Ik voel me niet meer thuis

Naam: Ik
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Eigenlijk begon het al 2 jaar geleden. De diagnose kwam dat mijn moeder depressief was. Sindsdien doet ze niets meer in het huishouden, en zijn er dagen dat we pas om half 8 's avonds eten, of ik geen schone kleding heb. Dus zo gezegd kwam alles op mij neer. Mijn vader ging werken en mijn broer naar school of werk. Ik zat thuis, omdat ik lichamelijke klachten had, maar ik moest alles doen, ondanks dat ik zelf ook ziek was.

In die tijd, kort voor ik ziek werd, kreeg ik met mijn huidige vriend. Hij bleef bij me, ook al was ik zo ziek. Met hem en zijn ouders heb ik veel gepraat over mijn thuis, wat ik eigenlijk geen thuis noem. Bij hun kon ik mijn hart luchten. Vaak huilde ik uit bij hun. Ik liep in te kleine kleren, moest kleding bij hun in de was gooien, zodat ik schone kleding had, moest bijna alles in het huishouden doen en had zodoende geen tijd voor mezelf. Hun zagen dat mijn lichamelijke klachten daardoor kwamen en we zijn gaan praten over ik bij mijn vriend kon intrekken. Dat was geen probleem gelukkig, en toen bleek dat ik waarschijnlijk zwanger was.

Het probleem is dat ik thuis niet gehoord word, niemand wil mijn mening weten, want wat mijn ouders (vooral mijn vader) zeggen gebeurd. Ik wil gaan werken; hun willen dat ik een opleiding ga doen. Soms heb ik het idee dat ze niet van me houden, me liever zien gaan dan komen. Ze maken mij het leven zo zwaar, ik heb nooit rust daar thuis. Vanavond ga ik met ze praten, in de hoop dat ze in ieder geval luisteren naar me. Dit zal waarschijnlijk niet zo zijn, want hun hebben toch gelijk en ik zit fout.

Maar ik ga weg, ik kan daar niet meer blijven. Het is genoeg zo, ze belemmeren me in alles. Relatie, werk, echt alles. Ze willen de touwtjes in handen houden, en niet loslaten. Ik ben 18 en maak zelf uit wat ik wil en doe. Regels heb ik geen problemen mee, zolang ik ook een stem mag hebben. Mijn vriend en ik gaan over 8 maanden samenwonen in een leuk huisje. Lekker rustig, volledige zelfstandigheid. Niemand die ons dwars zit. Ik hoop dat ik het nu af kan sluiten, ik moet afstand nemen van hun. Hoe jammer het ook is, ik ben mijn ouders kwijt!

Ik weet het echt niet meer...

Naam: mar
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

hoi mensen.. ik ben een meisje van 19.. en ik heb heel veel meegemaakt om het maar zo te zeggen.. ik durfde het eigenlijk nooit tegen iemand volledig te vertellen.. omdat, tjah.. er rare dingen tussen zitten.. ik zou toch een keer graag mijn verhaal kwijt willen, dat wil ik hier doen, maar dan wil in grote lijnen.. geen details dus, ik hoop gewoon dat ik hier volledig anoniem blijf omdat het toch best moeilijke dingen zijn om over te praten; om te beginnen heb ik altijd bij mijn moeder en broertje gewoond.. ik ken mijn vader niet, ik heb pas sinds een half jaar contact met hem maar heb hem nog steeds nooit gezien.. ik had wel een stiefvader (waar ik achter kwam toen ik een jaar of 8 was, ik dacht dat dat mijn echte vader was), maar die sloeg ons toen ik klein was.. me moeder ging gelukkig bij hem weg (eerder vluchten) en ik en mijn broertje zijn 2 keer in een tehuis terecht gekomen en ik heb in zoveel steden en huizen gewoond! ook in "blijf van mijn lijf" huizen. ik heb laatst opgeteld op hoeveel scholen ik nou eigenlijk gezeten had.. onderhand zijn het er nu 12..

toen ik 8 was woonde we eindelijk op een vaste plek.. je zou denken dat het dan wel ophoud allemaal.. maar toen ik van mijn stiefvader af was werd mijn moeder helemaal gek.. ze begon ook te slaan, ze had buien en ik deed nooit iets goed.. ze zei me voor de 1e keer dat ze van me hield toen ik 17 was en ze trok mijn broertje zwaar voor.. ze raakte in 10 jaar tijd dat ik daar woonde (op die vaste plek dus) verslaafd aan gokken, drugs en internet.. ze werkte niet en zat in het begin merendeels in café’s te gokken.. op 1 zo'n avond ben ik ook een keer aangerand.. toen was ik een jaar of 10.. die jongen was veel ouder.. ik wil er niet eens meer aan denken..

ik heb 2 jaar geleden ook een eetstoornis gehad, was 25kg in 6 weken afgevallen en ik werkte heel erg veel om mijn problemen te vergeten.. nu op dit moment woon in aan de andere kant van nederland (vergeleken met waar ik eerst woonde) ik leerde namelijk een jongen kennen op internet (hij heeft ook het een en ander meegemaakt) en ik werd verliefd.. het duurde wel een jaar voordat ik ermee om kon gaan omdat hij mijn eerste vriend was (ik was toen 17), dit kwam door de dingen die ik met mannen heb meegemaakt.. toen ik 2 maanden iets met hem had ben ik bij hem gaan wonen.. toen kende ik hem al een jaar (in het echt ook, we gingen heel vaak naar de bios, uit eten, naar de stad; zonder dat iemand daarvan wist) ik woon er nu nog steeds.. ik voel me echt veel beter nu, veel volwassener en ik heb hier school enz..

ik ben alleen wel alles en iedereen (familie, die ik al niet zoveel had, en vrienden) verloren. ik voel me nog steeds heel vaak slecht, het voelt alsof mn hoofd vol zit.. vol met problemen.. ik ben vaak ook best wel levensmoe, maar ik houd zoveel van mijn vriend dat hij de enige reden is dat ik hier ben.. ik kan echt niet zonder hem en zou de rest van mijn leven met hem willen delen! maar om de redenen hoe ik mij voel krijg ik ook ruzies met hem en das natuurlijk niet leuk (toch heb ik wel het idee dat we het de rest van ons leven met elkaar volhouden). ik weet nou niet of ik depressief ben of niet.. ik wil niet arrogant of kapsones overkomen.. maar ik vind mezelf een heel erg sterke vrouw! na alles wat ik heb meegemaakt sta ik nog altijd voor mensen klaar en ik ben 1 van de beste leerlingen in mijn klas.. maar als deze buien van mij zo door blijven gaan heb k het gevoel dat het heel erg slecht met me zal gaan.. ik ben bezig met contact opnemen met een psycholoog maar ik durf niet echt.. ik hoop gewoon dat ik een normaal leven kan lijden de rest van mijn leven.. bedankt voor jullie aandacht!

Terug naar lijst

Thuis

Naam: Pascale
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Ik wil bij deze mijn verhaal kwijt, omdat ik denk dat het zal opluchten..het gaat niet alleen om mijzelf maar, wat het gezin met elkaar heeft moeten doorstaan, ik weet niet alles meer precies maar zal het proberen zo goed mogelijk te vertellen: Mijn moeder ontmoette een man waarvan ze dacht, dat het haar liefde zou zijn..ze is dan ook met hem getrouwd geweest. Maar daarna begon hij haar te slaan, ze was al wel zwanger van hem. Maar dat weerhield hem niet. Ze is uiteindelijk van hem gescheiden. hoe lang ze bij hem is geweest weet ik niet. Mijn zus waar ze dus zwanger van was is verstandelijk gehandicapt. Ik weet niet of daar een oorzaak voor is.

