Depressief

Naam: ik
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Ik ben zwaar depresief. Ik heb anderhalf jaar geleden mijn vriendje verloren aan een auto ongeluk en denk echt vaak aan hem. Nu heb ik een nieuwe jongen ontmoet, maar die is al getrouwd. Ik ga nu ongeveer 7 maanden met hem. Ik voel me wel gelukkig bij hem. Maar zodra hij weg is, denk ik: nu ben ik weer alleen en eenzaam. Ik zit echt niet lekker in mijn vel. Ik denk zo vaak: heeft het leven voor mij nog wel zin. Maar ik weet dat dat dom is en ik wil ook helemaal niet dood. Ik heb genoeg mensen die van mij houden. Maar toch, als zij dan wat gaan doen met andere vriendinnen denk ik weer: houden ze wel van mij?

Was het maar een paar jaar geleden

Naam: menk
Geslacht: man
Leeftijd: 17

Een paar jaar geleden was het nog allemaal ok. Ik was mezelf en dacht er niet bij na. Tot op een gegeven moment ik niet meer durfde om mezelf te zijn. Dat is nu zo'n 2 jaar terug. Ik ben bang om te praten met onbekenden. Ik lieg tegen iedereen om de teringzooi die ik van me leven maak maar te verbergen. Ik voel me eenzaam en alleen, en geniet niet eens meer van uitgaan, omdat ik niks durf. Ik denk de hele tijd aan hoe stom ik er wel niet uit zie op dat moment. Mijn studie kan ik wel vergeten. Ik doe er niks aan. Terwijl ik deze studie heel graag wil doen. Dit jaar niet gehaald, dus ik wordt er vanaf gekickt... wat nu? Geen idee. Ik wou dat er iets gebeurde waardoor ik in een keer weer mezelf kon zijn. Ik haat mezelf.

Alleen maar verdriet

Naam: Alleen maar verdriet
Geslacht: man
Leeftijd: 25

Alleen maar verdriet, dat is wat ik heb. Ik voel me heel vaak erg leeg. Sinds ik overgeplaatst ben van het ene filiaal naar het andere filiaal op mijn werk zijn de problemen ontstaan. Ik voel me aan de kant geschopt. Alleen. Leeg. Ik haat bijna iedereen. Ik doe mensen geestelijk pijn en verdriet. Vooral de mensen om wie ik geef. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Mensen zien niets, ik kan goed toneel spelen. Maar achter het masker van ''Jullie zien lekker niks'' verschuilt een heel erg onzeker jongetje met een heel klein hartje die aan het vechten is voor zijn leven. Letterlijk en figuurlijk! Ik heb ontzettend veel haatgevoelens. Ik ben elke dag depresief. Ik doe mensen geestelijk pijn. Met name mijn moeder en mijn vriendin gaan er samen met mij aan onderdoor.

Ik heb niets meer wat ik echt leuk vind. Oke, draaien (ben namelijk Dj) vind ik erg leuk. Maar ook hierbij, als ik aan het oeffenen ben in mijn slaapkamer in mijn ouderlijk huis, sta ik soms te janken omdat ik niet meer weet waar ik heen moet, wat ik moet doen, hoe ik verder moet. Ach, kom op, het komt allemaal goed. Dit hoor ik links, dit hoor ik rechts. Ik ga er niet eens meer op in, ik ben bang dat het niet meer goed komt. Ik ben in staat mezelf kapot te rijden met mijn auto, ik ben in staat zelfmoord te plegen. Ik ben in staat om een einde aan mijn leven te maken hoe dan ook! Het boeit mij niet waar, hoe, wanneer. Liever vandaag dan morgen. Verdriet, is wat ik heb. Ondertussen dat ik dit typ, zit ik ook met de tranen in mijn ogen. Mensen luisteren niet naar mij, mensen denken dat ik als ieder ander mens ben. Ik ben gevoeliger als anderen, dat hoor ik al mijn hele leven.  Ik wil gewoon iemand, die mij echt begrijpt voor de volle 100 % Ik moet mijn ei kwijt, mijn problemen. Ik wil het niet meer. Ik ga echt kapot zo.

Ik ben onder behandelling bij Time Out. Dit is onderdeel van het GGZ. Alleen daar hebben ze de tijd voor je, en kan je sneller geholpen worden. Ik weet niet hoe ik verder moet, ik voel enkel haat. Niet tegenover dierbaren. Ik hou van mijn lieve vriendin, ik hou ook van mijn ouders. Maar ik haat mezelf, ik ben ontevreden over mijn gewicht, ontevreden over mijn uiterlijk, ontevreden over bijna alles. Ik wil niet meer verder. Ik wil dat er een eindstop komt binnenkort. Ik weet nu niets meer te typen, maar ik ben het in ieder geval kwijt!

Deprie

Naam: Amanda
Leeftijd: 15

Hoi, ik ben Amanda ben 15 jaar en ben ook depressief. Ik voel me bijna elke dag somber. En ik ga ook een tijdje niet meer naar school, maar nu weer wel omdat de school dat gedwongen heeft. Het liefste als ik niet naar school moest, zou ik elke dag slapen. En op de bank tv kijken Ik sluit me meestal op me kamer op en dan alles dicht geen stukje licht! Maar ik heb hulp gekregen bij de RIAGG en dat is nu in werking! Ik krijg gesprekken.. Het zit ook in me familie bijna mijn halve familie heeft dat mijn vader moet er medicijnen voor slikken. En hij krijgt ook therapie. En ik vindt het geen aanstellerij! En ik schaam me er niet voor om naar de RIAGG te gaan. Ik wil juist geholpen worden want dit is ook niks! En ik vindt zelfverminking DOM! want het lost niks op! En zelfmoord vindt ik ook niet nodig! mijn tante heeft wel zelfmoord gepleegd en daar heb ik heel lang mee moeten zitten!

Pijn is wat ik voel

Naam: Nadia
Leeftijd: 20

Inmiddels ben ik 20 jaar oud en nog steeds depressief. Ik dacht vroeger altijd dat mensen me dom en lelijk vonden. En ik begon daarin te geloven en elke x als ik wat fouts deed begon ik een schuldgevoel te krijgen. Ik sloeg mezelf en begon met een mes in mezelf te snijden. Op een gegeven moment dacht ik dat ik te onzeker was om een vriendje te krijgen. En vriendinnen heb ik na ups and downs nog steeds niet. Het lijkt alsof de hele wereld me haat en ik zit vol depressieve gevoelens alsof de duivel de hele tijd met me speelt. Vroeger ben ik een x misbruikt en daar heb ik nooit met iemand over durven te praten.. Nu ben ik verder, maar nog steeds depressief, nog steeds woedeaanvallen. Ik heb pillen gekregen van de dokter, maar daarvan krijg ik hoofdpijn en elke dag ben ik moe.In de zomer kreeg ik een keer een woedeaanval, ik schreeuwde het uit en al mn aderen begonnen zich samen te trekken. Eeen week lang liep ik rond met adertjes in mn gezicht en hals. Ik weet dat het hardstikke gevaarlijk is wat ik doe, maar een oplossing kan ik nergens vinden. Daarmee ben ik gestopt. Ik heb er een x zo genoeg van gehad dat ik mezelf ging wurgen op het toilet. Als ik me weer gespannen voel, weet ik niet wat ik doe. Tot de dag van vandaag ken ik mezelf nog steeds niet en voel me leeg. En ik denk dat ik nog steeds nergens goed in ben. Waarom ben ik zo?Waarom ben ik zo eenzaam en alleen. Alsof God dat expres bij me doet om me uit te testen. Is het testen niet genoeg geweest?

