Van depressie tot Borderline

Naam: Muisje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Hallo, Ik ben Muisje en 18 jaar. Ik heb in mijn verleden veel te veel meegemaakt en dat heeft me gevormd tot wie ik nu ben.

Hier mijn verhaal: Ik had steeds met momenten het gevoel telkens vast te zitten tussen mijn hart en mijn hoofd. Mijn hart wilde niet luisteren naar mijn hoofd en omgekeerd. Ik werd overdonderd door mijn eigen emoties, mijn lichaam wilde niet meer mee. Het wilde niet meer verder, mijn lichaam was een tikkende tijdsbom, een kruitvaatje vol van emoties, spanningen, stress en trauma's die ik probeerde te verwerken. Ik voelde hoe ik steeds verder en verder weg zakte en mijn omgeving steeds minder grip op me had. Ik was een en al een warhoofd. ik kon dagen niet logisch meer denken. Iemand zei iets tegen mij en dan enkele minuten later vroeg ik bijvoorbeeld wat hij gezegd had. Hoewel ik al geantwoord had. Alles was zo troebel en wazig. Iedereen vroeg me ook steeds wat er was, maar ik wist het zelf niet, ik voelde me ellendig, als een bom die op ontploffen stond, dat was ongeveer drie jaar geleden. Ik moest verplicht naar mijn huisdokter. Zij dacht dat ik gewoon depressief was, maar dat was ik maar met buien. Ik kreeg antidepressiva (Remergon) voorgeschreven, die neem ik nu sinds 3 maanden terug, omdat het me een betere nachtrust geeft, het me kalmeert, en me het toch van het snijden afhoud. Ik sneed me zelf vaak genoeg ook bedreigde ik anderen dat ik mezelf het leven zou ontnemen, ik heb zo enkele maanden geleden nog op een balkon gestaan. In mijn slaapkleedje, met de ijzige wind die rond het gebouw heensloeg. Mijn vriend hoorde me huilen en heeft me weer naar binnen genomen. Dat was voor hem het hoogtepunt. Hij vond dat ik hulp nodig had. Ik heb dus een aantal keren met een gezinstherapeut gesproken. Hij dacht dat er meer aan de hand was dan dat ik verteld had. Ik voelde het zelf ook, maar ik wist zelf ook niet wat het was. Maar als ik nu kijk naar mij dan zie ik de symptomen van een persoonlijkheidsstoornis er zo uitschijnen. Er werd nu enkele weken geleden bij mij borderline vastgesteld. Ik had er zelf meer moeite mee om het te vatten dan mijn omgeving. Ik deed alles dus eigenlijk ook niet express. het waren symptomen van een persoonlijkheidsstoornis. Het was een ziekte die in mijn hoofd huisde. Stilletjes aan leerde ik het beetje bij beetje begrijpen. Mijn verloofde en ik hebben leren omgaan met alle stemmingswisselingen, de periodes van depressie, spanning en laag zelfbeeld, de heftige emoties, angst en paniekaanvallen en agressieve buien. Iedereen begrijpt me nu beter, omdat ze weten dat er een naam voor is. Het borderline-syndroom, een persoonlijkheidsstoornis.

Liefs, Muisje

Borderline (ERS)

Nynke
21 jaar

Hallo, Ik heb een web-log gemaakt over mijn E.R.S en denk dat sommige mensen hier daar best iets aan zouden kunnen hebben. De link is: http://nynyah.blogse.nl/  

Ik ben 21 jaar en heb deze web-log aangemaakt o.a. om te vertellen over mijn E.R.S ( Bordeline) stoornis.                                                  
Vooral omdat ik binnenkort begin met de V.E.R.S-training, dat is een training waarin je leert met je emoties om te gaan, of om niet de fout in te gaan met drugs, mensen die een verkeerde invloed op je hebben, slecht voor jezelf zorgen, conflicten en moeilijkheden die je tegenkomt met deze stoornis.  
Maar ook gewoon om m'n dagelijkse dingen er op te zetten, wat me bezighoudt en wat ik meemaak of over dingen denk.                     
Ik ben gewoon een meisje die naar school gaat, uitgaat, naar de stad gaat, naar de bios enz. Alleen moet ik medicatie slikken en therapie volgen. Ik hoop dat iemand er wat aan kan hebben.                             

Wel wil ik nog even zeggen dat deze site op mijn mening/gevoel gebasseerd is. Alles is vanuit mijn oogpunt geschreven en de kennis die ik van hulpverlening gekregen heb.    