Daarna ontmoette ze weer een andere man. mijn vader, daar heeft ze z'n anderhalf jaar een relatie mee gehad. Na een tijd was mijn moeder zwanger van mij. 6 weken na mijn geboorte kreeg ze te horen dat hij was overleden. Hij is verdronken, ik heb hem nooit gekend..en heb daarom niet zoveel verdriet, maar nu ik ouder ben denk ik er meer over na..en zit ik vaak alleen te huilen..mijn moeder weet dat niet. Na zijn dood zocht mijn moeder troost bij een andere man, ja alweer een andere man.., maar hij sloeg haar nog meer,dwong haar om drugs te gebruiken. Hij  was vaak in aanraking met de politie geweest, en heeft ook in de gevangenis gezeten. Mijn moeder ondertussen ook.. Ze was dus verslaafd aan drugs geraakt...ondertussen was ze weer zwanger, maar nu van mijn broertje, hij is drie jaar jonger dan mij.

Het ging erg slecht thuis..Ik zal de dag dat we werden opgehaald ook nooit vergeten. we werden naar een pleeggezin geplaatst omdat mijn moeder drugsverslaafd was. Ze was ondertussen ook al depressief en leed aan stress. Ik en mijn zus werden naar hetzelfde gezin geplaatst, dat was voor spoed. We bleven daar dan ook maar 6 maanden, daarna moesten we allebeide naar een ander pleeggezin. Ik werd naar een onaardig gezin gebracht en heb het daar dan ook niet echt goed gehad. Mijn zus werd wel naar een leuk vriendelijk gezin gebracht. Ondertussen zat mijn broertje nog steeds in hetzelfde gezin, waar die tot te dag van vandaag nog steeds heen gaat om te logeren.

Later werden we naar de herberg gebracht een opvang voor moeders en kinderen. We mochten weer naar onze moeder, ik eerst en daarna mijn zusje en broertje. Daar hebben wij ook een tijd gezeten. toen het beter ging en mijn moeder ook geen schulden meer had mochten we zelfstandig ergens gaan wonen. Dat ging erg goed en weer ontmoette mijn moeder een man, die volkomen normaal leek, nadat hij 3 jaren bij ons was kregen ze samen een dochter mijn jongste zusje. Nadat hij ontslag had genomen bij zijn werk om een bepaalde reden, ging het slechter er kwam erg vaak ruzie omdat wij geld problemen hadden. Vaak werd de politie gebeld omdat je ons hoorden schreeuwen en huilen. Hij heeft haar nooit aangeraakt, maar vernielde alles in ons huis wat in zijn buurt stond, hij woonde jaren bij ons in zonder ook maar wat te betalen en geld van hem kregen we niet. Maar elke keer zei hij dat hij veranderd was en mijn moeder nam hem elke keer weer terug, maar nooit ging het goed. Hij zat ook aan de drugs mijn moeder kreeg ook weer een terugval. Hij is ondertussen ook naar het ggz gegaan, en naar een instelling vanwege het drugsgebruik. We gingen ook bij hem op bezoek, maar hij belde plots een keer en zij dat hij voor zichzelf had gekozen en dat wij hem nooit hadden gesteund. Wat een debiel denk ik dan bij mijzelf.

Nu op dit moment heeft hij een andere vriendin en mijn jongste zusje gaat vaak bij hem logeren. Wij hebben helaas nog steeds geld problemen, mijn moeder mag namelijk niet werken omdat ze psychisch is afgekeurd. Ze heeft in haar jeugd ook erg veel meegemaakt. maar nu heeft ze een uitkering en daarvan moet ze ook de schulden betalen die haar vorige vriend overigens heeft gemaakt.
Maar in ieder geval gaat het goed met ons behalve de geld problemen.

Het huis uit!

Naam: Mw
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Hallo, Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben een meisje van net 18 jaar. Ik heb problemen thuis. Ik heb een broer van 21, een zusje van 15 en een broertje van 10. En een vader en moeder. Sinds 4 maanden ben ik als minderjarig het huis uit gegaan. Ik had al ander half jaar problemen met mijn ouders. Ik heb 1,5-2 jaar verkering met een jongen die mijn ouders niet leek. Naar mijn idee is er helemaal niks verkeerd aan die jongen. Mijn vader was voor mij een tiran. Je kon aan zijn gezicht zien als er iets was. Het laatste half jaar dat ik thuis woonde zei hij alleen maar hoi en doei tegen me dag in dag uit. Ik kon dit niet meer verdragen. Het is vaak voorgevallen dat mijn vriend weer ging praten met mijn ouders om het goed te houden. Dit alles bate niet. Er was niks aan aan mijn vriend. Ik moest van hem de verkering uitmaken omdat hij niet genoeg van me hield.

Mijn ouders zijn erg christelijk. Ik zelf wat minder maar ik geloof ook. Ik moest perse 2 x meer naar de kerk terwijl ik dit niet wou. Toch moest ik dus ging ik mee. Hier heb ik nooit veel problemen overgemaakt. Bij mij thuis gelde bij mijn vader: mijn wil is wet. En wat ik zeg moet gebeuren. Mijn moeder zei hier nooit wat van. Als er weer een moeilijk gesprek met mijn vader was dan ging mijn moeder vaak weg. Ik droeg strings, dit mocht niet van mijn vader. Hij doorzocht mijn slaapkamer en gooide deze weg. Tijdschriften zoals yes,flair etc. mocht ik niet lezen hij gooide ze weg. Ik wist dat mijn vader alles weggooide maar ik durfte er nooit wat van te zeggen. Tot mijn broer vertelde dat hij had gezien dat hij mijn slaapkamer doorzocht. Hij heeft zeker wel een uur op mijn slaapkamer gekeken. Ik was ik erg kapot van. Niet dat ik allemaal dingen verborg. Maar ik wil gewoon niet dat hij in mijn spullen zit te neuzen. Ik heb er brieven van vroeger van mijn vriendinnen liggen. Ik wil gewoon niet dat hij daar aan zit.

In deze rot tijd, liep ik stage. Vaak kwam ik daar jankent aan en ik werd steeds magerder. Ik had nergens meer lol in en jankte elke avond omdat ik me zo ongelukkig voelde. Ik durfde hier niet met mijn ouders over te praten. Tot het echt niet meer ging. Ik was op weg naar een overspannenheid. Toen zijn mijn vriend en ik gaan praten met mijn ouders. Ik zei ik kan echt niet meer papa en mama. Ik ga er aan onder door. Volgens hun zou het allemaal nog wel meevallen en moest ik maar een stuk gaan wandelen. Mijn vader keek ondertussen met vuur uit zijn ogen naar mijn vriend. Ik kwam er om te praten over een oplossing. Maar schijnbaar kon die niet komen. Toen heb ik gezegt 'nou als er dan met jullie geen oplossing te bedenken valt moet ik maar het huis uit'. Toen werden ze gek. We houden van je etc. Ik zal eerlijk zeggen dat ik dat nooit hebt gemerkt bij mijn vader. Mijn moeder houd wel echt van me maar dit had ik nooit en nooit van mijn vader gemerkt. Ik had hem een liefdeloze vader genoemd. Dit had hem erg pijn gedaan, en was daar erg verdrietig over. Maar ik meende en meen het wel.

In diezelfde week heb ik besloten om het huis uit te gaan. Dit besloot ik binnen 1 a 2 dagen. Ik kon in een caravan bij een broer van mijn vader wonen. Hij wist iets van de problemen af. Dit omdat mijn broer ook veel problemen heeft met mijn ouders. Ik vergeet nooit weer dat mijn vader mijn broer op 16 jarige leefdtijd op de grond gooide. Sinds dat is gebeurd is er veel verandert bij ons in het gezin. Er is veel stuk gegaan. Maar even terug komend op het huis uit. Ik kon dus bij mijn oom in de caravan. Donderdags avond heb ik dat besloten en vrijdags ochtens ben ik het huis uit gegaan. Ik was erg overstuur en huilde veel en trilde. Ik heb weken getreeld toen ik het huis ben uitgegaan. Ik heb een brief naar mijn ouders geschreven. Om ze te bedanken wat ze allemaal voor mij hadden gedaan. De klap kwam hard bij mijn ouders. Toen ik 2 maanden het huis uit was zijn we naar een gezintherapeut gegaan. Maar hier is niks uit gekomen en ben ik mee gestopt. M''n moeder heb ik nog maar 1x gezien. Mijn vader heb ik vorige week voor de 2x gezien. Er zit nog geen vooruitgang in met mijn ouders. Ik weet niet hoe het ooit goed moet komen. Hoe graag ik het ook wil.