Depresief

Naam: Bas
Leeftijd: 18

Ik ben nu 18, maar sinds me 9e jaar word ik al gepest, ik was altijd buitenbeentje en het pispaalte op school, maar ook op sport. En zelfs nu ik werk wordt ik gepest (vorig jaar). Ik heb afgelopen zomer anorexia gehad, ik ging me anders kleden en gedragen. Overmatig alchol gebruik, veel stappen, stoer doen, joy rijden met de auto en dat soort dingen. Maar daardoor ben ik de vrienden die ik nog had kwijt geraakt. Rond november verdween mijn oom spoorloos, raakte mijn moeder werkloos en dat zorgde voor de nodige spanning thuis en in de familie.Ik ging steeds maar meer en meer werken en drinken en stappen en ging me steeds slechter voelen en er onverzorgd uitzien. Ik heb in december al 2 zelfmoordpogingen gedaan en ben nu helemaal kapot. Alle verdriet alle pesterijen en nu sociaal eenzaam zijn, maken het heel zwaar. Ik slaap nu heel veel, ik wil niet meer naar mijn werk, mijn opleiding gaat slecht en ik doe niks meer, er zit niks meer in. Wat moet ik nou?

Waarom voel ik me zo??

Naam: pearl
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

hai ik ben 16 jr oud ik voel dat ik beter nooit geboren had moeten worden. Alles gaat verkeer in mijn leven ik vind dat ik hier niet bij hoor. Deze wereld is gwn niet voor mij bestemd. Ben heel onzeker van me zelf. Ik ben zelf bang om iemand aan te kijken en een gesprek te hebben. Wrm is iedreen beter dan ik, ik vind zelf vervelend als iemand te dicht bij me komt en het ergste is dat ik mijn gevoelens niet kan uiten en ik laat nooit iemand zien wat ik voel. Ik huil de hele dag van binnen. Mijn grootste wens is dat ik allleen zou zijn waar niemand met mij hoeft zijn, een donkere kamer. En dat is het dat is het enige wat ik wil in het leven. Vroeger zag mijn leven er heel anders uit en nu lijk het wel de hell.

Verdriet

Naam: auke
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 12

hoi, ik voel me nooit lekker in mijn vel. en ik ben ook niet knap en hoor mensen wel eens over me roddelen en dat kwetst me heel erg, ik vind dat ze me moeten nemen zoals ik ben. ik heb op dit moment ruzie met hele goeie vrienden van me en ik wou dit helemaal niet, mijn punten op school gaan achteruit omdat ik schijt aan school heb en ik doe brutaal tegen de leraren en ik ben een keer bedreigd met een mes en ben nu heel bang.. dat diegene me echt een keer gaat aanvallen. en ik heb echt vaak ruzie met mijn ouders en ik heb niet het gevoel dat het me echt raakt. en dat kwetst hun weer en ik ben vaak verdrietig en mensen denken dat ik depressief ben, omdat ik nooit vrolijk overkom, maar ze kennen me niet goed, niemand weet hoe ik me echt voel op een paar mensen na en die zeiden dat ik hulp moest zoeken.

Groetjes auke

Dit is een heel ander verhaal als de rest hier, veel onbelangrijker maar mij raakt het echt, omdat ik nu pas 12 ben en ik denk dan; hoe word dat dan als ik ouder ben?

Terug naar lijst

Mijn leven is een grote chaos

Naam: twisted logic
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

Ik weet nooit waar ik mijn verhaal moet beginnen, omdat ik ook niet weet wanneer het is begonnen, waarschijnlijk héél lang geleden. Ik ben altijd een zeer onzeker meisje geweest, ik had nooit vertrouwen in mezelf en ik had veel haatgevoels tegenover mezelf. Een goede persoonlijke band met mijn ouders had ik ook niet. Ik heb nog nooit een persoonlijk gesprek met ze gehad. Ik had altijd al het gevoel dat ik altijd de schuldige was, en ik was ontzettend bang om dingen fout te doen, zo werd ik al erg perfectionistisch. Ik voelde me ook vaak minderwaardig, omdat ik er anders uit zag.

Inmiddels ben ik 16, en ik ben niets veranderd. Ik ben nog steeds hetzelfd angstige meisje. Ik zit momenteel in 4vwo, en het loopt totaal niet. in november 2004 heeft iemand die ik had leren kennen via internet, en waar ik heel erg van was gaan houden, zelfmoord gepleegd. Ik had niemand om er over te praten, en misschien wilde ik dat ook wel niet. Ik heb gevochten tegen tranen, en als ik dan in bed lag kwam alles eruit. Dit was voor mij de druppel die de emmer, die schijnbaar al erg vol was, deed overlopen. Ik kwam helemaal in de put terecht. Ik begon met het verwonden van mezelf. En ik ging me isoleren van alles, ik raakte mijn vriendinnen kwijt en school ging ook niet goed, ik had maar liefst 6 onvoldoendes op me rapport. Maar ik eiste wel van mezelf dat ik over ging, want ik wilde/wil per se een vwo-diploma, ik eis ontzettend veel van mezelf, en dat is niet goed, het maakt me kapot. Ik ging hard me best doen voor school, en op school ging het iets beter. Met het tweede rapport had ik nog 2 onvoldoendes, en daarmee zou ik over kunnen gaan.

Maar psygisch zat ik nog steeds zwaar in de knoei. Ik kreeg eetproblemen, een ontbijt was voor mij altijd al een taboe, maar ik nam ook geen lunch meer mee naar school. Ik lette heel erg op de calorieen, maar als ik thuis kwam vrat ik me helemaal vol met ongezonde dingen, en de avondmaaltijd at ik wel gewoon, daardoor viel ik ook niet af. Ik heb mezelf ook altijd gezien als een 'dikzak', om het zo maar eens te zeggen. Ik had sterke neigingen om af te vallen, en ik viel nog niet af. Maar dat ging ik veranderen. Ik at geen ontbijt, geen lunch, ik dronk alleen nog maar water, en het avondeten spuugde ik later weer uit. Zo ging het dan 2 weken, dan viel ik heel erg af, en dan was ik zo uitgeput dat ik wel moest eten. Dan kwam ik weer aan, en kort daarna kwam ik weer op het punt dat ik weer drang had om af te vallen. Mijn ouders merkte nooit iets. Ik ben nog steeds niet van mijn eetprobleem af, mijn ouders weten er nog steeds niets van. En dat wil ik zo houden, ik schaam me er enorm voor.

