niet zou kunnen gebeuren en hoe ik dat voor moest zijn. Ik kreeg verschillende rituelen, en controledwang. Later in therapie hebben al deze problemen een naam gekregen, eerder hoorde dit bij mijn leven en was het voor mij normaal. Tijdens mijn basisschooljaren was in ieder geval mijn zelfbeschadiging nog best "onschuldig". Het was meer dat ik mijzelf pijn deed zodat ik niet mee kon doen met de gym, omdat mijn pols dan te zeer deed en ik er niet op kon leunen enz.

Na mijn basisschool ging ik naar de mavo. Ik had er veel zin in, want ik wilde eindelijk eens weer die spontane meid worden en nieuwe vriendinnen maken. ( op de basisschool was ik al helemaal in mijzelf gekeerd en kon al heel veel gevoelens onderdrukken, zodat niemand zag wat er aan de hand was). Ik kreeg al snel vriendinnen en eindelijk had ik het op school weer naar mijn zin. Een jaar lang leek er niks meer aan de hand te zijn met mij, ik had het weleens met mijn nieuwe vriendinnen over het pesten, maar ik ging gewoon verder.

In de zomervakantie veranderde er voor mij veel. Ik kreeg lenzen, voelde me steeds beter en ging steeds meer met vriendinnen leuke dingen doen en..........ik kreeg mijn eerste vriendje. Door al mijn negatieve ervaringen op de basisschool had ik al helemaal geen hoge dunk van mij zelf dus was al lang blij dat een jongen mij zag staan. Dus toen hij wou zoenen liet ik dat toe en toen hij wat verder wou gaan, zei ik nee, maar hij deed het toch en liet ik het ook maar toe. Na dit gebeuren wou ik niks meer met hem te maken hebben. Ik voelde me vies en schaamde mijzelf. Een vriendin van mij die ik het in vertrouwen had verteld, zei dat ik me er niks van aan moest trekken en gewoon op zij moest zetten en er niet meer over na moest denken, waardoor ik het inderdaad na twee weken van mij heb afgeduwd en zover weggestopt heb dat ik er ook niet meer mee bezig was. Dez

e gebeurtenis leidde ertoe dat ik door mijn onzekerheid alle aandacht van jongens wilde ( ook nieuw voor mij nadat ik altijd uitgescholden was door jongens en nu keken jongens ineens) en als ik dan met een jongen had dan maakte ik het weer uit, want ik wilde geen lichamelijk contact hebben. Ik wist niet waarom niet, maar het voelde niet goed.

Het ging daarna wel weer beter en toen ik weer naar school ging kreeg ik veel complimenten over mijn uiterlijk en dat ik zoveel veranderd was.

Maar opeens tijdens carnaval brak ik na een opmerking van een jongen. Ik kon alleen nog maar huilen en werd depressief. Mijn ouders hadden in eerste instantie niks door en dachten dat ik een lastige puber was, tot dat ik vertelde dat ik steeds minder zin in dingen had en me heel rot voelde. Ik begon te lijnen en na het eten over te geven. Ik begon steeds vaker weer aan zelfbeschadiging te doen en probeerde dit elke keer weer te verstoppen voor de buitenwereld. Op een gegeven moment kwamen vriendinnen er toch achter en nadat ze zelf het idee hadden dat ze mij niet konden helpen hebben ze een lerares ingeschakeld die mij doorverwees naar een counselor. Ik ging met mijn ouders naar de huisarts en kreeg anti-depressiva. En nadat mijn problemen steeds erger werden werd ik door mijn counselor ook doorverwezen naar een psycholoog. Het ging steeds slechter en op een gegeven moment had ik de pijn nodig om in de realiteit te blijven. Ik zat zo in mijn eigen wereld dat ik nog maar weinig doorhad waar ik mee bezig was en hoeveel pijn ik mijn omgeving en natuurlijk mijzelf deed. Doordat ik al een half jaar bij een psycholoog kwam en het niet echt veel opschoot ben ik naar de riagg gegaan en ben daar in een groep terecht gekomen en 1 keer in de week een gesprek met een psychiater.