Bordeliner

Naam: Daphne
Leeftijd: 20

Hoi, Ken je dat? Je bent heel vrolijk het gaat een paar dagen/weken goed. En dan inene Hup Bam is die klap er weer,je voelt je ongelukkig somber en alleen, kat mensen af terwijl zij helemaal niks fouts gedaan hebben, heb geen zin om wat te doen, Ik ben een meid van 20 jaar,ik ben op mijn 4e jaar sexueel misbruikt geweest,dat ik 16 was heb ik voor het eerst sexueel contact gehad op een foute manier dronken en toen gebeurde het,zal wel denken raar als jij op je 4e sexueel misbruikt bent,maar weet je ik was nog zo jong! Geen besef of wat dan ook ervan,ik word ouder ga groeien ga expirimenteren op het gebied van sex drugs en alchohol,ja en toen vond ik het jointjes lekker om je vedriet en problemen te onderdrukken maar als het uitgewerkt was kwam het net zo hard terug,heb mijn school goed afgerond diploma binnen gehaald vmbo verzorging. Toen ging ik de zorg in vond het niks,ben in aanraking geweest met de politie wegens mishandeling van een meisje die daar hulpeloos stond. Ben bij riagg geweest,hielp niet ik ging het ontlopen,propte alles op. Nu dat ik 20 ben mijn gedrag is zo erg ging drugs gebruiken naar feesten bewust had ik het door dat het fout ging maar onbewust boeide het me niet ging door,maar op een dag had ik het door dat ik hulp nodig had dat , dat helemaal niet fout is om met iemand te praten. Nu ben ik 6 weken verder het gaat goed gebruik geen drugs meer geen feesten meer voor mij. Ik ben bezig met mijn opleiding beveiliger niv 2 hartstikke leuk werk op een plek waar iedereen wel zou willen werken september start ik met de boa opleiding. Heel veel zin in. Heb nieuwe mensen leren kennen,die niet in het wereldje zitten wat zo fout is! Ik ga nu 1 x in de week naar een Psycho gewoon om even mijn hart te luchten binnenkort worden er testen afgenomen of ik geen bordeliner heb. Maar ik weet zeker dat ik bordeliner ben,maakt niet uit ik schaam mij eigen er niet voor,ik ben er trots op om te weten wat er nu mis is met me. Het is raar,ik heb steeds ja nog steeds last van buien dat ik het allemaal niet even zie zitten dat ik liever even weg wil lopen van alles hier maar lost niks op..! Ik kan niet met mijn ouders praten,wil ik niet. En dan heb k een zusje van 17 die aan het puberen is die zo erg kan zijn tegen me..maar steeds haal ik mijn schouders op en heb zoiets van meid je komt me nog wel tegen wanneer alles veel beter gaat.! En in mei ga ik op mezelf wonen..!

Groetjes van een meisje die toch positief naar het leven kijkt maar ook over veel dingen negatief denkt!

Ervaringen delen

Naam: Johanna Wishfull
Leeftijd: 24

Drie jaar geleden werd bij mij de diagnose Borderline geconstateerd. Na een jaar intensieve dagbehandeling probeer ik de draad zo goed als het kan weer op te pakken. Ik heb veel gehad aan de ervaringsverhalen van anderen. Het gaf me vaak een "Ja dat is het" gevoel. Anderen konden onder woorden brengen wat ik niet kon op dat moment. Dit wil ik graag ook voor anderen doen. Na veel wikken en wegen ben ik een openbaar weblog begonnen. Het is een stukje over mijn dagelijkse leven. Het omschrijft de dagelijkse worstelingen van de kleine obstakels tot de grote hindernissen. Hiermee wil ik andere mensen met dezelfde diagnose of een soortgelijke situatie het gevoel geven niet alleen te staan.

http://livingontheborderline.blogspot.com

Goede hulp?

Naam: Regenboogje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

Op zich zit ik nog niet zo lang in de hulpverlening, anderhalf jaar nu, maar ik heb onderhand al 6 verschillende behandelaars gehad en krijg binnenkort hopelijk nummer 7 omdat ik het echt niet kan vinden met meneer 6.

Eigenlijk zijn mijn problemen altijd ontkend door de hulpverlening. In het jaar dat ik nog bij de kinder/jeugdinstelling zat is er nooit een echt diagnose gesteld! Ze hebben me naar een behandelafdeling gestuurd waar mijn problemen wel opgelost konden worden, maar 3,5 maanden later zat ik thuis zonder behandeling omdat het te zwaar voor me zou zijn. Tot die conclusie waren ze gekomen toen ik paniekaanvallen kreeg en ging dissociëren. Dissociatie herkende ze bij mij niet, ik was te onhandelbaar voor de afdeling terwijl ik er alleen ’s nachts last van had!

Daarna ging het steeds slechter, ik heb korte tijd gehad dat ik om de dag wel ergens op een politiebureau of in een ziekenhuis belandde doordat ik psychisch de weg kwijt was. Op zich was dat nog niet zo heel erg totdat ik op een dag ben weggelopen van mijn werk. Ze hebben me toen om 11 uur ’s avonds aan de rand van een duingebied gevonden ongeveer 20 km verder. Ik werd agressief en schreeuwde alleen maar dat ze me moesten laten gaan, Dat ik verder moest lopen, omdat de duivel anders iedereen ging vermoorden.