Maar goed, ik ga weer door met mijn verhaal. Ik had inmiddels een hele eigen wereld ontwikkeld, ik had geen interesse meer in de wereld om mij heen. Mijn wereld was veilig, niemand kende mij wereld, en ik had een enorm harnas opgebouwd. Ik dacht dat niemand het opmerkte, maar dat had ik mis. Een vriendin (waarvan ik dacht dat ik ze kwijt was) 'beschuldigde' me er op eens van dat ik hen in de steek liet enzo. Achteraf gezien heb ik dat misschien ook wel gedaan, maar niet bewust, ik was juist erg bang om hen kwijt te raken, en dat heeft avrechts gewerkt.

Na een grote ruzie ben ik min of meer gedwongen naar een leerlingbegeidster gegaan, en zij heeft mij onwijs goed opgevangen. Ik kwam 1 tot 2 keer per week bij haar. En alleen het praten met haar betekende voor mij al heel erg veel, dat had ik nog nooit gedaan, het was wel ontzettend moeilijk. Maar goed, op een gegeven moment kwamen we natuurlijk wel op het punt dat zij mij niet meer verder kon helpen. Ze stuurde me door naar een sociaal verpleegkundige. Dat was voor de zomervakantie, ik ben tot mijn grote verrassing ook nog over gegaan naar 4vwo. Na de vakantie kwam ik bij de sociaal verpleegkudnige, bij haar heb ik me geloof ik nooit echt op me gemak gevoeld, ik had een beetje een afkeer naar haar ofzo. Ik heb daar een paar keer met haar gesproken. Mijn ouders wisten nog steeds helemaal niks van mijn toestand. Tot die sociaal verpleegkundige mij ook weer min of meer heeft gedwongen mijn ouders in te lichten, omdat ook zij mij niet verder kon helpen, ik moest naar een psycholoog. Mijn ouders werden ingelicht, en dat was een énorme stap voor mij. Ik heb nachtenlang wakker gelegen enzo. Daarna volgde al gauw de stap om naar een psycholoog te gaan. Maar daar stond ik ook echt achter, het was wel weer een grote stap.

Nu heb ik elke week een gesprek bij een psychologe, ik vind het moeilijk en het is ook zwaar, maar het is wel een stapje in de goede richting. Het gaat nog niet echt beter, maar dat verwacht ik ook niet. Ik beschadig mezelf met periodes, ik honger mezelf uit met periodes. Op school gaat het wederom niet goed. Maar de meeste docenten weten wel dat ik depressief ben, en dat het niet goed met me gaat. Ik probeer het te accepteren, maar dat vind ik heel erg zwaar. Ik heb ook altijd al zelfmoordgedachten gehad, maar ik heb nog nooit een echte poging ondernomen, daar ben ik te bang voor. Het is voor mij erg belangrijk dat ik dit jaar weer overga, want als ik blijf zitten zou dat voor mij zelf een ramp zijn, echt een ramp. En dat zou ook een reden zijn om mezelf voor de trein te gooien. School betekent heel veel voor mij, misschien wel iets te veel. Mijn verhaal is een grote chaos geworden, maar dat geeft de chaos in mijn hoofd wel goed weer.

Het Perfecte Voorbeeld

Naam: meej
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Hallo , ik ben meej , ik ben 17 jaar oud. Ik zelf heb de gevolgen van het perfecte voorbeeld mee gemaakt. ( je zal wel denken , nu gaat zo'n puber een leuk verhaaltje opzetten met van alles en nog wat ) maar, ik ben er zelf achter gekomen, wat het allemaal met je doet. Ik ben van jongs af aan gepest, ik scheen lelijk volgens mede-klasgenootjes te zijn , en natuurlijk het beruchte onderwerp.. te dik!

Op gegeven moment ga je van die mede-klasgenootjes het je natuurlijk aantrekken, en wat hun zeggen zal misschien wel waar zijn , want hun kijken anders tegen jou op dan jijzelf. Naarmate ik wat ouder werd , naar de brug klas ging, begon ik me steeds somberder te voelen, ik werd stil terwijl ik eigenlijk een heel open en enthousiast persoon was. Ik kon nauwelijk nog in de spiegel kijken, ik walgde van mezelf. Dat heeft zo'n paar maand geduurt.

Ik wou der vanaf en ben naar een dieetiste gegaan, ik was een vol gebouwd persoon maar volgens haar was er verder niks aan de hand. Ook bleek dat ik last had van iets erfelijks. Mijn vader is altijd dik geweest ( rot woord dat "dik") en dus had ik er ook last van, volgens haar. Het ergste wat je kan horen, als je somber en een negatief beeld van jezelf hebt, is dat je er niks aan kan veranderen. Ik zou geen dieet hoeven te hebben , omdat het niks zou opleveren. Uiteindelijk was ik zo spuugzat van alles, en ben opzoek gegaan naar een dieet. Ik wou graag het perfecte meisje zijn, waarvan ik altijd geloofde dat er een mooi meisje in me zat. Ik ben gaan dieeten, en gaan dieeten op mijn 15. Mijn ouders hadden toezicht op me, wel een fijn gevoel. Maar het werd zomer, je gaat lang onder de zon liggen, en op gegeven moment ging het afvallen zo goed, dat ik dus minder ging eten. Ik kreeg complimentjes enz. enz. Dat minder eten volgde met een week lang op bed liggen, geen energie, flauw vallen na het hardlopen. Mijn ouders begonnen zorgen over me te maken, en ik hield dus gewoon niet op. Ikzelf begon weer helder te worden en stopte met het dieet. Ik vind het gruwelijk dat mensen me alleen aardig konden vinden omdat ik slank was. Ik wou mezelf zijn, en de enige manier was om weer mollig te worden.

Hierna was ik behoorlijk zelfvetrouwen, ik weet wat het met je doet, als je als puber aan het perfecte voorbeeld wil voldoen. Ik ben achter een aantal dingen gekomen : Ik vind het niet raar, dat steeds meer meisjes (ook jongens ) sneller depressief worden, en het depressie gehalte de laatste jaren is gestegen. Er worden zoveel perfecte voorbeelden gecreeert, op de catewalk, op tv, in de film, zelfs voor je op straat! Omdat de perfecte gehalte ook erg is gestegen, kan je dus meer depressieve meiden (en jongens ) tegenkomen. Het perfecte voorbeeld, dat is wat iedereen wil, ergens tegenop kijken, geweldig, ergens naar streven! Maar als een meid of een jongen erg gevoelig is voor dat soort perfecte voorbeelden, vind ik het logisch dat de depressie gehalte erg is gestegen dit jaar.

meej

Mijn hart is van glas...