Waarom ik..??

Naam: Girllie
Leeftijd: 17

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen dus begin maar ergens. Ik ben een meisje van 17 jaar. Ik heb nogal veel problemen. Om te beginnen ben ik een paar jaar geleden mijn vader verloren. Ik vond dat gelukkig niet erg want ik haatte die man, maar sinds die zijn de dingen waar ik vroeger van dacht dat het wel over zou gaan echte problemen geworden!!! Op de begrafenis was ik niet bedroefd, ik was meer blij. Ik had toen meer oog voor de mensen die er waren dan voor hetgeen een begrafenis voor is bedoeld.
Een paar dagen erna kreeg ik ruzie met mijn moeder. In het begin trok ik het me niet zo aan, ik dacht dat het gewoon het verdriet was en dat het wel weer over ging, maar ik had het mis. Ik werd steeds meer vernederd en kreeg een slecht gevoel over mezelf. Ik kreeg altijd maar te horen dat ik dom was, en lui en dat ik niks kon, en het geen waar je mij nog het meeste mee kan kwetsen is om te zeggen dat ik veel te dik ben ( woog toen 58 kilo bij een lengte van 1,67 ) . Ik hoorde niet anders dan wat er allemaal niet goed aan mij was. Als ik dan ging trainen en ik zei dat ik dat niet kon omdat ik daar te dik voor was keken ze me heel vreemd aan. Ze zeiden dat ik niet zo negatief moest doen over mezelf. Ik snapte er niks van. Ik was toch de persoon die "mislukt "was in iedereen z'n ogen!?!

Na een tijdje kon ik het niet meer aan, altijd maar horen dat je niks kan enzo daar kan je niet mee leven. Ik had met niemand goed contact dus daar kon ik al niet mee praten. Ik hield het allemaal voor mezelf. Ik kon niet huilen ik kon niks!!! Ik wist mezelf geen houding te geven. Ik was altijd maar chagerijnig en nooit meer echt vrolijk! Ja ik deed me wel eens anders voor maar in me hoofd bleven die gedachtes spelen over wat er elke dag gebeurde!! Ik ben toen op een dag weggelopen. Dat deed ik wel eens vaker maar kwam elke keer weer terug. Op die ene avond werd ik door buren opgevangen, waar ik ze nog altijd heel erg dankbaar voor ben!!! Ik heb toen een week bij de buren geslapen en ik kwam eindelijk tot rust. Ook was ik toen lekker afgevallen door de stress enzo en ik voelde me zekerder. Ik moest wel naar Jeugdzorg omdat het zo niet verder kon. Die Jeugdzorg heeft het dus alleen maar verergerd. Me moeder zei:"moet ik weer voor jou, stom rot jong me hele middag hier zitten". Dat zei ze in de wachtkamer.  Ik heb zo vaak zelfmoordgedachtes gehad dat wil je niet weten. Ook heb ik in mezelf gesneden maar kwam erachter dat het niet werkte. Ik ben na een week weer naar huis gegaan. De eerste week ging wel goed maar daana was het precies weer als daarvoor. Het begon wel met minder maar 't werd steeds weer erger.

Toen moest ik op een gegeven moment een vervolg opleiding gaan uitzoeken. Zoveel ruzie heb je nog nooit gehad. Ik mocht niks want 't was beter dat ik ging werken, zodat ik kon gaan sparen en 't huis uit kon. Uiteindelijk mocht ik dan toch naar school. Die keuze was 80% die van mijn moeder en 20% die van mij. Na een paar weken bleek dat ik het toch niet leuk vond. Ja kan toch, ik kon het allemaal wel maar vond het gewoon niet leuk. Toen heb ik in november gezegd tegen me moeder dat ik 't niet leuk vond en er mee wilde stoppen zodat ik nog kon instromen in een andere opleiding. Maar ja m'n moeder luisterd never nooit niet naar mij dus jah toen was ik al te laat.
Ik ben toen toch gestopt met school. De problemen werden alleen maar erger en erger. Ik had nog meer ruzie. Ook met de rest van me famiele die hier thuis woont. M'n zus heeft echt wel 4 keer gezeged dat ik mezelf moest ophangen aan een touw. Ook heeft ze al vaker gezegd dat ik pillen moet slikken, ja, dan ben ik van alles af! Dat deed zo zeer en nog kon ik niet janken ofzo.

Ik heb wel een vriendin waar ik altijd mee praat, maar ik kan gewoon mijn gevoel niet uiten!! Na deze zomervakantie is er weer nieuwe ellende. Ik ga weer naar school! Ik dacht dat ze wel blij waren hier, maar dat viel me een beetje tegen. Ze hadden gezegd dat als ik me gewoon zou gedragen dat er niks aan de hand was . Ik vertelde dat ik me had ingeschreven, was m'n zus boos want ik was een debiel en ik kon niks en ga zo maar door. Het is nog net zo erg als toen ik stopte met alles!! Ook was ik in de vakantie fanatiek aan 't lijnen en 't ging heel goed, Ik was al 8,5 kilo kwijt in 6 weken. Ik was zo blij echt ik voelde me een beetje gelukkig. M'n zus had de hele tijd al vreemd gedaan (leek op jaloers gedrag) en ging steeds vaker zeggen hoe dik ik wel niet was. Ik was zo boos en voelde een eetbui aankomen. Hoe kon ze nou zeggen dat ik uit me voegen klapte terwijl ik al op de helft was. Die eetbui kwam de volgende dag! Die dag erna ging ik gourmetten met vrienden dus dat kwam niet zo goed uit. Ik had me voorgenomen om na die 2 dagen weer gewoon door te lijnen, maar ik bleef maar eetaanvallen krijgen!! Alleen maar omdat ze me zo kleineren. Nu ben ik 4 kilo aangekomen ongeveer. Ik haat mezelf!! Ik heb afgelopen zondag wel evenlekker zitten janken wat eigenlijk voor mij 13 jaar geleden was. Maar t luchte niet op!!

Niet perfect

Naam: anne
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Ik ben een meisje van 14 jaar, heb 3 zussen die allemaal een paar jaar ouder zijn dan ik. Zij zijn allemaal perfect in mijn ouders ogen: ze doen het goed op school, hebben een leuk karakter, goede vrienden en leuke hobbies. Ik daarintegen ben een mislukking in de ogen van mijn ouders, mijn vader zegt ook regelmatig dat hij vond dat hij geslaagd was in het vader zijn tot dat ik kwam. De laatste tijd verzet ik mij hier enorm tegen, ik heb er echt geen zin meer in. We hebben thuis dan nu ook iedere dag ruzie, en ik ben dan ook het liefst zo min mogelijk thuis, vaak loop ik 's avonds weg, maar omdat ik niks mee heb genomen moet ik 's nachts weer terug naar huis. Eerst ging ik naar het bos, maar nou een paar vrienden van mij het weten wat er allemaal in mij omgaat, kan ik ook bij hun terrecht. Ik was eerder altijd erg vrolijk en open, mijn vrienden zeggen dat k gesloten en minder vrolijk ga doen, volgens mij is dat ook wel een beetje zo. Aan 3 vriendinnen heb ik gezegt wat me allemaal dwars zit, zij zeggen allemaal dat ik erover moet praten. Maar naar een psychloog ga ik al ( dat was verplicht van mijn ouders omdat zij dachten dat ik psychische problemen heb omdat ik niet hetzelfde ben als mijn zussen), maar ik mag mijn psycholoog niet en vertel ook niks, alles wat ik vertel klopt niet. Ik ben er eigenlijk ook nog helemaal niet aan toe om zo met iemand te praten. Maar aan de andere kant weet ik ook dat het beter is dat ik het echt tegen een hulpverlener moet gaan zeggen, omdat mijn vrienden ook niet meer kunnen doen dat steunen. Maar ik ben er bang voor dat als ik een hulpverlener inschakel, dat mijn ouders het dan te weten krijgen. Daar krijg ik waarscheinlijk alleen maar meer problemen van.

het zwarte schaap

Naam: jewel
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 22

Thuis ben ik niet meer dan dat vervelende kind of het vervelende zusje. Woordenwisseling loopt altijd uit op een grootte ruzie en ik ben altijd de oorzaak. Ik voel me hierdoor best vaak verdrietig en bedenk redenen om mezelf te haten en waarom. ik praat moeilijk over mijn gevoel en krop vaak alles op. Daardoor barst op een gegeven moment de bom en heb ik het weer gedaan. Als ik ruzie heb met mijn zusje nemen mijn ouders het nooit voor mij op maar altijd voor haar ik voel me verdrietig.