Toen ben ik voor het eerst gedwongen opgenomen in de volwassen psychiatrie. Later bleek ik in een psychose te zitten als gevolg van Borderline. Maar op die crisisafdeling zagen ze het niet als een psychose. Nu 3, bijna 4 maanden later ben ik in totaal 4 keer met een IBS gedwongen opgenomen en iedere keer met psychotische verschijnselen. Iedere keer wilde ik dood, vraag me niet waarom. Ik wil juist weer beter worden en kunnen werken en studeren!! Maar een andere persoonlijkheid neemt het dan over en die wil alleen maar dood. En nog steeds zien ze het niet. Die arts heeft nu volgens mij ook een speciale maatstaf voor mij: Als ik weer een gesprek voer, eet en rondwandel dan word de IBS omgezet in vrijwillig en ben ik dezelfde avond of volgende ochtend weer weg.

Maar ik schiet er niets mee op. Iedere keer hetzelfde verhaaltje dat ik het moet leren herkennen, maar hoe moet ik dat doen als ik niet weet waar het kritieke punt ligt? En hun helpen me ook niet met vinden. In het laatste gesprek dat ik met mijn behandelaar heb gehad heb ik verteld wat ik voel en dat ik wat er ook tegen probeer te doen dat het niet helpt. Maar hij reageerde er vrijwel niet op en ging verder over het feit dat ik tegenstrijdige gedachtes heb. Daar ben ik echt geweldig mee geholpen! Ik hoop dat ik zodra ik de onderzoeksuitslag heb eindelijk goede hulp krijg, want straks ben ik echt niet meer als het zo door blijft gaan!

Terug naar lijst

goed gek??!!

Naam: co en co
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 22

Tja hier zit ik dan. Nu 22 jaar oud en wachtende. Opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Straks nog naar een volgend psychiatrisch ziekenhuis met behandeling... eindelijk de juiste behandeling ook, die nu zo hard nodig is. Ik heb een nare jeugd gehad, vol geestelijke, lichamelijke en sexueel misbruik. Gepest en aangerand geweest. Vele dianoses ook al gehoord.. maar nu staat het vast op DIS (meervoudige persoonlijkheidstoornis) en Borderline persoonlijkheidstoornis. Borderline is behandeld in een kliniek waar ik 15 maanden gezeten heb, om alles af te maken ging ik naar de twee daagse vervolgbehandeling. Halverwege (na 3 maanden) ging het fout. Eén van de binnenmensen die ik heb en wat bij de stoornis DIS hoort, werd destructief naar mij toe. Dat uitte zich in forse automutilatie en suïcidepogingen. Doodsbenauwd was ik. Na drie keer wilden ze me eindelijk opnemen op een soort PAAZ. en nu.. na ruim 3 maanden kan ik volgende week 'mijn' behandeling starten, om zo contact en controle over 'mijn'binnenmensen te krijgen. Weer een lange behandeling.. 12-18 maanden.. Het is zo vermoeiend en eenzaam als je zo lang moet vechten... ik hoop dat ik na deze behandeling echt kan leren 'leven'. Veels sterkte voor alle lotgenoten liefs Phoebs

Terug naar lijst

mijn borderline en ik??!!!

Naam: veerle
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

Zolang ik me kan herrineren heb ik last van mijn zogenaamde borderline persoonlijkheid stoornis het begon zo ongeveer toen ik elf was als ik me rot voelde dan ging ik snijden dat was mijn enige manier om dat rotte gevoel te laten verdwijnen. Ook stopte ik mijn gevoel weg en ja als het dan kwam dan kwam het in alle hevigheid. Achteraf gezien is het me wel duidelijk waar het door gekomen is. Bij mij thuis was het niet echt fijn en op school werd ik gepest en ik ben aangerand door een man die ik nu nog bijna dagelijskvoorbij zie lopen. Heel moeilijk maar dat was hoe het is gekomen.

En nu zal ik vertellen over hoe het er in mijn verdere jeugd aan toe is gegaan. Ik was ongeveer 13 jaar en toen kwam mijn mentrix naar mij toe ze vroeg waarom gedraag jij je zo vreemd op school onder handenarbeid neem je stiekum mesjes weg, je kan heel boos worden en wat is er nou eigenlijk aan de hand . Toen kwam het hele verhaal los ik vond het leven niet meer leuk. En daar is mijn opname tijd begonen.
Ik ben toen doorverwezen naar een schoolpsycholoog en die kon niets voor me doen dus doorverwezen naar het riagg en hun verwezen mij door naar een centrum voor kinder en jeugdpsychiatrie en daar begon het ellendigste deel van mijn leven. Ik vond het daar verschrikkelijk en het zorgde niet dat ik me beter ging voelen, het ging eigenlijk alleen maar slechter zo slecht zelfs dat er een gedwongen opname aan te pas moest komen. Ik ben toen ook naar een andere afdeling verplaatst (de gesloten) daar kreeg ik heel veel medicijnen daardoor werd ik erg gesedeerd en verdoofd, dus toen ging het wel goed. Ik voelde namelijk niets meer na drie weken kon ik weer naar huis en thuis is het uiteindelijk nog drie maanden goed gegaan. Toen ik de medicijnen had afgebouwd toen was het gevoel er in alle hefigheid weer. Ik werd dus weer opgenomen dit maal vrijwillig maar dit veranderde na vijf weken. Ik liep iedere keer weg omdat ze alles van me overnamen dus weer een IBS, maar dan kon ik weer niet op de afdeling blijven waar ik zat. Dus weer overgeplaats ditmaal naar een instelling in leeuwarden. Vijf weken gezeten daarna weer overgeplaatst en daar hebben ze me een RM gegeven. Ik heb daar uitendelijk vijf maanden gezeten en daar is ook de diagnose borderline gesteld eindelijk had het beestje een naam.