Naam: Sonja
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

"Soms denk ik wel eens dat mijn hart van glas is. Af en toe is het heel licht en doorschijnend. Maar soms lijkt het net alsof iemand er steentjes tegen aan gooit, waardoor er allemaal barstjes in komen. (...) Misschien gaat het over. Ik hoop het. Tot die tijd moet ik proberen de scherven van mijn hart weer aan elkaar te lijmen. Maar helemaal doorzichtig zal het glas nooit meer worden. De barstjes blijf je zien..."

Dit komt uit een boek waar ik ondertussen de titel niet meer van weet. Ik vind wel dat dit super erg op mij van toepassing is. Mensen hebben mij pijn gedaan. Ik heb mezelf pijn gedaan. Er zijn dingen gebeurd die niet meer uit te wissen zijn. Ik ben aan dingen begonen waarvan ik wilde dat ik het nooit gedaan had. Ik weet neit waarom ik dit typ, ik ben eigelijkaltijd verward en ik weet niet of dit mij op de een of andere manier kan helpen. Ik ben zow confused. Ik voel me een ongelofelijke aanstelster. Ik voel me heel zwak... Nouw sorry dat ik weer zown 5 minuten van je tijd verpest heb met niets.. doewii

Terug naar lijst

Geen kant meer uit kunnen

Naam: bert
Geslacht: man
Leeftijd: 21

Ik ben een 21-jarige student, en lijdt al ruim 5 jaar aan een depressie. Ik voel me lusteloos emotioneel geblokkeerd, heb een continue behoefte aan slaap. Ben extreem gevoelig voor negatieve commentaren en of opmerkingen. Het analyseren van jezelf en anderen is iets wat je mentaal tot de rand van het ravijn kan drijven. Ik merk dat ik mentaal niet goed functioneer, heb het idee dat ik dom ben, kan me moeilijk voorstellingen maken van abstracte bebrippen.

Heb afgelopen 5 jaar extreem weinig intellectuele stimlans gehad. Hele dagen slapen, frustratie wegeten of apatsch naar het computerscherm staren. Ik doe dingen als 30 keer per dag mijn email checken, of een beetje doelloos rondsurfen op internet. Ik heb heel diep in mezelf gekeken, alle gebeurtnissen, patronen in acht genomen, wat uiteindelijk resulteerde in nog meer onuitgesproken woede. Ik heb continu last van spanningen en blokkades in mijn lichaam. Weinig behoefte aan sociaal contact, alhoewel dat wel beter is geworden.

Mijn gezinsituatie thuis bij mijn ouders was stressvol en vervelend, tot ik op mijn 20ste nog thuis woonde en in 6 vwo zat, dacht ik dat ik bijna gek werd. Ik was zo bang dat ik geen diploma zou halen en nog een jaar thuis moest wonen, en wist niet of ik dat wel aankon. Ik had een hele diepzittende haat tegenover mijn vader, omdat ik sinds het begin van de middelbare school aan de opende band conflicten had. Ik heb het idee dat ik deze zaken nog steeds niet opgelost heb. Mijn middelbare school periode was een zeer ongelukkige periode in mij leven, het gevoel geminacht getrieterd en enorme eenzaamheid. Ik was extreem antisociaal, gesloten, wat dus natuurlijk met zich meebrengt dat je binnen een betrekkelijk korte periode het mikpunt van spot en hilariteit bent.

Ik heb er zoveel over nagedacht en nog steeds kom ik er niet uit. Ik wil zo graag naar een psycholoog om daar mijn verhaal te vertellen, ik ben in het verleden op aandringen van mijn moeder meerdere malen begonnen aan therapien, maar heb dit nooit doorgezet. Heb sinds mijn 18 ook last van een paniekstoornis gehad maar heb nooit hulp gezocht hiervoor of er openlijk over gesproken. Zicht mijn toevlucht in bidden en spiritualiteit maar de pijn zat te diep, ik was bijvoorbeeld niet in staat om mijn gedachten te laten gaan, en zat continu te vechten tegenbepaalde opkomende frustraties. I

k wil het patroon doorbreken, en mijn leven weer op rails krijgen, ik ben niet drugs of alcohol verslaafd, ik ben wel verslaafd aan fastfood snoepen en slapen. Ik eet slecht slaap slecht, voel me mentaal en emotioneel rusteloos. Wat ik in het verleden veelal gemerkt heb is dat enkele gesprekken met een therapeut al voldoende waren, en dat ik me vaak na deze gesprekkenen helder van geest was, opgelucht en en blij voelde. Een soort van realisatie kwam altijd te boven, een soort van '' heej waar maak ik me nu eigenlijk druk om. Maar helaas was dit niet van lange duur, Negatieve commentaren, wantrouwen vanuit mijn omgeving maakte dat ik ik terugviel. Therapien heb ik ook nooit doorgezet. Ik kwam gewoon nooit meer opdagen. Ik loop continu tegen de dezelfde problemen aan, hierdoor reaaliseerde ik me dat ik zelf de oorzaak was, ik heb op 3 verschillende scholen gezeten en op alledrie de scholen was in binnen de kortste keren de rare jongen die zichzelf en zijn omgeving niet serieus nam.

Toen ik eenmaal een diploma had gehaald, besloot ik in maastricht te gaan studeren zo ver weg moeglijk van mijn ouders en mijn ouderlijke woonplaats, Ik had continu de angst oude pestkoppen tegen te komen, iets waar ik tijdens mijn middelrbare school periode doodsbang voor was. In maastricht herhaalde hetzelfde patroon zich al vrij snel weer, door mijn depressieve lusteloze houding werd ik door niemand gewaardeerd. Dit leidde natuurlijk weer dezelfde antisociale reactie, of beter gezegd non-reactie. Niets is erger dan het gevoel hebben totaal door de mensen om je heen geminacht te worden, niet serieus genomen te worden en belachelijk gemaakt te worden. En als je ze dan wegnegeert krijg je hele neagtive veroordelende reacties. Een bepaalde nonchalance, en houding waarmee je tegen iedereen zegt, zak in de kak.

Ik weet het allemaal niet meer, ik wil verder met mijn leven, het verleden loslaten, steeds terugkerende patronen doorbreken. Ik wil niet continu hiermee bezig zijn.

Een levenslange zoektocht

Naam: Jantine
Leeftijd: 22

Als 14 jarig meisje zat ik zittend op mijn kamertje en vroeg ik me af "wat is er toch met mij aan de hand?". Toevallig had ik een boek van mijn oma geleend dat ging over geneeskunde. En toen las ik iets waar ik van schrok. De symptomen van depressie kwamen mij wel heel bekend voor. Ik had nergens zin meer in, en voelde me eenzaam en leeg. De wereld aanvaarde ik als een grote duisternis waar ik tegen moest vechten. Ik vocht voornamelijk tegen mezelf wat ervoor zorgde dat ik in een nog dieper gat belandde.
Op mijn 16e ben ik pas hulp gaan zoeken en kwam ik terecht bij een psychologe van de GGZ. Ik ging voornamelijk aan de slag met een zinvolle dagbesteding en ik moest cijfers geven aan de momenten van de dag over hoe ik me voelde. Tien keer kut natuurlijk maar daar wilde ik niet aan geloven. Ik dacht dat ik de psychologe voor de gek hield maar eigenlijk hield ik mezelf voor de gek omdat ik me beter voor deed dan ik me voelde.