Op mijn 14e kreeg ik een relatie met een jongen. Deze relatie was van het begin af aan niet goed voor mij. Ik was in die tijd erg depressief en was van het begin af aan bang om hem kwijt te raken. Ik had iemand nodig om zin te hebben in het leven en dat iemand van mij houd en er altijd voor mij was. In het begin was hij heel aardig, maar al snel ging hij me emotioneel kapot maken door mij uit te schelden, altijd mij vergelijken met andere meisjes enz. Hij maakte mij zo onzeker ( als het nog erger kon). Wat later in onze relatie begon hij me te slaan. Ook dit liet ik steeds toe, want het kwam allemaal door mij, omdat ik zo depressief was en ik zorgde ervoor dat hij wel kwaad op mij werd. Uiteindelijk heeft hij me ook seksueel misbruikt samen met 2 vrienden van hem en zelfs dat heeft op dat moment niet mijn ogen opengedaan. Ik sprak hem erop aan en het enige wat hij zei was dat ik er zelf bij was en dat ik het maar had moeten stoppen. Ik haatte mijzelf zo erg dat ik aan de ene k! ant niet goed doorhad wat er met mij gedaan werd, en aan de andere kant voelde het ook alsof alles door mij kwam. Dit vertelde hij me ook vaak genoeg. Tijdens de relatie heb ik nog een zelfmoordpoging gedaan en heb toen een week in het ziekenhuis gelegen, toch wou ik meteen weer naar hem toe.

Hij is degene geweest die het na een half jaar uit heeft gemaakt. Achteraf blij dat hij degene geweest is, want ik weet niet hoe het anders nu met me zou zijn gegaan. Maar toen was ik zo verdrietig.

Ik kreeg steeds meer problemen en moest na een tijdje even opgenomen worden om tot rust te komen. Maar het werd steeds erger en ik werd een gevaar voor mijzelf en ik heb toen zelf besloten om een jaar in therapie te gaan in een psychotherapeutisch centrum. Nadat jaar heb ik veel geleerd over mijzelf en het ging ook echt wel beter, maar eigenlijk zijn er alleen maar naampjes gegeven en symptomen en is er niet gekeken naar waar mijn problemen precies vandaan kwamen.

Nu is het 3,5 jaar geleden dat ik weer in de "maatschappij" leef. Ik kreeg al snel een relatie nadat ik weer thuis kwam en daar woon ik nu al 1,5 jaar mee samen. Het gaat nog steeds niet goed met me, maar ben nooit meer zo depressief geworden als toen. mijn zelfbeschadiging is een heel stuk minder geworden en soms doe ik het nog als ik mijn gevoel niet kan uiten. Wel beheerst het eten, angsten en mijn controledwang nog dagelijks mijn leven. Ben sinds een half jaar weer in therapie, omdat ik eindelijk echt gelukkig wil zijn en dat niet alleen voor elkaar kon krijgen. Ik heb 1 keer in de drie weken een gesprek en voor het eerst in al die jaren therapie is naar boven gekomen waar al die problemen vandaan komen.

Er is vastgesteld dat ik sociale fobie heb en controle dwang en een dissociatiestoornis heb. Deze zomer zijn er een aantal dingen naar boven gekomen uit mijn jeugd ( waarschijnlijk nog voor mijn 8ste jaar). Nu staat dat weer erg op de achtergrond en ben ik vooral bezig met zoveel mogelijk veiligheid en structuur in mijn leven te krijgen om altijd een basis te hebben waar ik op terug kan vallen als er alles naar boven gaat komen. Dit kan binnen een jaar naar boven komen, maar het kan ook pas als ik al in de 30 ben. Mijn eetproblemen zijn ontstaan om controle te houden over mijzelf en dat dat in sommige situaties de enige controle was over mijn lichaam en gedachtes.