Nu kon er gezocht worden naar hulp dat bij mij en mijn stoornis paste en dat werd een centrum voor persoonlijkheidsstoornissen in Apeldoorn. Het eerste half jaar ging het daar eigenlijk heel slecht, maar toen besefte ik dat als ik zo wou doorgaan, dat dat niet kon, dat mocht niet. God heeft me op deze wereld gezet met een boodschap en die mag ik niet verbreken. Dus ik ging vechten en ja ik heb gewonnen. Ik ben nu vier maanden weer thuis en ja ik kan zeggen dat ik het opgenomen zijn zat ben. Ik vecht nu weer ik krijg veel hulp en samen redden we het. Het neemt niet weg dat ik geen diepe dalen ken maar momenteel heb ik ook wel eens een hoge berg.

De reden dat ik dit verhaal heb geschreven is dat ik jullie aan het denken wil zetten ik heb zelf ook in een enorme uitzichtlose situatie gezeten maar wanneer je gaat vechten kom je er wel succes!!

gesticht

Naam: P.

Ik vertelde aan de man van de verzekering dat ik zat opgenomen voor een klinische psychotherapeutische behandeling . "O een gesticht" werd er geantwoord. "Nee geen gesticht, dank u." Sinds enkele maanden zit ik daar, om te werken aan alles wat een normaal mens anders zou doen. Persoonlijkheidstoornissen, indentiteitstoornissen, etc. Mijn leven is een chaos, geweest altijd al, maar nu vind ik rust tussen alle andere mensen met angst, littekens, en en controle behoefte. Vermoedelijk ben ik misbruikt vroeger, maar ik kan het niet met zekerheid zeggen, omdat ik veel gaten in mijn verleden heb zitten, maar somige delen in mijn geheugen geven mij wel die aanzet. Bovendien leid ik aan MPS, meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Dat betekent als het ware dat ik geen volledige eigen persoonlijkheid heb opgbouwd maar allemaal kleine, en die kleine zijn terug te vinden in alle mensen in mijn hoofd. Als een ander mens aan het woord is, buiten is, ben ik weg en mis ik die tijd die die ander inneemt. Sinds een klein jaar weet ik dit pas, en het doet me veel pijn, geestelijk. Tegen lichamelijke pijn kan ik wel goed, vanaf mijn negende automutileerde ik. door mezelf te slaan, schoppen, bijten, krabben, snijden, krassen en branden, kon ik weer verder met mijn leven, tot de drang terug was. Die drang komt veelal terug na herbelevingen, van een aanranding, van dodelijke ongelukken, van van alles. En nu zitten ik en mijn mensjes in dat gesticht. Jammer dat mensen niet verder kijken dan hun neus lang is.

De diagnose

Naam: doubledutch
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 29

Dankzij de wondere wereld van vandaag en het internet een plekje gevonden waar ik mijn verhaal kwijt kan. Ik ben misschien geen jongeren meer al voel ik me nog steeds erg jong, ik ben dan wel de mama van een bijna puber maar eigelijk ben ik nooit ouder geworden dan 13. Een heel stout meisje van 13 dat alles deed wat verboden was en nooit durfde te geloven dat ze ergens goed in was , aardig werd gevonden. Ik ben dan wel inmiddels de moeder van een prachtige dochter toch gedraag ik mij nog steeds vaak als een opstandige puber. Vandaag heb ik na jarenlang vele ups en downs , vluchtgedrag en heel veel verdriet te horen gekregen dat ik lijd aan een bordeline syndroom. Ik hoop hier meiden te vinden die net als ik jarenlang hebben geworsteld en nu eindelijk de moed bij een hebben geraapt om te werken aan zelfstandigheid. Ik voel me vaak heel alleen in de opvoeding van mijn dochter en ken ook maar heel weinig tot geen moeders die net als ik heel jong er alleen voor zijn komen te staan. Groetkes

Herken mezelf niet meer

Naam: Mevr. Selakovic
Leeftijd: 22

Sinds mijn 13de heb ik al tegen iedereen om me heen gelogen. Ik denk dat het kwam omdat ik in de eerste klas kwam en iedereen had in elk geval 1 vriend of vriendin op de school en ik had geen vrienden of vriendinnen. Ik wou graag aandacht hebben dus verzon ik dingen. Het ging van kwaad tot erger! In het begin was het een denkbeeldig vriendje maar naarmate ik ouder werd werden de verhalen ook erger tot ik me erin had verstrikt. Ik kon niet meer terug en mijn vriendinnen geloofden me gewoon. Ik verzon zelfs dat ik met een acteur getrouwd was en later met een zanger en dat ik een kind had. Ik ben mijn vriendinnen daardoor bijna kwijtgeraakt. Eén van mn vriendinnen kwam er zelf achter doordat ze wakker werd geschud door haar vriend en die zette haar zo tegen me op dat ik het haar nooit uit heb kunnen leggen dat het iets psychisch was. Mijn andere vriendin heb ik opgebeld en gevraagd of ze naar me toe wou komen. Zij had het al lang door maar ze wachtte tot ik er zelf over begon. Zij stond ook meteen klaar met het advies: jij zoekt professionele hulp en ik help je om jezelf weer te vinden. Ik heb dus heel veel steun aan haar gehad. Ik weet nu dat dat wat ik heb pathologisch liegen heet.