Na een half jaar ben ik gestopt met deze hulpverlening. Mijn depressie nam ernstigere vormen aan en op een gegeven moment ging ik niet meer naar school. Ik zat in klas Havo vier maar kon dit niet meer aan.......ik kon het leven niet meer aan. 's avonds romantiseerde ik mijn depressie door wijn te gaan drinken en sigaretjes te roken. Ik voelde me als iemand uit een film, een soort Bridged Jones maar dan op 17 jarige leeftijd. Uiteindelijk ben ik twee keer blijven zitten in havo vier en heb ik havo vier en vijf in een jaar gedaan op een particuliere school.

Langzamerhand werd mijn depressie minder al weet ik niet waar dat door kwam. Ik ging studeren en er leek een nieuwe wereld voor mij open te gaan. Ik voelde mij fantastisch in dit studentenleventje totdat ik weer op allerlei moeilijkheden stuitte. Ik woonde op kamers en daar had ik alle vrijheid terwijl ik wist dat het tussen mijn ouders niet goed ging. Ook veranderde er zoveel voor mij in dit nieuwe leventje en dat kon ik allemaal niet incasseren. Elke zes weken kreeg ik een nieuwe klas, vriendinnen van school gingen naar een andere opleiding, ik had geen werk en er gingen regelmatig mensen weg uit het studenten huis. Een vriendin van mij uit het huis kreeg een vriend en haar zag ik ook nog weinig. Het voelde alsof mijn hele nieuwe leven op wankele palen stond die zo in elkaar konden zakken. Een lichtpuntje was toen een jongen die in mijn leven kwam. Het voelde alsof het zo had moeten zijn en ik was zeker verliefd op deze bijzondere jongen. Na een date hoorde ik weinig van hem totdat hij mij een sms stuurde waarin hij liet weten dat hij weer bij zijn ex was. Dit kon ik allemaal niet aan. Ik stal medicijnen van mijn huisgenoot en slikte al mijn anti-depressiva in (die ik toen inmiddels ook al een half jaar gebruikte). Huilend ben ik naar een huisgenote gerend, zij heeft 112 gebeld en daarna ben ik in een ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd. Mijn maag hoefde niet leeggepompt te worden omdat mijn situatie niet levensbedreigend was. Die zelfde avond zat ik bij mijn huisgenote achterop de fiets en fietsten we samen met mijn andere huisgenoten weer naar het studentenhuis.

De volgende ochtend haalden mijn ouders mij op. Toch had ik het gevoel dat het hier niet mee op hield. Ik leefde al jaren in deze ellende en wilde dat hier een einde aan zou komen. Mijn vader heeft een ongeneeslijke ziekte en slikt dus ook veel medicijnen. Op valentijnsdag (twee dagen na de 1e poging) heb ik nog een poging gedaan en deze keer heb ik wel 10 strippen van mijn vader's medicijnen naar binnen gewerkt. Op het moment dat ik alles had ingenomen kwam het besef dat ik nu echt op het randje stond van leven en dood. Dit gevoel beangstigde mij zo enorm en ook deze keer heb ik direct hulp gezocht en kwam ik in paniek de slaapkamer van mijn ouders binnen stormen. Mijn maag werd leeggepompt in het ziekenhuis. Mijn vader zat erbij en begon verschrikkelijk te huilen, dat was de 2e keer in mijn leven dat ik hem zag huilen en dat was hartverscheurend. Ik wilde hun niet achter laten en ik wilde niet echt dood, maar slechts bevrijd worden van de ellende die ik binnen in mij voelde.

Hoe kon ik dat nou aan iemand duidelijk maken? Ik kreeg hulp bij het GGZ in de plaats waar ik studeerde en was ook niet van plan om met mijn studie te stoppen. De sfeer in het studentenhuis werd steeds ondraaglijker. Mijn huisgenoten wisten niet meer hoe ze met me om moesten gaan en vermeden mij. Ik voelde veel woede en onbegrip van hun kant. Op dat moment kon ik mij ook niet in hun verplaatsen omdat ik zelf niet eens wist waar ik stond in deze wereld. Bij het GGZ kreeg ik de diagnose "trekken van borderline". Mijn huisgenoten hadden zich verdiept in deze stoornis en adviseerden mij om het huis te verlaten omdat borderliners in een stabiele omgeving moeten wonen en ze vonden dat een studentenhuis daar niet aan voldeed. Maar niemand wist dat mijn thuissituatie bij mijn ouders ook niet stabiel was en dat dit samen hing met de problemen die ik ondervond. Ook werd er gezegt dat wannneer ik niet uit het huis ging, enkele van mijn huisgenoten wel weg zouden gaan. Uiteindelijk heb ik de stap genomen om het studentenleven te verlaten. Toen ik aankwam bij het huis waren al mijn spullen die in de gezamelijke woonkamer stonden netjes in de gang neergezet. Dit alles was voor mij een zeer pijnlijke ervaring, zeker gezien de situatie waarin ik verkeerde.

Weer thuisgekomen ben ik op zoek gegaan naar werk. Ik wilde mij niet langer uit het veld laten slaan. Misschien ben ik iets te snel aan het werk gegaan (ik had inmiddels ook nog geen psychische hulp). Ik begon impulsieve trekken te vertonen en dit resulteerde in stelen. Uiteindelijk ben ik betrapt en ontslagen wegens ontvreemding. Gelukkig had ik even later weer werk gevonden en dat is waar ik nu nog een bijbaantje aan heb over gehouden. Dit alles is niet het enige. In die tijd heb ik ook nog gedrag vertoont dat lijkt op boulimia. Ik wilde afvallen maar ging alleen maar meer eten en kotste het daarna weer uit. Dit was evenals het wijndrinken tijdelijk van aard. In het jaar dat ik werkte voelde ik mij erg goed. Zo goed dat mijn leven bestond uit werken en op stap gaan. Ik een korte periode van een half jaar ben ik met vier jongens naar bed geweest, terwijl ik pas 20 was toen ik voor het eerst seks had met een jongen. Nou lijkt dit niet zo heel gek maar voor mij was dit wel gek. Als ik kijk naar alles wat ik heb gedaan dan kan ik het bijna niet geloven. Ik was een doodnormaal kind en heb een hele fijne jeugd gehad, totdat het op 14 jarige leeftijd langzamerhand een andere kant op ging.

Ik vond en vind het nog steeds moeilijk om te accepteren wat ik allemaal "fout"heb gedaan. Toch moet dit niet iets zijn waar je te lang bij stil blijft staan. Het verleden kan je niet meer veranderen en het belangrijkste is om stil te staan bij jezelf en bij het hier en nu. Ik heb een sterk relativeringsvermogen en dat helpt mij om het leven te begrijpen. Mensen zien mij ook als een sterke persoonlijkheid en zien niet aan mij dat ik ook nu nog worstel met mezelf en het leven soms als moeilijk ervaar. Ik doe een HBO opleiding, heb veel vrienden, maak makkelijk contact, en heb vele kwaliteiten.