Momenteel ben ik veel bezig met mijn angsten weer onder controle te krijgen en mijn irreële gedachten om te zetten in reële gedachten. Ik weet dat het nog wel even kan duren voordat het echt goed gaat met mij en ik weer helemaal kan genieten van mijn leven samen met mijn vriend en familie en al mijn vrienden. Maar ik durf eindelijk weer de stap te zetten om er weer aan te gaan werken en heb er ook steeds meer vertrouwen in dat het me echt een keer gaat lukken. Zeker na het schrijven van mijn verhaal ( ook al is het anoniem) heb ik heel veel dingen kunnen verwoorden wat ik anders nooit kon en te confronterend vond.

Maar ik blijf doorvechten en ik weet dat ik nu al heel veel bereikt heb en wat ik ook mee gemaakt heb het zal allemaal wel niet voor niks zijn, het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en dat is toch al wel een best gelukkige IK........................................

Sociale beleefdheid

Naam: Elisabeth
Leeftijd: 14 jaar

Twee jaar geleden ging ik naar een kinderkamp. Het was mijn derde en laatste jaar daar. Een paar van de leiders daar die waren echt aardig voor me en ik voelde mij daar gewaardeerd. Ze waren een soort steun voor mij. Na die zomer ging ik hun heel erg missen. Ik dacht dat het wel over zou gaan. Maar de gevoelens werden erger. Eén van die leiders die stelde voor dat het misschien leuk zou zijn als ik een paar mensen uitnodigde bij een muziek presentatie. Ik belde een leider en nodigde die leider uit maar die zei "Ik en de andere leiders die vinden het best leuk met kinderen om te gaan op die kamp maar verder hebben we een eigen leven!" Ik zei dat ik dat begreep en hing de telefoon vrolijk op. Maar ik was zo geschrokken. Op de manier waarop die leider dat zei. Ik bedoelde het helemaal niet dat ze moesten komen ofzo maar als ze tijd en zin daarvoor hadden, ik het leuk vond als ze kwamen. Na dat gesprek heb ik zitten huilen. Ik voelde mij een misdadiger. Ik voelde mij een soort stalker!, een soort opdringerig mens, een geobsedeerd mens. Ik belde de andere leiders ook niet meer op. Ik weet dat mijn gevoelens voor die leiders gestoord is. Ik was niet verliefd ofzo. Maar ze waren de enige personen die mij het gevoel gaven dat ik waardig was om te bestaan. Nu gaat het heel slecht op school. Ik ben brutaal, koppig. Alles wat ik niet was. Mijn mentor die probeert mij te begrijpen en ze is ook heel aardig. Maar ik doe heel erg afstandelijk tegen haar. Ik weet niet waarom, misschien ben ik bang dat ik weer iemand ga kwijtraken. Ik weet eigenlijk niet zeker of de andere leiders mij ook haten. Maar ik schreef hun een kerstkaart maar ze stuurden mij niets terug. Misschien hadden ze het druk maar na aanleiding van de gevoelens van één leider wist ik eigenlijk genoeg. Al die vriendelijkheid en die steun die ze gaven was allemaal een deel van een sociale beleefdheid, en hadden ze het nooit gemeend.

Nu op school is er een docent die erg veel op een van de leiders lijkt. En die docent is ook hartstikke aardig tegen mij en die docent geeft mij ook steun wanneer het niet met dat vak lukt en vertelt mij steeds dat het wel goed komt. Maar ook bij die docent deed ik afstandelijk en brutaal. En zei tegen iedereen dat ik die docent haat. Mijn vriendin kende mijn verdriet over de kampleiders en zag een vergelijking tussen die docent en een leider en zei dat ze dacht dat ik die docent eigenlijk niet haatte maar dat ik dat niet wilde toegeven. Ik ben erover na gaan denken en ben er tot mijn schrik achtergekomen dat het waar is. Nu als ik die docent zie of aan die docent denk krijg ik een soort van paniekaanvallen. Ik word bang en krijg het benauwd en heb ik het gevoel dat ik wil schreeuwen. Ik heb na een ruzie met die docent mijn excuses aangeboden. En die docent nam mijn excuses aan en deed ontzettend aardig. Ik werd toen bang en gelukkig tegelijk. Ik heb daarna nog geen les van die docent gehad maar ik weet niet wat ik moet doen.