Mijn leven staat op z´n kop!

Naam: Flowergirl
Leeftijd: 18 jaar

Ik ben al vanaf de 3e klas depressief. Heb toen hulp gezocht via de huisarts en ben uiteindelijk terecht gekomen bij het Mentrum voor gesprekken met een psycholoog. Een jaar lang ging ik elke week langs voor een gesprekje. Na dat jaar ging het ipv beter alleen maar slechter. Ik begon me af te zonderen van mijn vrienden en huiswerk maken ging ook steeds moeizamer. Toen stelde de huisarts voor op voor de zekerheid mijn bloed te controleren aangezien ik ook veel lichamelijk klachten had. En ja, mijn schildklier bleek niet goed te functioneren. Ik moest naar een internist en kreeg medicijnen die ik dagelijks mijn hele leven zal moeten blijven slikken!!!

Het schooljaar was inmiddels om en ik was blijven zitten doordat ik nog amper naar school ging. In de vakantie ging het bergafwaarts. Mijn depressie was in erge mate aanwezig en ik liep nu ook rond met suïcidale gedachten. Toen de huisarts me vroeg naar deze gedachten heb ik hem het eerlijk verteld. Diezelfde dag werd ik opgebeld door een hulpverlener die wou dat ik langs kwam voor een gesprek. Met veel moeite heb ik dit gedaan. Die psychiater maakte zich grote zorgen om mij en wou me op laten nemen. Ik vond alles wel best. Het was immers vakantie en ik had niks te verliezen. Ik ging naar een algemeen psychiatrisch ziekenhuis en werd geplaatst op een gesloten afdeling. Ik merkte al gauw dat ik een eetprobleem had ontwikkeld in de loop van de tijd. Ik at niks of nauwelijks. Er werd gedreigd dat als ik niet genoeg at en dronk ik aan de sonde moest. Ik besloot daar weg te gaan. Dit kon want ik zat er vrijwillig. Thuis kreeg ik echter enorme eetbuien. Ik voelde me diepongelukkig! Uiteindelijk is er besloten me weer terug te sturen. Dit keer werd ik ontzettend suïcidaal tijdens mijn opname. Ik werd daarom om me rustig te houden in een separeercel gestopt. Dit is een kamer met cameratoezicht. Het leek steeds slechter met me te gaan. Medicijnen weigerde ik omdat ik als de dood was om aan te komen. Gek eigenlijk want gedurende die tijd kwam ik toch al aan! Plots begon ik met automutilatie. Ik sneed mezelf. Van thuis (de weekenden bracht ik namelijk thuis door) nam ik stiekem scherpe voorwerpen mee. Het was gauw bekend dat ik mezelf sneed. Op dat moment dacht ik dat het goede manier was om met mijn emoties en spanning om te gaan, maar nu weet ik wel beter. Je lost er niets mee op! Na een half jaar ging ik terug naar huis. In de eerste periode ontstonden er geregeld crisissituaties. Dan had ik weer in mijn pols gesneden en moest ik met spoed naar de eerste hulp om de wond te hechten. Ik wist niet wat me bezielde om mezelf en mijn omgeving dit alles aan! te doen. Nu, 3 maanden later, heb ik mezelf weer een beetje teruggevonden. Het gaat best goed. Wil graag weer naar school. Terug in het 'gewone' leven. Met de diagnose Borderline ben ik trouwens naar huis gestuurd en kreeg het advies om dagbehandeling te volgen. Of ik dat ga doen weet ik nog niet. Eerst maar even bijkomen van alle gebeurtenissen.

Alles komt goed

Naam: Eendje
Leeftijd: 17 jaar

Er is een hoop gebeurd de afgelopen jaren, echt een hele hoop. Ik zit hier nu met een zwart witte poes op schoot, die ik uit het asiel geadopteerd heb. Soms denk ik wel eens: zo'n asiel is eigenlijk net een kliniek, een opvanghuis, een weet ik veel wat. Respect voor de mensen die er werken.

Tussen mijn 15de en 17de ben ik vijf keer opgenomen geweest, waaronder twee keer voor echte crisis. Nooit heb ik de situatie als ernstig beschouwd, ik had immers nooit medelijden met mij op dat punt. Het was allemaal mijn eigen schuld. Mensen reageerden allemaal met: "Goh, echt joh?! Wat vreselijk!" Maar voor mij was het op mijn vijftiende de normaalste gang van zaken, dat mensen aan zelfmoordpogingen deden. Ik ben er ook in één jaar tijd zes verloren. Ik kende ze gelukkig allemaal niet echt goed, maar heel oppervlakkig, maar toch trekt het je aan. Ik had/heb respect voor die mensen. Niet dat iedereen nu massaal een einde aan hun leven mag gaan maken, dat niet, mensen moeten vechten voor hun leven, dat heb ik ook gedaan.