Afgelopen week heb ik weer ruzie gehad en nu vonden ze dat ik het huis uit moet maar ik heb geen werk en geen geld dus waar moet ik heen. Sociale dienst helpt je hierbij ook niet. Ik heb nu al een week niet meer warm eten gehad of uberhaupt iets fatsoenlijks te eten we wonen verafgelegen dus zomaar naar de stad gaan gaat ook niet.
Ik voel me best wel verdrietig omdat het altijd bij mij voorkomt en niet bij mijn andere zusjes. Doe ik iets verkeerd of willen ze me gewoon niet? Ik wordt zo moe van de vraag waarom dat ik mezelf wel eens heb voorgenomen om mezelf van kant te maken want ik heb uiteindelijk toch niets geen familie die om me geeft, geen werk, geen goeie vrienden, niets in principe. Ik hoop dat ik hier een beetje steun kan krijgen want ik weet niet zo goed waar ik anders naar toe moet.

Leven is zinloos

Naam: Melanie
Leeftijd: 16

Ik ben dus Melanie, 16 jaar en kom uit België. Alles begon 4 jaar geleden, toen men ogen open gingen... Op een dag toen ik mocht gaan eten bij een vriendin in de middagpauze en was ik te laat terug op school voor men bijles frans... De lerares begon te schreeuwen en me te beledigen al gaf ik men excuses. Sinds dien mocht ik geen les meer volgen bij haar... Ook had ik ondertussen gepest geweest vanwege men zwaarlijvigheid. Daarom was ik veel afwezig geweest. Toen ik op een dag de klas niet binnen wou van Frans begon de secretaresse en directrice plus iemand van de clb (centrum leerlingen begeleiding) me te duwen, trekken, slaan, enz. Sinds toen werd ik een gesloten meisje... dokters hadden de blauwe plekken ontdekt, maar men moeder heeft nooit iets gedaan tegen die school. Kheb een maand afwezig geweest en toen naar een ander school geweest. Op die school viel het nog mee, tot ik dubbelde om een graad hoger te kunnen zitten. Er was een nog zwaardere jongen in de klas die voortdurend gepest werd. Ik had medelijden en praatste er geregeld mee, ik kwam er zelfs voor op! maar daar door werd ik gepest... Ik heb naar de direc geweest en die heeft de pesters aangepakt. Maar net daarna bedreigde de pester me. Hij ging me verrot slaan als hij me alleen zag op straat. daarna durfde ik bijna niet meer naar school te gaan... Toen thuis kwam het ook ondraaglijk. Er waren geregeld ruzies, die er soms nogal hard aan toe gingen. Men oudste broer en vader sloegen elkaar en ik kwam tussen beide iedere keer, dus kreeg ik klappen bij. Men vader bedreigde ons soms dan ook met een mes of met dat hij zijn jachtgeweer zou gaan halen van bij zijn moeder. Nu goed... op men 3de middelbaar, leerde ik nieuwe vriendinnen kennen. 1 ervan heeft me verteld om te gaan praten met iemand, dus heb ik dat gedaan. sinds dien krijg ik psychologische begeleiding... de laatste 2 jaar, pest men vader me iedere moment dat hij me ziet. Altijd verwijten en verwijten en verwijten. Men oudste broer gebruikt liever zijn handjes... Ik heb al een gebroken neus gehad dit jaar en vorig jaar een blauwe oog. Daarnaast nog vele andere kwetsuren... Ik begon ook sinds verleden jaar mezelf te snijden. De pijn liet men problemen vergeten. Want ik had er een bij gekregen: een jongen. Ik was verliefd op een jongen geweest en die tjah begon me vanwege dat te pesten voor dikke enzo. het was een harde klap.... zeg maar de druppel die de emmer liet overlopen. Ik zie gewoon geen nut meer in het leven! Ik heb al een paar keer weggelopen, vanwege men ouders en broers. Maar lang blijf ik nooit weg. kmaak mezelf dus gewoon kapot! snijden, alcohol, kotsen,... noem maar op! Altijd komen er gewoon problemen bij, op school en thuis...

Brief aan mama

Naam: Meisjuh
Leeftijd: 18

Het is moeilijk om je ouders..In mijn geval mijn moeder uit te leggen wat er in je om gaat en waarom je bepaalde beslissingen maakt. Ik deed het door een brief te schrijven naar mijn moeder.

Hoi Mam,
Ik weet dat je het de laatste weken niet makkelijk hebt gehad en voor mij was het ook niet makkelijk. Ik zal je proberen uit te leggen waarom de dingen zijn zoals ze zijn en hoe ik alles heb meegemaakt. Je weet zelf wel dat ik een aantal jaren geleden ook naar het RIAGG ben geweest. Dat is nu het GGZ. Maar goed dit was eigenlijk meer voor jullie dan voor mij. Ik ben daar niet geholpen met mijn problemen. Terwijl ik die wel had.
Het is niet normaal om als 8/9 jarige aan de dood te denken. Het is niet leuk dat mensen waarvan je houdt je zo behandelen. Ik voelde me altijd schuldig wanneer jullie ruzie hadden. Het ging ook meestal over mij. Ook al lag ik op bed, toch kon ik het altijd woordelijk meekrijgen. Ik kan me nog herinneren dat hij mij 1 keer zo erg heeft geslagen dat als ik ging liggen het voelde alsof er spijkers in mijn lichaam werden geduwd. Je hebt hem er toen wat van gezegd. Je wou dat hij zijn excuses aanbod. Dit wou hij niet. Het interesseerde hem helemaal niet. Jij hebt toen je excuses aangeboden voor zijn gedrag.
Hij mishandelde mij niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Als hij thuis kwam waren we blij, hij negeerde ons. Als kind begrijp je dan niet wat je verkeerd doet. Misschien je gedrag? Dat gedrag heb ik toen veranderd. Ik dacht dat het verkeerd was om blij te zijn. Met als gevolg: je bent niet meer blij. Als ik een keer iets zei, snauwde hij mij af. Als kind denk je dan als ik niks zeg, misschien is het dan goed. Dus de volgende keer zeg je niks, zodat hij je ook niet af kan snauwen. Dit zijn allemaal voorbeelden. Die situaties + gevolgen hebben mij gemaakt tot wat ik ben. Ik neem hem dat kwalijk. Hij heeft nog steeds invloed op mijn leven. Dat zal altijd wel zo blijven. Door hem heb ik zo'n karakter. Je ouders moeten onvoorwaardelijk van je houden, er altijd voor je zijn en je nooit in de steek laten. Een ouder van mij heeft mij in de steek gelaten, mij lichamelijk en geestelijk mishandeld. Dit is voor mij onbegrijpelijk en het doet pijn.