Depri

Naam: mmm
Leeftijd: 18 jaar

Ongeveer anderhalf jaar geleden zat ik niet lekker in m'n vel. Eigenlijk zonder reden, lieve bezorgde ouders, ik zat in 5 vwo en dat ging wel oké, leuke vrienden bla bla bla, maar ik voelde me ontzettend down. Dacht eerst dat het lichamelijk was, ben naar een neuroloog geweest die zei dat het hyperventilatie was. Ging daarna naar de fysiotherapeut en die heeft me weer doorverwezen naar een psycholoog. Daar kwam uit dat ik een zogeheten sociale fobie had. Dit was ondertussen een jaar later.

De psychologe heeft me wel wat geholpen (ik haal nu tenminste weer zelf m'n drinken in de kroeg) maar ik heb haar voorgelogen dat ik me goed voelde omdat het mijn ouders zoveel geld kostte. Het welbekende schuldgevoel en ik zat en zit met zoveel meer dingen. Een tijdje lang ging het ook wel weer oké. Tot een maandje geleden. ik voel me leeg, gesprekken gaan langs me heen, voel me neerslachtig, snauw mensen die tegen me praten af, ik ben stil en teruggetrokken en alles gaat ook dertig keer langzamer als normaal. Nu ben ik me gaan realiseren dat ik me twee jaar terug eigenlijk exact hetzelfde voelde als nu. Ik heb wel online een depressie test gedaan en daar kwam uit dat ik depressief zou zijn. maar ik wil niet terug naar de psycholoog want daar kan ik toch niet vertellen wat ik wil omdat ik me schaam en op dat moment zo dichtklap dat er weinig zinnigs uit me komt behalve dan een hoop gejank, zelfs na bijna driekwart jaar. Mijn ouders, hoe goed ze het ook bedoelen, zijn tota!al niet helpend met hun leuk bedoelde en o zo opbeurende opmerkingen en vrienden weten van niks.
Eigenlijk weet ik niet meer wat te doen, ondertussen zit ik in mijn eindexamenjaar en ga ik volgend jaar studeren.

Dwangneurose

Naam: Neurootje
Leeftijd: 20 jaar

Een paar jaar geleden leed ik aan dwangneurose. Ik moest alles een paar keer doen. Zo moest ik de tijd dat ik buiten was telkens spugen op de grond. Ik moest tien keer het lichtknopje aan en uit doen. als ik niet goed uitkwam moest het opnieuw. Ik deed de kraan telkens open en dicht, ik controleerde echt tien keer voordat ik weg ging of alles wel uit was, gas, lampen, tv, douche, anders kon het huis misschien wel in de fik vliegen, of er zou iets ergs met mij of een ander dierbare gebeuren. Ik moest telkens mijn handen wassen, ik zei dingen tien keer hardop, ik werd er gek van. Mijn moeder kreeg het door die had er met de dokter over gepraat en ze vertelde me dat als het zo doorging, dat ik er met de dokter over moest praten, hier schrok ik zo van dat ik er helemaal klaar mee was. Ik heb het mezelf geprobeerd af te leren, dat is uiteindelijk wel gelukt, maar dat duurde wel lang, maar ik vind het nog steeds moeilijk en dan is het al zo'n tien jaar geleden dat het begon.
Soms betrap ik me er weer op dat ik het doe en dan zeg ik luid tegen mezelf mens doe normaal en laat de boel maar de boel. Het was echt heel vervelend maar ik ben blij dat ik eraf ben.