Eén jongen geeft nog wel een breuk in mijn verleden. Hij was achttien jaar en toen ik geïntimideerd werd op een meeting ergens, heeft hij het voor me opgenomen. Hij heeft me beschermd en ik heb nooit 'dankjewel' mogen zeggen, want een maand lat! er was hij dood. Heel hard, maar ik moest verder. Dit gedicht is één van de gedichten die ik voor hem had geschreven. Het was de enige manier op dat moment, dat ik mijn gevoel kon uiten.

"O, jij
Jij die niet wist
Jij die geen pijn wilde geven
Dus verdween
O, jij
Jij die schreeuwde
Waar niemand was
En sprong
In de leegte
Die leger was
Dan iemand had verwacht"

Na al het verdriet van de dingen die gebeurden heb ik langzaam alles weer opgepakt. Ik ben gaan genieten van de knuffels die mijn paarden me gaven. Van de rust, die hun grote ogen uitstraalden en van de grote sterke passen, die ze maakten wanneer ik op hun rug zat. Een veilig beschermend gevoel.

Vlak daarna gebeurde een ongeluk met een vriendin van mij en haar paard. Het paard was verdronken, we hebben uren in de zon gestaan om het paard te redden en de andere paarden rustig te houden. Politie, 3 brandweerwagens en de dierenambulance kwam er van pas.

Ik was sterk, veel sterker dan ik ooit was geweest. Ik heb die vriendin opgevangen en doe dat nu (vijf maanden later) nog steeds, want ik kan het WEL aan, alleen zij nog niet.

Ik kreeg daardoor ook veel bewondering voor de mensen van de dierenambulance en heb daar voor het eerst sinds een jaar weer durven solliciteren. Ik dacht altijd dat ik geen werk meer aan kon, maar hier lag mijn hart. Dieren redden...mensen die hun dier verliezen steunen.

Wel werd ik bij het GAK voor 100% afgekeurd, maar het vrijwilligerswerk bleef ik doen, omdat ik wat wilde doen voor het geld wat ik toegestuurd kreeg. Ik wil geen kasplantje meer zijn, ik wil leven.

Ondertussen verslechterde de thuissituatie wel. In plaats van dat mijn broer mij sloeg, begon hij kinderlijk gedrag te vertonen. Dat is heel moeilijk om mee om te gaan bij iemand van 20... Het was ook vlak na mijn laatste opname en ik wilde eigenlijk niet meer naar huis. Ik ben wel naar huis gegaan met ondersteuning van de kliniek en heb toen samen met mijn moeder op eigen houtje naar een leefgroep gezocht. De hulpverlening had ik daarbij niet nodig, die deed het alleen maar langer duren. Het was allemaal erg goed geregeld daar en na 2 maanden was de indicatie bij het RIO rond. Ik ga morgen avond voor de laatste keer daar mee-eten en daarna mag ik vast in die groep gaan wonen. Ik ben benieuwd, heel benieuwd.

Ondertussen geniet ik nog van alle dingen, die ik doe. In het dagelijks leven ondersteun ik ook jongeren die het moeilijk hebben. Zo een meisje uit mijn team, die het moeilijk heeft op school, een jongen uit m'n sportteam waarvan zijn vader op sterven ligt. Ze weten het alleen niet van mij, maar dat is niet erg. Je kunt ze altijd ondersteunen door ze net iets meer complimentjes te geven en een bepaald vertrouwen op te bouwen.

Ook werk ik bij m'n paarden met vertrouwen in plaats van ze een klap te geven als ze iets vervelends doen. Mijn motto is nu ook: "Ze doen het niet voor niks."

Ook heb ik mijn levenszin, iets wat ik eigenlijk tegen iedereen en alles zou willen schreeuwen. "Doe es lief!"

Van mijn borderline heb ik nog wel last, van mijn autisme ook wel, maar wat minder. Ik loop nog steeds bij een psychiater, maar mag daar binnenkort weg. Ik slik ook nog steeds medicatie, wel geprobeerd om zonder te gaan proberen, maar dat lukt gewoon nog niet. Nog wel is het voor mij moeilijk om mijn ziektes te accepteren, misschien komt het daardoor wel, dat ik mijn ziektes aardig goed kan verbergen. Mensen die mij leren kennen, kijken enorm verbaasd op als ik ze vertel van wat ik allemaal meegemaakt heb. Maar ik heb ondertussen zoveel dingen geleerd tijdens de opnames en dergelijke, dat ik wel weet hoe een 'normaal' mens doet. Wel zal ik bovengemiddeld sociaal blijven. Ik zal situaties altijd van meerdere kanten bekijken. Ik zal nooit iemand op zijn eerste woord geloven en hem/haar dat ook altijd vertellen, voordat ik zeker weet dat het waar is.