Na de scheiding ging het een poosje goed. Ik knapte weer helemaal op en ook op school, ging het beter. Alles wat ik heb meegemaakt heb ik verdrongen, dus ik had nergens last van. Een paar jaar later ben ik aangerand. Hier een definitie: *Aanranding is iedere andere ongewenste aanraking met een seksuele lading. Het kan zijn dat het slachtoffer wordt gedwongen om seksuele handelingen te ondergaan, maar ook dat zij wordt gedwongen om zelf seksuele handelingen te verrichten.* Het ging bij mij om ongewenste aanrakingen met een seksuele lading. Ik wil hier verder niet op in gaan. Ik vertel je niet wie en wanneer. De reden waarom ik je dit niet eerder heb verteld is omdat ik altijd van jou moet horen ''Wie aan mijn kind komt gaat eraan.'' Als ik jou dit verteld had, dan was je werkelijk hiertoe in staat geweest. Ik wil mijn moeder niet missen. Toen niet en nu nog niet. Bovendien vond ik het moeilijk om je dit te vertellen, nog steeds. Maar goed. Ik was nog jong toen, heb dus niet echt begrepen wat er gebeurd was. Ik kon het geen naam geven. Ik merkte alleen nadat dit gebeurd was dat ik niet van lichamelijk contact hield. Ik werd er bang van. Dit is nu nog steeds zo af en toe. De vriendjes die je had, of potentiele kandidaten, daar wou ik niks mee te maken hebben. Ik wou niet weer hetzelfde meemaken, maar ook was ik bang dat ze jou op de een of andere manier pijn zouden doen. Net als bij mij. Het was dus niet alleen puur egoisme. Ik was ook best bang voor mannen geworden, naar al die nare ervaringen. Uiteindelijk heb ik dit alles ook maar weer verdrongen.

Toen ik in de puberteit kwam begon ik het me allemaal weer een beetje te herinneren. Ik was het niet vergeten. Ik heb er gewoon (bewust) niet meer aan willen denken. Ik begon me van alles af te vragen. Waarom dit, waarom dat, waarom zus, waarom zo. Met als gevolg dat ik zelf antwoorden hier voor ging bedenken. Mij kon immers niemand vertellen waarom. Ik was nog te jong om mij te beseffen dat ik hulp nodig had. Door dingen in mijn hoofd te halen die niet kloppen, heb ik een negatief zelfbeeld ontwikkeld. Hierin heb jij wel gelijk gehad. Tijdens de puberteit is alles alleen maar erger geworden. Hiermee bedoel ik, mijn gedachten, mijn herinneringen en vooral mijn verdriet over wat er gebeurd was. Ik zag geen toekomst meer, geen uitweg en wilde al helemaal niet meer leven. Altijd haalde ik mij die gedachten in mijn hoofd, maar ik heb ze nooit uitgevoerd.
Op school voelde ik mij rot, thuis voelde ik mij rot. Ik bleef vaak thuis van school. Dan meldde ik mezelf af. Niemand die het door had, niemand die mij miste. Ik presteerde wel op school, ook al deed ik er niet veel voor. Aan het einde van het jaar, moest ik alle onvoldoendes wegwerken, wat altijd nog lukte, maar veel stress met zich mee bracht. Door die stress ging ik me ook weer rotter voelen. Ik heb het gered. Ook om jou en opa niet teleur te stellen. Geen enkel kind wil zijn of haar ouders teleurstellen. Bovendien wist ik hoe een teleurstelling voelde. Zo ging het een paar jaren. Ik ging steeds dieper de put in. Ik was inmiddels al zo goed in het verbergen van mijn gevoelens dat niemand er iets van gemerkt heeft. Wat dat betreft ben ik een kei in toneelspelen. Ik was te eigenwijs om hulp te zoeken, terwijl ik wist dat ik het nodig had. Steeds weer piekeren en nachten wakker liggen. Er zaten ook periodes bij waarin ik mij best goed voelde, vooral in de zomer, dan zijn er meer dingen te doen. Hierdoor dacht ik ook, zie je het gaat wel beter. Wat uiteindelijk niet zo bleek te zijn natuurlijk. We hebben veel ruzies gehad. Ik was nogal dwars en genoot er van. Niet van het resultaat. Ik zocht bevestiging. Ik had een ontzettend negatief zelfbeeld. Ik ging ruzies maken, dingen opzoeken en je tot het uiterste drijven zodat je mij gelijk zou geven. Ik moest en zou een rot kind zijn, wat ik ook was. Die bevestiging heb je me vaak gegeven. Hierdoor ging ik nog negatiever denken over mezelf en haalde mij van alles in mijn hoofd. Met als gevolg dat ik me nog rotter ging voelen. Tijdens de zoveelste ruzie ben je van de trap gevallen. Ik zat met een enorm schuldgevoel hierover, nog steeds. Jij bevestigde dit schuldgevoel, telkens als we ruzie hadden. Met als gevolg dat ik mezelf alles kwalijk neem wat er is gebeurd na je val van de trap. Door dit schuldgevoel, viel ik nog dieper de put in. Ik probeerde je in het begin zo veel mogelijk te helpen met van alles en nog wat. Boodschappen doen, naar opa toe en daar alles regelen, koken, daar kwam het huishouden ook nog bij. Dit alles deed ik in de hoop dat jij mij het zou vergeven. Tevergeefs want tijdens weer een ruzie nam je mij het kwalijk, nog steeds. Ik kon het moeilijk overzien en mijn hoofd liep over. Het was gewoon te veel om alleen te dragen en daar kwam alles waar ik al mee zat ook nog bij. Hierdoor was ik weer vaak ziek van school. Ik had er geen zin meer in. Doordat ik zo veel gemist had op school, ging het niet zo goed. Moest aan het einde van het jaar alles op alles zetten. Dit zorgde voor veel stress, maar het is gelukt. Opgelucht was ik als ik weer een jaar had 'overleefd.' Jouw gezondheid had ups en downs. Net als ik. Ging het met jou goed dan krabbelde ik weer een beetje uit de put en voelde me iets beter. Ging het met jou niet goed, dan viel ik weer iets dieper die put in. Gelukkig heb ik toch mijn diploma gehaald. Ik heb daarna besloten om de Pabo te doen. Na 2 weken ongeveer op die school te hebben gezeten wist ik al dat ik het niet leuk vond. Ik heb toch maar doorgezet, om jou en opa maar niet teleur te stellen. Ik wist immers hoe het voelde. Dat doe je mensen waarvan je houdt niet aan. Dit deed ik niet. Ik heb het jaar afgemaakt met pijn en moeite. Ik voelde mij er niet op mijn gemak. Doordat ik het absoluut niet leuk vond en toch door ben gegaan ging ik me weer rotter voelen. Gedachten als: 'het wordt nooit iets met jou, voor jou geen toekomst', spookten door mijn hoofd. Ik heb het toch afgemaakt. Zonder succes echter want ik had geen propedeuse. Dan maar de SPH. Het jaar begon goed. Ik had veel gemist wegens de verhuizing. Moest van alles inhalen, de tentamenweek kwam eraan, etc. Ik kon het niet meer overzien en het werd mij te veel. Daarom ben ik gestopt. De gedachten aan geen toekomst hebben en geen uitweg meer zien zijn hierdoor erger geworden. Sinds ik mij zo ongeveer kan beseffen dat ik hulp nodig ben wil ik die al gaan zoeken. Ik ben vaak bij de dokter geweest met allerlei lichamelijk klachten, die overigens nu nog aanwezig zijn, in de hoop dat hij zou zeggen: 'Is er niet iets anders aan de hand'? Ook omdat ik erg eigenwijs ben geweest en dacht dat ik zelf alles wel even op kon lossen, ben ik niet naar de dokter gegaan. Gedachten aan de dood, aan zelfmoord, aan er een einde aan maken begonnen echter erger te worden en ik werd bang. Ik werd bang van mezelf en die gedachten. Ik vertrouwde mezelf niet meer. Hoe ik mij voel: Het zijn vlagen/buien waarin ik mij ontzettend rot voel en dingen doe waarvan ik achteraf ontzettend veel spijt krijg. Dan maak ik beslissingen, die gebasseerd zijn op gevoelens. Gevoelens als angst, verdriet en boosheid. Dit zijn meestal verkeerde beslissingen, zoals mijn beslissing om te stoppen met school. Maar soms ben ik ook gewoon heel bang. Bang dat mensen mij pijn doen, bang dat ik mensen kwijt raak. Het zou niet de eerste keer zijn. Of heel boos, boos om wat anderen mij aan hebben gedaan, boos om wat mensen hebben gedaan waarvan ik hou. Soms voel ik mij alleen. Alleen op een wereld vol met mensen die elkaar pijn doen. Op een wereld die kapot gaat, omdat mensen alleen maar aan zichzelf denken. Een wereld vol egoisme. Ik voel me soms ook leeg. Dan voel ik helemaal niks. Ook al sterft de hele wereld, ik zal niks voelen. Dit zijn gevoelens die ik zelf heb. Ik ben ook heel erg gevoelig voor gevoelens van anderen. Ik voel wat anderen voelen, zonder dit zelf te willen. Op een paranormale beurs hebben ze ooit eens tegen mij gezegd dat ik een nieuwetijdskind was. Dit zou wel eens kunnen kloppen. Informatie: http://www.nieuwetijdskinderen.org/home.htm Ik praat mezelf overigens geen dingen aan, zoals jij waarschijnlijk denkt. Ik verbeeld me deze dingen ook niet. Als je goed nadenkt weet je dat nu zelf ook wel. Het doet me pijn als je me zegt dat ik dingen inbeeld. Dan wil ik je wel doorelkaar schudden en zeggen 'zie je niet wat er aan de hand is.' Natuurlijk zie je dit niet. Ik ben een ster geworden in toneel spelen. Ik kan dagenlang doen alsof er niks aan de hand is, terwijl ik me rot voel. Ik wil ook niet dat je jezelf dingen gaat kwalijk nemen. Ik kan er niet over praten, daar kun jij niks aan doen. Ook een van de redenen waarom ik je dit niet kon vertellen is, omdat je anderen mijn halve levensverhaal gaat vertellen. Ik heb het al eens eerder tegen je gezegd. Ik word er verdrietig van, omdat ik dan weer met dingen wordt geconfronteerd. Aangezien ik het nog niet heb afgesloten, kan ik hier niks mee. Je gaf me toen als antwoord dat ik raar deed en mensen me anders niet begrepen. Wat ik wil bereiken met dit verhaal is dat je me begrijpt. Beter gezegd, dat je probeert me te begrijpen. Waarom ik dingen doe en waarom ik dingen niet doe. Ik heb jou nodig. Je steun vooral. Ik wil dat je achter me staat en mijn beslissingen begrijpt. Als je deze brief leest ben ik waarschijnlijk al weg. Ik ben zo egoistisch geweest om mezelf een paar dagen rust te gunnen en jullie ook. Maak je geen zorgen. Ik heb een vakantie geboekt. Ik ga 5 dagen alleen weg, om vooral na te denken en te rusten. Ik heb deze beslissing al gemaakt en ik kan niet meer terug. Ik hoop dat je het begrijpt. Het spijt me dat ik je dit nu ook nog aan moet doen. Ik kan niet anders. Ik vind het vreselijk dat je me niet begrijpt en daardoor dingen tegen me zegt die mij ontzettend kwetsen. Ik zit ook te denken over opname. Zodat ook jullie een poosje tot rust kunnen komen. Ik ben onuitstaanbaar geweest de laatste tijd. Dit komt, omdat er zoveel dingen nu gebeuren. Het is een puinhoop, maar het komt wel weer goed. Tot over 5 dagen. Ik hou van jullie