Wat ik aan iedereen wil mee geven is dat het belangrijk is om hulp en sociale steun te zoeken. Ik trok mij vaak terug en ging op mijn manier met mijn problemen om door ze voor de buitenwereld te verstoppen. Ik adviseer om je emoties, gedachten en gevoelens met mensen te delen die je vertrouwt. Heel belangrijk in dit alles is je denkpatroon. Leer positief denken!! Negatieve gedachten kunnen je al heel snel een negatief gevoel bezorgen en dit zorgt er weer voor dat je terecht komt in een vicieuze circel. Mensen kunnen je steunen maar vergeet niet dat jij degene bent die het moet doen! Jij hebt je leven en denkpatroon in eigen handen ook al voelt dat vaak niet zo.

Ik moet zeggen dat ik vanaf mijn 12e levensjaar al veel heb meegemaakt. Op mijn 12e ging een goede vriend dood, mijn opa ging dood, daarna mijn oma, vriendinnen lieten mij tijdelijk vallen, mijn vader werd ongeneeslijk ziek, het bedrijf van mijn vader ging failliet, mijn lieve kat aan wie ik altijd steun had ging dood, een goede vriendin van mij kreeg kanker, mijn moeder kreeg een burn-out en deed een zelfmoordpoging, ik was depressief en deed 2 maal een zelfmoordpoging, en afgelopen jaar zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder had een ander, iemand met borderline die haar gestalkt heeft. Hoe ironisch kan het zijn? Niet alles wat er in je leven gebeurd heb je in de hand, maar je hebt wel zelf in de hand hoe je er mee om gaat.

Inmiddels ben ik bijna 23 en voel me sterker dan toen ik bijv. 16 was. Dit neemt niet weg dat ik nu nog last heb van stemmingswisselingen en angsten. Sommige klachten verdwijnen en soms krijg ik andere klachten die ik nog nooit eerder heb gehad. Het blijft iets wat ik mijn hele leven met mij mee draag, maar wat dat betreft kan ik ook trots zijn op mezelf omdat ik blijf vechten voor mijzelf en voor mijn leven. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Ik hoop zeker dat er mensen zijn die hier iets aan zouden kunnen hebben.........op welke manier dan ook. Liefs aan iedereen van Jantine

Mijn moeder vind dat ik me aanstel

Naam: anomien
Leeftijd: 11

Ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik niet meer wou leven en dat ik in het leven geen zin meer zag. Mijn moeder zei dat ik aan het aanstellen was en dat het gewoon kwam doordat ik moe was. Maar dat was niet zo. De volgende dag moest ik naar de dokter toe (voor iets anders) en toen zei mijn moeder het ook tegen de doker. De dokter zei dat het door de leeftijd kwam, maar dat is ook niet zo. Ik zie het leven echt niet meer zitten. Maar als ik er aan denk dan moet ik huilen en dan denk ik ook aan de leuke dingen die er zijn.

Terug naar lijst

Count your blessings...

Naam: Kim
Leeftijd: 15

Mijn broer pleegde zelfmoord op 19-jarige leeftijd. Zelf was ik toen 6 jaar. Hij was m'n enige broer. Daardoor had ik als jong kind al vrij veel aan m'n hoofd. Ik maakte alleen maar tekeningen van m'n broer in zijn graf, ik concentreerde me niet meer op school enz. Daarvoor heb ik toen hulp gekregen van iets wat nu het 'Mentrum' heet.
Na iets van een half jaar zijn ze gestopt, want het ging weer beter op school en ik speelde eindelijk weer met andere kinderen. Toch had ik de hele tijd het gevoel dat ik aandacht te kort kwam van docenten, m'n ouders. In de 1e klas kwam alles langzaam een beetje terug. Ik ging er meer over nadenken en werd steeds erger en vaker somber. Ik had een hele speciale band met m'n mentrix. Ik vond haar heel erg aardig en ik had veel bewondering voor haar.

Halverwege de 2e klas raakte ik in een depressie. Ik had zo'n schuldgevoel over m'n broers dood! Op díe avond had ik namelijk bij m'n ouders geklaagd dat m'n broers muziek te hard stond, ik moest slapen. (Mijn broer was doof, als z'n muziek hard stond kon hij de trilling voelen.) Het is heel onduidelijk waarom, maar m'n ouders kregen ruzie met m'n broer. Diezelfde avond is hij vertrokken naar een viaduct en is hij nooit meer terug gekomen. 's Ochtends was de politie aan de deur... Als ík niet geklikt had, was er misschien helemaal geen ruzie geweest! En als ik nou naar hem toe was gegaan en hem getroost had, was het niet gebeurd!
Mijn mentrix, die tevens vertrouwenspersoon was, heeft mij erg geholpen. Ik vertelde haar dingen die niemand anders wist. Ik praatte steeds meer erover en zo kwam ik ook op dat schuldgevoel. Zij maakte me ervan bewust dat het waarschijnlijk. hoe hard het ook klinkt, sowieso gebeurd zou zijn. Hij had al het één en ander aan z'n hoofd... Die ruzie, was gewoon de laatste druppel die de emmer deed overlopen. Hier heb ik heel veel aan gehad! Het ging steeds beter, ook al zat ik nog een lange tijd erg met mezelf in de knoop.

Begin 3e klas ging het een stuk beter! Totdat ik het bericht kreeg dat m'n moeder huidkanker heeft. Ik was en ben nu nog erg bang dat ik haar kwijt zal raken. Niet lang daarna hoorde ik dat m'n oom (die ik maar 1 x in m'n leven heb gezien omdat hij in de filippijnen woont) leverkanker had. Hij zou volgens doktoren nog maar 10 maanden te leven hebben. Ondertussen voelde ik me weer ontzettend somber en rot... Máár, ik heb in die 3 jaar contact met de vertrouwenspersoon van school heb ik heel erg veel geleerd! Blijf praten! Ik heb steeds beter leren praten over dingen en zo ook beter steun en advies kunnen krijgen van mensen. Ik krijg nu weer hulp van het Mentrum. Ik zat er heel erg tegenop, maar omdat m'n vertrouwenspersoon me beloofde dat alles daardoor beter zou worden heb ik het geaccepteerd. Natuurlijk vond ik 't wel eng! Ik had het idee alsof ik in een inrichting werd gestopt! (wat natuurlijk ook weer overdreven was)

Op dit moment praat ik al een jaar met een psychologe en dat gaat heel goed! Omdat de laatste tijd zoveel nare dingen op me afkwamen, had ik het gevoel alsof dat alleen maar zou blijven gebeuren. Soms heb ik dat nog wel eens, maar ik weet ook ergens dat na nare tijden altijd weer betere komen! Je weet niet wanneer, of hoe lang die duren, maar ik wéét gewoon dat ze zullen komen! Mijn oom is vorige week overleden, veel eerder dan verwacht. Ik voel me nu ook rot, vooral omdat mijn tante (ook al van mijn moeders kant) misschien bloedkanker heeft. Het lijkt alsof de hele familie wordt uitgemoordt. Maar dat is niet zo. Ik blijf positief.
Ik ben sterk geworden door deze gebeurtenissen en ik wil daar ook mensen mee helpen. Ga praten met mensen waarvan je denkt dat die naar je zullen luisteren, en je kunnen helpen. Ook een vertrouwenspersoon bijvoorbeeld. En geef nooit de hoop op! Er is een hele mooie gezegde in 't engels; Count you blessings!