Ik heb morgen ook mijn EHBO examen voor dieren. Het is voor het eerst sinds 3 jaar, dat ik me weer eens waag voor zoiets, omdat ik altijd bang ben dat ik misluk en al die zooi erbij. Maar voor mezelf ben ik al geslaagd als ik ook maar mijn naam op het examenblaadje heb gezet, zo blij ben ik dat ik het aandurf te gaan.

Alle valkuilen waarin ik ben getrapt en alle tralies die ik moest doorbreken heeft me niet alleen sterker gemaakt, maar ook slimmer.

Ik wil iedereen hierbij hoop geven voor een goed leven. Tuurlijk geniet ik niet elke dag en mol ik af en toe een deur in huis van woede, maar er valt mee te leren leven waardoor er steeds minder deuren gemold worden. Het leven is niet leuk, het leven is een uitdaging. Laat je koppie niet hangen, omdat je in een kuil bent getrapt, want in principe is die kuil er niet eens. Het is een kuil die mensen voor je maken, maar die jij nog dieper maakt. En alles is mooier dan zo'n donker zicht.

Reageren

Als je in contact wilt komen met bovenstaande schrijver, dan kan www.zogeknogniet.nl voor jou bemiddelen. Stuur een e-mail naar info@zogeknogniet.nl en vermeld hierin:
- jouw naam;
- de naam/synoniem van de schrijver;
- en de titel van het verhaal van de schrijver.

Wij sturen dan jouw e-mail naar diegene waarmee je graag in contact wil komen.

Van het kastje naar de muur

Naam: Talke
Leeftijd: 17

Alles begon toen ik naar de kleuter klas ging. Al na twee weken wilde ik niet meer naar school wat de reden was, wisten ze niet. Na veel gehuil en gedoe moest ik toch weer naar school want er was geen reden om mij thuis te houden. Toen ik in groep 3 kwam begon de grote ellende; ik werd ontzettend gepest daarbij was ik al iemand die teruggetrokken en erg stil was. In de daarop volgende jaren werd het niet beter maar steeds slechter. Toen ik in groep 6 zat werd ik door 3 groepen (groep 6, 7 en 8) gepest. Maar nog wisten mijn ouders er niks van. In groep 7 is een van de ouders van een meisje uit de klas naar mijn ouders toe gegaan. En die zei dat ik zo erg gepest werd. Toen wisten mijn ouders ook direct waarom ik niet graag naar school ging. Ze hebben toen de schoolarts ingeschakeld maar die deed er niks tegen. Ja alleen maar even een telefoontje naar de school dat er een probleem was met me en dat ik door mijn klas gepest werd.

In groep 8 is mijn oma overleden een grot!e ramp voor me want ze was mijn maatje; ik kon haar alles vertellen. De dag voor haar begrafenis hebben mijn klasgenootjes me in mekaar geslagen. Ik ben toen naar huis gegaan een leraar is mij toen achterna gekomen maar heeft mij niet in kunnen halen. Hierop ben ik een week niet naar school gegaan. Na een tijdje gingen we met de klas ter afsluiting van de basisschool op kamp. Mijn vader belden op en vroeg of ze mijn veiligheid konden garanderen. Dat konden ze niet. Vanaf die tijd ben ik helemaal niet meer naar de basisschool gegaan.

Toen ik in de brugklas kwam ging het helemaal niet goed met me en ik werd ook weer gepest. Ik heb toen aan een training sociale vaardigheden gedaan bij bureau jeugdzorg. Hier heb ik veel aan gehad. Maar na een paar maanden ging het toch weer mis. Ik liep met zelfmoord gedachten rond. Toen ben ik weer bij bureau jeugdzorg terecht gekomen. Ze hebben mij naar het maatschappelijk werk gestuurd. Zo heb ik in de 2de van het voortgezet onderwijs training en individuele gesprekken gehad bij het maatschappelijk werk.

Toen ik naar de derde ging ben ik naar een andere school gegaan. Hier kregen we een test over onze gemoedstoestand. Mijn score van de test was zorgwekkend hoog. Ik zou toen een cursus gaan volgen bij de riagg. Maar die ging net op het laatste moment niet door. Ze hebben mij toen weer naar bureau jeugdzorg gestuurd. Na twee gesprekken daar te hebben gehad. Hebben ze me met spoed naar de riagg gestuurd. Na een jaar behandeld te zijn voor depressies ben ik in een grote crisis terecht gekomen en ben ik opgenomen in een jeugd psychiatrisch ziekenhuis. Hier heb ik 2 weken doorgebracht. Daar kwamen ze met de diagnose BORDERLINE. Hiervoor word ik nu behandeld bij de riagg. Het gaat nog altijd niet goed met me. Ook loop ik nog altijd rond met zelfmoord gedachten. Ondertussen is ook mijn lievelings opa overleden en ben ik naar een MBO gegaan. Dit waren veel veranderingen in korte tijd. Ik hoop zelf dat het over een tijd beter met me gaat.