Ik voel me gewoon zo slecht....

Naam: Sanne
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

Ik was heel erg gelukkig. Ik wist het ook. Niks is mooier dan beseffen dat je gelukkig bent. Ik genoot er met volle teugen van. Ik was altijd vrolijk en als iemand mij in 1 woord moest omschrijven dan was het absoluut vrolijk. Ik was dan ook heel erg blij dat ik eindelijk verkering kreeg met die jongen die ik zo leuk vond! Ik besteede heel veel aandacht aan hem en minder aandacht aan mijn vrienden. Het werd ook nog minder dus ik dacht er niet aan om naar buiten te gaan waar mijn vrienden waren. Ik bleef lekker binnen bij mijn vriend. Ik had een leuke kerst en tot januari voelde ik me goed.

Toen kwamen de ruzie's thuis. Mijn moeder altijd achter de computer, mijn vader altijd kwaad. De ruzie's werden erger maar niemand dacht dat ze zo erg zou worden... Mijn vader werk erg agressief als hij dronk, en dat was onderhand al elke avond. Mijn moeder zat ook elke avond achter de computer te chatten met allemaal vreemde mannen. Mijn vader dacht dat ze vreemd ging, maar dat wsa niet zo. Op 1 avond verloor hij zijn zelfbeheersing en heeft hij mijn moeder achter de computer vandaan gesleurd, bij haar keel gegrepen en haar proberen tegen de trap te gooien. Gelukkig waren mijn broer en neef er, zij hebben mijn moeder geholpen. Mijn ouders besloten tijdelijk uit elkaar te gaan. Ik schrok me dood en voelde me heel erg ellendig. Mijn hele wereldje stortte in.
Op school stond ik huilend bij mijn mentor na de les. hij schrok en zei dat ik mijn coördinator moest opzoeken om alles te vertellen. Ik zocht haar, maar ze had die dag vrij. Helemaal verslagen ging ik op zoek naar de leerlingbegeleiders op school en jankend vertellede ik mijn verhaal. Ik vertelde dat ik niet geloofde dat het maar een tijdelijke scheiding was, maar dat dit gewoon het begin was van een scheiding. De vrouw geloofde me, maar zei ook dat het misschien echt maar tijdelijk was. Ik ben geloof ik een week ziek thuis geweest, ik voelde me te rot om ook maar iets te doen.
Mijn vader was onderhand het huis uit, hij zat in het huis van zijn ouders. Zijn ouders wonen daar niet meer, maar hebben het huis wel gehouden voor als ze terug willen komen. Na een maand kon mijn vader niet meer daar blijven omdat zijn broer ook daar zat en zij te veel ruzie's hadden. Mijn vader kwam dus terug. Het ging een week goed en toen begon het allemaal weer. Steeds erger en vaker. Ik werd helemaal gek! Nadat mijn vader weer zijn zelfbeheersing had verloren moest mijn moeder 112 bellen vanwege haar veiligheid. De dag erop ging mijn moeder bij mijn tante bellen en was het definitief dat ze gingen scheiden.