Terug naar lijst

Depressief

Naam: victoria
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

Heey, even vooraf; mn ma heeft ook een tijd lang een depressie gehad dus ik weet wel waar ik het over heb. 16 jaar geleden ben ik geboren het was een mooie warme dag alles ging zn gangetje er gebeurde weinig bijzonders in mn leven ik heb allebei mn ouders nog ze zijn nog niet gescheiden en ik heb een lieve zus. we hebben geen contact met de familie van vaders kant maar ik weet niet beter. toen ik n jaar of 8 was kreeg ik pfeiffer hier heb ik nog lang last van gehad maar ik ben gelukkig niet blijven zitten. Rond die tijd zijn we verhuist naar een andere stad niet ver van mn geboorteplaats ik was te jong om te begrijpen dat ik als ik mn vrienden wilde houden ik daar iets voor zou moeten doen. dit heb ik dus niet gedaan ook mn moeder heeft hier niets aan gedaan daardoor zie ik nog maar één van die mensen soms maar in de stad waar ik ging wonen kreeg ik genoeg vrienden ik heb een fijne tijd gehad op de basisschool Daarna ging ik naar het voortgezet onderwijs ook hier was alles normaal de 1e en 2e klas waren niet zo heel leuk maar ook niet niet-leuk mijn 3e jaar was een stuk leuker. Op een dingetje na normaal boeit het me niet wat docenten tegen me zeggen of hoe ze doen tegen me. Maar ik kreeg een mentor bij wie dat heel anders was In het begin v/h jaar kreeg ik al n keer flinke ruzie met dr zelfs mn ma ging zich ermee bemoeien. Dit was ook een tijd waarin ik veel ruzie kreeg met mijn moeder om allerlei redenen.. Ook moest ik steeds vaker gesprekken houden met mn mentor Ik haatte haar maar toch vond ik dr aardig ik raakte geobsedeert door haar ik sliep slecht en huilde veel ik was kwaad op mezelf dat ik het mezelf allemaal zo aantrok waarom kom ik het niet gwoon laten rusten? toen was het eindelijk zomervakantie en daarna zou ik niks meer met haar te maken hebben dat wist ik zeker.. ik zou dr alleen nog maar tegen komen in de gangen enzo. De zomervakantie was erg leuk op de ruzies met mn ma na. Ik ging met mn zus op vakantie wat erg leuk was! Toen was de vakantie afgelopen 'k moest weer naar sch0ol. Mn klas viel heel erg mee er zaten genoeg leuke mensen in ook ben ik dat jaar op schoolreis geweest naar Barcelona Dat was egt een van de beste tijden uit mn leven. Ik had op dat moment ook een vriend en het leek alsof mn leven niet beter kon tot ik weer geobsedeert raakte door iemand anders (n vriendin van me) Na een tijdje ging het ook allemaal niet zo goed meer met mij en mn vriend. Ik maakte hem verdrietig en ik had het gevoel dat ik niks goed kon doen. Het voelde alsof iedereen zich kut voelde dankzij mij Rond die tijd ben ik begonnen met automutileren. ik was kwaad op mezelf en wilde het liefst alleen zijn Ik maakte het uit met mn vriend. alles ging slecht ook op school qua punten. Ik probeerde elke dag weer te verbergen hoe kut ik me voelde niet altijd ging dit even goed.. op een dag begonnen de zelfmoordgedachten. Na een paar weken kon ik het niet meer verdragen. Ik heb toen een paar keer geprobeerd zelfmoord te plegen. Tegen mn pa en ma deed ik alsof er nix gebeurt was Nu nog steeds weten ze van niks. Ik het wel vertelt tegen mn beste vriendin maar dat is niet echt iemand die hier lang met me over zou praten we hebben het er daarna ook nooit meer over gehad. Ik zou het wel tegen andere mensen willen vertellen maar dan voel ik me kwetsbaar en ik wil mensen niet lastig vallen met mijn problemen. Ik heb nu ruzie met mn moeder en met n vriend en ik voel weer alsof ik niks goed kan doen maar als ik erover ga klagen heb ik weer het idee dat ik zielig aan het doen ben. Dus ben ik weer aan het snijden geweest. Ik heb er niet eens spijt van. is het dan niet heel egoistisch om het te doen? Of houd er tog niemand van me? kan het niemand iets schelen of ik er ben ofniet? Ik haat mezelf omdat ik niet eens echt een probleem heb (k heb geen eetstoornis ofzo, en erg lelijk vind ik mezelf ook niet (A) geen eige dunk ofzo =p) maar toch soms dood wil tis gwoon zielig en triest. *zucht* ook hoorde ik vandaag nog dat me pa en ma misschien gaan scheiden :S maarja ik wil er niet met mensen over praten omdat ik mensen niet lastig wil vallen met mijn problemen, zeker mn moeder niet, die heeft het al moeilijk genoeg met dr migraine ook mn zus heeft niet, ze heeft het zelf ook best zwaar met n dr huis enzo (ze is 10jaar ouder dan ik) uit zo'n test bleek dat ik waarschijnlijk ernstig depressief ben ofzo en dat ik een arts moest bezoeken, maar een huisarts zie ik ook niet zo zitten, dus krop ik alles maar op.

groetjes mii

Van licht depressief naar gelukkig zijn

Naam: Mar
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Ik heb een lange tijd, ongeveer 6 maanden in een lichte depressie gezeten. Ik maakte vaak problemen om niks. Ik heb een vriend en vaak als we afscheid namen, kwam ik weer met een probleem. Elke keer moest ik weer een probleem hebben, het hield maar niet op. Voor mijn vriend was dat natuurlijk niet leuk, dan hadden we net een leuk weekend gehad en als we dan afscheid namen kwam ik weer met een probleem. Al was het maar iets kleins, dat me vriend bijvoorbeeld zij als je nog is kleren gaat kopen, die broek die je zus aan heeft die is wel leuk. Dan maakte ik daar meteen een groot probleem van, zo van heb ik dan geen leuke kleren ik doe me best dat ik er leuk uit zie voor je. Terwijl die dat allemaal niet zo bedoelde. Maar ik moest dan weer een probleem maken.