De oude rot in de psychiatrie

Naam: Eendje
Leeftijd: 17 jaar (12 toen het begon)

Heel mijn leven heb ik er achteraf al last van gehad. Van mijn PDD-nos en mijn borderline. Ik wist altijd dat ik wel anders dan de rest was, hoe graag ik ook hetzelfde wilde zijn. Ik werd vaak kwaad, maar dat werd afgestraft, dus dat begon ik in te slikken en telkens als het me lukte was ik trots op mezelf. Op de brugklas wilde ik helemaal opnieuw beginnen met mijn leven. Ik stond opeens midden in de belangstelling, in plaats van dat ik lekker wegkroop. Toch had ik ondanks dat ik zo populair was een hele muur om me heen. Een plek voor mezelf waar niemand in mocht komen en wie daar in kwam was eng en een bedreiging. In dit jaar werd ik getreiterd door een leraar. Hij heeft echt mijn leven grandioos verziekt. Ik werd uitgescholden door hem en gekleineerd. Alles wat in de les gebeurde was mijn fout en hij zei telkens dat hij naar mijn ouders toe ging stappen. Ondertussen dacht ik, dat mijn ouders echt een hekel aan me hadden, want ik wilde alles nou eenmaal goed doen en dat lukte niet. Ik was dus niet alleen een teleurstelling voor mezelf, maar ook voor mijn ouders. De enige die wisten wat ik doormaakte waren de jongeren uit mijn klas. Ze kwamen enorm voor mij op. Als die leraar mij overal de schuld van gaf, trok er wel weer iemand zijn mond open. Ook zijn ze met zijn allen scheldend op hem af gegaan.
In dat jaar was ik enorm depressief geworden. Het was een ramp. Het jaar daarna moest ik van school veranderen, want ze dachten dat ik leerproblemen had en dat het allemaal daar wel aan zou liggen. Ik moest dus naar het speciale onderwijs. Nadat ik de maatschappelijkwerkster van die school uitgescholden had, vonden ze, dat ze mij maar de naam ADHD moesten geven. Ik was dan ook gewoon druk??? en lastig. Bij alles wat ik deed om mezelf weg te cijferen in de klas, werd ik letterlijk benoemd tot aandachttrekker. Dan zeiden de leraren, dat ik maar eens normaal moest doen, maar wat was in mijn ogen nou normaal?! Ik deed toch normaal? Ik viel ze niet lastig met vragen en deed letterlijk niks, want dan hoefden ze ook niet boos te worden wanneer ik lage cijfers haalde. Dat jaar had ik beloofd aan een paar mensen, dat ik hulp zou zoeken, maar op de dag dat ik een gesprek had, zei ik dat ze het mochten bekijken. Het leek wel alsof zij er zelf beter van moesten worden. Zo erg zaten ze mij op mijn nek.
Een jaar later ben ik uit mezelf hulp gaan zoeken zonder mijn ouders. In dat jaar begon ook mijn broer me te slaan, maar als ik dat tegen mijn ouders zei, geloofden ze me niet, dus wat kon ik nou? Binnen twee weken kon ik al bij Jeugdzorg terecht en nog geen maand later had ik een psycholoog en een psychiater. Twee maanden daarop had ik mijn eerste crisis opname. Die opname was in De K. Omdat het mijn district niet was, moest ik daar na 2 weken op de gesloten afdeling en anderhalve week op de open afdeling vertrekken. Begin oktober moest ik naar De J, maar daar liep ik al snel weg, omdat ze een te harde aanpak hadden. Ze zaten toen erg te tobben met een IBS, maar dat wilden mijn ouders geloof ik niet. Vlak na die opname ben ik gekapt met de hulp, maar heb die een half jaar later weer op gepakt en een paar maanden daarop kon ik weer in De K. terecht, waar ik 4 en halve maand therapie heb gehad. Daarna klaarde mijn leven alweer een beetje op en wist ik eindelijk wat ik had. Borderline en PDD-nos.
Op dit moment ga ik bijna met ontslag van mn vierde opname in De K., maar wil niet meer naar huis. Ze hadden gezegd, dat ze wat aan mijn thuissituatie gingen doen, maar dat is nooit gebeurd, dus ik ben nu best bang. Om op mezelf te gaan wonen vertrouw ik mezelf niet toe, dat is veel te vrij. Ook mijn toekomst is nog een groot probleem. Al die jaren ben ik ervoor weggelopen. Werk en school lukten maar niet en ik weet ook niet wat ik nu moet doen. Het liefst wil ik kappen met de hulpverlening, maar niemand vind dat echt goed. Relaties gaan me ook niet goed af, omdat ik me tussen mijn 14de en 16de heb laten misbruiken, om maar liefde te kunnen krijgen. Nu schaam ik me daarvoor en ben ik bang dat elke gast zo is, nooit heb ik dit kunnen vertellen aan de hulpverlening. Toch ben ik ondertussen wel een persoon geworden. Ik ben heel erg aanwezig altijd en dat leidt vaak tot vriendelijke mensen om me heen. Mensen mogen mij ook heel vaak en ik sta ook overal voor open. Van kritiek tot complimentjes. Al blijf ik toch nog altijd wel wat wantrouwig als iemand iets goeds over me zegt.