Ik stortte opnieuw in. Gelukkig had ik nog mijn vriend die me steunde, maar vrienden had ik niet meer. Dat was mijn eigen schuld. Maar door de scheiding was ik depressief geworden, maar ik wist het zelf nog niet. Ik was echt een ramp voor de omgeving! (dat vind ik tenminste) Ik had nooit zin, schold altijd op iedereen, negeerde ze en gaf ze overal de schuld van! Toen kwamen weer de schuldgevoelens bij mij. Ik was de rotte plek, het kwam door mij, alles wat ik deed was fout. Ik kon gewoon niks meer goed doen. Toen heb ik me een paar keer gesneden en mijn vriend is daar achter gekomen en zei dat als ik er niet mee ophield dat hij me dan zou verlaten. Ik schrok daar zo van dat ik ben opgehouden. Later kwam ik er achter dat hij dat alleen zei omdat hij niet wist wat hij moest doen. Hij zou me nooit verlaten hebben. Het is een wonder dat hij nog steeds bij me is. Ik was echt een kreng, vooral tegenover hem. Ik heb daar nu zo'n spijt van! Maar toen gaf ik alleen mezelf de schuld.
Ik moest naar de doktor van mijn ouders om medicijnen te krijgen. De doktor zei dat ik depressief was, maar daar was ik het niet meer eens. Ik voelde me slecht, maar depressief? Dat nooit! Toch slikte ik de medicijnen den ik had gesprekken met de leerlingbegeleidster op school. De gesprekken hielpen, maar de medicijnen niet. Op het eind van het schooljaar ben ik gestopt met de medicijnen. Ze werkte niet en de doktor wou mijn dosis verdubbelen maar daar was ik tegen. Dus zonder dat de doktor het wist ben ik gestopt. Ik heb een hele zware maand daarna gehad, omdat ik was gestopt, maar ook omdat ik het huis uit was gegaan. Ik had constant ruzie met mijn vader. We zijn allebei koppig en dat werkt dus niet. Ik ging bij mijn nicht wonen en daar heb ik de hele vakantie gewoond, en nog de eerste weken van het schooljaar. Ik ben 2 weken naar de camping geweest met mijn vriend, dat hielp! Ik huilde wel elke dag, maar het leek alsof ik alles weg huilde. Dat het nooit meer zou terug komen. Ik was er echt van overtuigd dat ik die medicijnen echt niet nodig had gehad en dat ik over mijn depressie heen was!

Ik ging weer naar school (ik was blijven zitten wegens de scheiding) en kwam terecht in een nieuwe klas. Na 1 week ging het al fout. Ik werd regelmatig ziek. Niet lichamelijk, maar geestelijk. Ik heb zo 6 weken doorgebracht. 3 Dagen naar school, 2 dagen ziek thuis omdat ik geestelijk was uitgeput. Terwijl op school alles goed ging! Leuke klas, goede punten en de lessen vielen ook wel mee. Maar ik was zo vaak ziek dat ik er iets aan moest gaan doen. Ik ging weer naar de leerlingbegeleidster en ik vertelde alles. Die vrouw zei dat ik mijn gevoelens had weggestopt. Heel ver weg. Dat kost veel energie. Tijdens de vakantie lukte dat dus, maar op school niet. Dan heb je die energie niet. Ik moest dus weer naar de doktor die me opnieuw medicijnen gaf en me het advies gaf naar een psychotherapeut te gaan. Dat is nu dus al een week geleden. Ik ben begonnen met de medicijnen, maar beter voel ik me niet. Ik heb nu vakantie en zie enorm op tegen school. Ik hoop dat de medicijnen nu wel werken, en ik ga binnenkort een afspraak maken met een psychotherapeut.
Ik heb een enorm ellendige tijd achter de rug. Als ik alleen mijn gevoelens zou opschrijven, dan zou ik al makkelijk 20 pagina's vol krijgen. Daarom deze versie van het verhaal. Zonder teveel gevoelens erin. De mensen die zich hetzelfde voelen als mij begrijpen het. Als je nooit zoiets rots hebt meegemaakt dan snap je het ook niet. De pijn die je voelt is onvoorstelbaar groot. Ik heb nu 2 vriendinnen die mijn gevoelens begrijpen. We hebben alledrie ons eigen verhaal, maar de gevoelens zijn hetzelfde. Wij begrijpen elkaar zoals niemand ons kan begrijpen. Dat is fijn, maar ook weer niet. Het is fijn dat 2 mensen je begrijpen, het is niet fijn dat alle anderen het niet begrijpen. Ik weet nu na meer als een half jaar dat het goed gaat komen met mij. Ik voel me slecht, maar niet zo slecht als eerst. Ik weet dat er een lichtpunt is aan het eind van de tunnel. Ik weet alleen niet hoelang die tunnel zal zijn.....
Ik schrijf dit verhaal omdat ik dit nooit in zijn geheel heb verteld. Het lucht op, maar het haalt ook oude wonden open. Ik hoop dat sommige mensen een beetje steun vinden in dit verhaal. Dat ze zien dat het beter kan worden. Want dat is de eerste stap op weg naar een genezing.

papa

Naam: girlie with a problem
Leeftijd: 14

Iepzz.. Ik ben Zoe een meisje van 14 jaar en ben mijn papa verloren toen hij streed voor kanker!! Ik ga al naar een soort van psychiater en praat er daar ook heel veel over, maar klopt het dat je 3 jaar later nog kunt rouwen om de persoon die je bent verloren?

We hebben het thuis ook een tijdje moeilijk gehad met de rekeningen het was ooit zelfs zo erg dat mijn mama geld moest gaan lenen om een brood te kunnen kopen!!!! Ik heb het er nog steeds moelijk mee dat mijn papa er niet meer is!!! Af en toe ben ik wel blij dat hij weg is want hij heeft me dingen aangedaan die me nu nog steeds achtervolgen!!!! Hij was dan ook psychisch ziek(volgens de dokters) want hij sloeg zonder reden!!!!!
Ik samen met mijn broertje en mijn mama hebben al eens in een vluchthuis gezeten uit angst voor mijn vader!!!

Smakkerdjuhss

Zij die zich mijn moeder noemt

Naam: spinnekop
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 20

Al zo lang als ik me kan herineren gaat het niet goed tussen mij en mijn moeder. Dat ik geboren ben was een ongelukje, door mij heeft mijn moeder moeten trouwen met mijn vader. Dat is ze me volgens mij altijd kwalijk blijven nemen, mijn zusje daarintegen behandeld ze heel anders. Met dat het niet goed gaat tussen ons bedoel ik altijd ruzie, haat, schelden en soms ook slaan. Buitenstaanders zeggen dat ik geestelijk mishandeld word/werd maar dat vind ik nogal zwaar klinken. Ik laat maar in het midden of dat zo is want ik weet van mezelf dat ik ook wel van me kan laten horen als ik het er niet mee eens ben. Wat ik wel heel zeker weet is dat ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik van mijn moeder hou. De laatste tijd is het helemaal uit de hand gelopen. Mijn moeder heeft ook een alcohol probleem en is volgens mij manisch depressief. Nu heeft ze via internet een relatie gehad met een man en ze is ook daadwerkelijk thuis weggeweest. Nu is ze weer thuis maar voor mij is de situatie niet om uit te houden. Ik ben heel boos op mijn moeder om hoe ze me al die jaren behandeld heeft en wat ze me de laatste weken geflikt heeft. Ze ging hier weg, met die andere man mee en ik kreeg een hand! Wat zou jij doen als je je kinderen waarschijnlijk nooit meer zou zien? Ze heeft ook mijn vader ontzettend veel pijn gedaan. Nadat ze is teruggekomen heeft ze ook nooit enig soort van excuus aangeboden aan mij. Ik ben dus gewoon woedend en kan niet meer normaal met haar omgaan, wat toch al moeilijk was. Aan mijn vader heb ik ook niet veel, die wil dat iedereen alles vergeet wat er gebeurd is en op z'n tenen gaat lopen zodat we het mijn moeder zoveel mogelijk naar d'r zin kunnen maken zodat ze niet weer weggaat. Mijn vader kan daar heel ver in gaan. Sinds dat ze terug in huis is is er regelmatig een hoop ruzie (daarvoor ook al hoor maar toen werden mijn zusje en ik er nog niet bij betrokken, nu wel). Dan ben ik boven en dan hoor ik beneden boze voetstappen. Dan weet ik al hoe de avond afloopt. Laatst had mijn vader zich helemaal zat gedroken, pillen geslikt, wasverzachter gedronken en stond hij peuken op zijn buik uit te drukken, om mijn moeder te overtuigen dat hij van haar houd. En het ergste is: mijn moeder geniet van zulke dingen, ze gludert om al die aandacht. Nou dat kan ik dus niet, ik weet niet wat ik hier verder mee aan moet en hoe ik dit in hemelsnaam op kan lossen... Mijn vriend wil het liefste dat ik bij hem kom wonen maar dat is toch ook geen oplossing?

Problemen met de thuissituatie

Naam: Boefje
Leeftijd: 17 jaar

De band tussen mijn moeder en mij is altijd heel erg slecht geweest. We hadden altijd veel ruzie, maar ik besefte niet dat het slecht was wat er gebeurde. 1 jaar geleden besefte ik pas wat er allemaal fout ging. We kregen heel veel ruzie, ik snap(te) nooit wat nou het probleem was. En het was altijd mijn schuld. Ze heeft toen ook gezegd dat ik haar leven kapot maak en dat ze voor mij geen moeder kon zijn. Ze heeft nooit geen spijt gehad van haar woorden. Ik heb daar heel veel verdriet om gehad en nog steeds. Ik heb nog steeds heel veel ruzie. Ik krijg altijd maar te horen wat ik fout doe, ze schreeuwt dan ook heel erg hard. En mijn zus is echt het lieverdje van mij meoder en mij vader die zoekt de makkelijkste weg. Ik twijfel heel erg aan mij zelf of het niet allemaal mij schuld, ik weet niet gewoon niet wat ik moet denken. Ik krijg nu hulp op school. maar ik ben bang dat het mij schuld is en dat ik daar gewoon een beetje mij ouders zwart zit te maken. Ik wil zo niet meer leven! Ik kan ook niet met mij ouders praten want die weten helemaal niks van mij. En ik durf ook geen normaal gesprek met ze aan te gaan. Ik ben bang of fouten te maken en als ik iets wil moet ik van te voren bedenken hoe ik het moet zeggen, omdat ik bang ben dat ik fouten maak. Ik wil dit niet meer...

Rot ouders

Naam: Anoniem
Leeftijd: 16

Heb al sinds anderhalf jaar een hele lieve vriend, het probleem is alleen dat m'n ouders hem vanaf het begin niet mogen. Terwijl ze daar geen reden voor hebben. Ze vinden dat hij mij alleen maar ongelukkig maakt, terwijl dat juist niet zo is. Ik hou heel erg veel van hem en wil mijn leven met hem delen. Het probleem is dat ik er niet meer tegen kan elke avond maar aanhoren wat voor jong het is (zoals me moeder hem noemt). Heb al gezegd dat ze niet zo over hem moet praten, omdat ik het gewoon echt niet leuk vind. Maar ze stopt er maar niet mee. Elke avond zit ik weer te janken omdat ze hem helemaal zwart maakt en ik er niks tegen kan doen.

tis niet goed

Naam: Nikita
Leeftijd: 15 jaar

tis niet goed.. alles wat ik hier thuis doe is fout...
Iedereen doet het goed, behalve ik. Ik weet we hebben het niet makkelik gehad. Nu nog steeds niet. Mijn ouders zijn gescheiden, moeder nieuwe man, vader heeft inmiddels een relatie met mijn tante... Mijn zus, die houd zich overal buiten. Zelf heb ik diabetes (suikerziekte), ook niet makkelijk, en in 1998 ben ik geconstateerd op mogelijke borderline...
Ben al een paar keer t huis uit gezet, m'n moeder kon me niet aan en dus dropte ze me bij mijn vader. Mijn vader was ook geen makkelijke… Hij dacht t me te kunnen leren met geweld… nou niet dus...
Vandaag weer ruzie. Heb weer gevlogen... mijn moeder wil me niet meer zien, t liefst loop ik gewoon weg, maar waarheen?! Ik weet t gewoon niet meer... Ik zoek hulp... kan t van niemand krijgen, zit er nu alleen voor...
Ik ben nou inmiddels al een paar weken niet naar school geweest, waarom?? heb geen flauw idee...

Emotional words slash my soul…

Naam: Kimberley
Leeftijd: 15 jaar

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Ik mag mijn mama niet meer zien. Mijn papa heeft het hoederecht (= voogdij). In de week moet ik bij de ouders van mijn papa leven, waar ik helemaal niet graag zit. Ze stoken me tegen iedereen op. Van hen mag ik ook mijn andere grootouders niet meer zien. Gewoon omdat zij er ruzie mee hebben, en daar moet ik dan ook het slachtoffer van zijn. Als ik er verdrietig over ben en ik begin te wenen, worden ze kwaad, en zeggen ze, als ik er niet mee stop dat ik slaag zal krijgen. Nu durf ik mijn gevoelens niet meer te uiten, durf over niets praten en begin dan in mijn armen te snijden. Ik ben deze week van huis weggelopen omdat niemand zag hoe ongelukkig ik was. Ik hoopte dat ze daarmee zouden inzien dat er iets moest gebeuren. Nu heb ik gezegd tegen mijn grootouders dat ik bij mijn papa wil gaan wonen, en dat accepteren ze niet. Ze verwijten mij voor het vuil van de straat. Dat ik een slecht karakter heb, dat ik al 3 jaar geprofiteerd heb en ze mij maar beter! in een gesticht moeten steken, dat ik daar thuis hoor. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel me al zo lang ongelukkig, en zou zoals vele andere jongeren gelukkig en normaal willen leven…

Wil terug naar mijn oude vrienden

Naam: Reptile
Leeftijd: 15

Ik ben een jongen van 15 jaar ik ben geboren in Purmerend. Ik woonde samen met mijn ouders en mijn broer. Ik ben in Purmerend opgegroeid en kende veel mensen daar totdat mijn vader ziek werd en wij te horen kregen dat hij kanker had. Hij had misschien nog maar 1 jaar te leven. Dat vond ik heel erg. Hij kreeg pillen tegen de pijn. Maar later kregen we door dat hij deed alsof hij niks meer kon. Als wij iets aan hem vroegen dan was het hem te veel, maar als iemand anders een buitenstaander van het gezin iets vroeg, stond ie binnen 2 minuten klaar. Hij ging dus gebruik maken van zijn ziekte. Mijn moeder kreeg er genoeg van en ging heel veel werken, zo veel dat ik haar nog maar weinig zag. Ik miste haar soms heel erg. Ze kreeg een nieuwe vriend. Deze vriend was heel aardig voor mijn broer en ik. Mijn moeder vertelde mijn vader dat ze wou scheiden. Mijn vader begreep het niet, ik wel. Mijn vader wist toen nog niet dat ze een nieuwe vriend had.

Voordat mijn moeder een nieuwe vriend kreeg hebben mijn broer en ik 2 jaar op onze kamer geleefd. We hadden daar een pc, tv, koelkast, waterkoker echt alles, zodat we zo weinig mogelijk beneden hoefden te zijn, omdat als we beneden kwamen er tegen ons werd geschreeuwd.

Mijn moeder wou een keer de auto mee omdat ze naar haar vriend ging, maar ze mocht van mijn vader de auto niet meenemen. Ze kregen ruzie en mijn vader duwde haar, ook sloeg hij mij. Toen werd ik zo boos omdat ie mijn moeder duwde dat ik zwart voor mijn ogen ging zien. Ik sloeg hem terug en vanaf dat moment ging ik hem haten. Hij maakte mij en mijn broer geestelijk kapot door allemaal dingen tegen ons te zeggen. Hij heeft me nog een keer geschopt. Toen heb ik aangifte gedaan van kindermishandeling.

Het huis werd verkocht en ik woon nu ergens anders, heel ver van mijn vrienden vandaan, rond de 150 km van hun af. Ik moet meer dan 2 uur met de trein reizen om bij hun te komen.
Ik woon hier nu 4 maanden en het is hier heer gezellig maar mijn oude vrienden weten alles wat ik heb mee gemaakt. Ik mis hun zo erg en wil nu het liefste terug naar Purmerend. Het gaat hier heel anders. De school waar ik op zit, is anders en alles is anders. Ik mis mijn beste vriend en mijn beste vriendin het meeste. Zij weten hoe ik ben, wat ik heb meegemaakt. Ik heb hier niet mijn vertrouwde kamertje waar ik alleen kon zijn, waar ik me veilig voelde als je me begrijpt.

Dit is niet alles maar ik heb niet meer zo'n zin om te vertellen.
doei doei