Die depressie kwam eigelijk, omdat ik me vriendinnen verloren had en opeens zelf alleen me tijd in moest gaan vullen. Dat ging erg moeilijk, ik kon me eigen niet vermaken. Ik was zo gewend om altijd vriendinnen te hebben. maar opeens na 16 jaar had ik geen vriendinnen meer. Gelukkig had ik toen al me vriend, die heeft me daar erg in gesteund. Maar ondanks dat raakte ik toch in een lichte depressie, ik voelde me somber, had nergens zin in, was niet vrolijk. Terwijl ik ervoor altijd gek was, vrolijk, zat altijd vol uitdaging, ik ondernam graag dingen. Ik vond gewoon alles leuk in me leven, was erg gelukkig. Totdat ik me vriendinnen kwijt raakte en eigelijk er alleen voor kwam te staan. Ik had gelukkig dus me vriend, maar hij had ook een drukke studie en werkte ernaast. Dus hem kon ik ook niet steeds lastig vallen met me problemen die ik maakte. Hij luisterde altijd naar me problemen, elke keer weer als we samen waren. Aan het begin vond die dat niet erg. Maar het is natuurlijk te begrijpen, dat die er later wel gek van werd. omdat het elke keer maar weer raak was dat ik weer een probleem had, een probleem om niks. Ik moest gewoon een probleem hebben. Het was echt elke keer, elke keer moest ik weer huilen en was er weer wat met me. Ik wist niet wat het was, dus ging ik maar denken wat het kon zijn, zo kwam er steeds van alles uit. Doordat ik dus geen vriendinnen meer had en alle leuke dingen die ik anders deed alleen moest doen. raakte ik zo dus in een lichte depressie. Het werd steeds erger, want me vriend vond het ook niet meer leuk, want het was dus elke keer weer raak. Hij vond dat ik naar een maatschappelijk werker moest, maar dat wou ik niet. IK wou niet alles gaan vertellen, zou niet weten waar ik moest beginnen en had ik er dan wel wat aan. Want ik wist wel dat het ooit over zou gaan, misschien als hij ook van ze tentamen spanningen af was en meer tijd kreeg.

Uiteindelijk heb ik de knop omgezet, dit kon niet langer. Ik werd steeds onzekerder en moest me leven niet zo verpestte. Ik moest met de situatie om kunnen gaan, dat ik geen vriendinnen had en dat me vriend erg druk was. Toen heb ik is goed uitgelegd aan me vriend wat er nou door me hoofd ging. Dat ik het allemaal zo erg vond, want ik was ook steeds maar bezig om me vriend te kunnen zien, deed daar alles voor. Ik ging niks meer doen, want was bang dat die opeens langs zou komen en dat ik dan net weg zou zijn. Zo bleef ik altijd thuis, na school maakte ik snel huiswerk en s'avonds wachtte ik eigelijk gewoon op hem. Ik wist dat die 1 keer in de week langs zou komen, maar welke avond wist ik niet. Dat kon erg wisselend zijn. Dus elke avond, zat ik weer te niksen. En als die dan kwam, had ik weer wat.Want werd gewoon licht depressief van hoe ik bezig was. Ik moest me dus echt bij de situatie neerleggen, ik moest dingen gaan, de zon moest weer gaan schijnen bij mij. Alles naast me neerleggen.Dat was echt vechten, want me hoofd zette me steeds weer tot problemen, ik moest echt sterk zijn om de zon bij me te laten schijnen. Geen problemen maken, geen zorgen maken om niks. Ik moest me neerleggen bij de situatie en dat kon ook best dan kon ik weer gelukkig zijn. Maar die grote stap voor mij om daar te komen, stapje voor stapje kwam ik daar waar ik wilde zijn...Weer vrolijk, uitdagend om veel dingen te doen, lekker gek doen. Voordat ik daar kon komen, moest ik dus die stap zetten, in die tijd ging het steeds beter, me vriend merkte dat ook, toch had ik soms nog wel weer dat ik weer moest huilen of dat ik weer een probleem maakte. Maar ik wist nu wat ik moest doen en wat het was.

Toen ging het eindelijk goed, ik voelde me zo super goed. Ik wou van alles gaan doen en dat deed ik ook. Ik wou zoveel doen, dat ik op een gegeven moment op moest gaan letten dat ik ook nog wel tijd voor school had. Ook kreeg ik een goede band met een vriendin waar ik niet zo vaak meer mee om ging, omdat zij steeds met iemand anders om. Die band werd steeds sterker en elke week gaan we wel een paar keer met elkaar om. Ook kreeg ik op school een goede band met een meisje, daar ga ik ook steeds vaker mee om. Nu is dat nog steeds zo ik voel me heel goed. Toch heb ik er een schuldgevoel van overgehouden naar me vriend toe. Ik baal zo van die periode, als ik zie hoe het nu is, nu ik me naast de situatie heb neergelegd. Ik kan weer de dingen doen ik altijd al wou doen, clubleidster zijn van een jongensclub, oppasdienst bij de kerk en zit op een sport. En zo gaat het steeds beter met me. Ook ben ik erg verlegen, daar zaten we ook vaak mee aan de gang, dat dat ook moest veranderen want als we een personeelsfeestje hadden van me vriend, dan durfde ik met niemand te praten en contact te maken. Maar ik merk nu toch, nu ik weer gelukkig en vrolijk ben, durf ik sneller met mensen te praten. Toch heb ik er dus een schuldgevoel van overgehouden naar me vriend en voel ik me nog wel erg onzeker over me eigen. Ik wil het liefst die periode vergeten. Maar die onzekerheid blijft nog wel even en ook dat schuldgevoel. het doet me erg veel als me vriend zegt dat die blij met me is. Door die periode waar ik zoveel problemen in maakte en hij dat steeds minder leuk begon te vinden, wat erg begrijpelijk is. Ben ik daar onzeker door geworden, omdat ik natuurlijk graag een leuke vriendin wil zijn voor hem. Daarom heb ik nu nog wel dat ik me erg aantrek als die een grapje maakt over me uiterlijk of over me kleren ofzo. Daar kan ik dan nog wel een probleem om maken, omdat ik daar gewoon onzeker over ben, omdat die periode ook onze relatie heeft beïnvloed. Dus dat die me in die tijd ook wel minder leuk vond, ook heb ik daar dan dus ook weer een schuldgevoel over dat dat allemaal is gebeurd.

Nu gaat het dus weer helemaal goed, maar toch merk ik dat het toch nog wel is terug komt. Dat ik me teveel aantrek van dingen die er gebeuren of een grapje die me vriend maakt. Dat ik daar dan een probleem van ga maken. Dat gebeurde namelijk gister, ik maakte opeens weer zo'n probleem, net na een heel leuk weekend met elkaar. Ik baalde daar zo erg van, me vriend zij, gaat het net weer zo goed ga je weer problemen maken. Ik baalde echt heel erg, ook dat die dat zij. het is helemaal waar, maar ik wou het helemaal niet dat dat gebeurde, maar het gebeurde. We hadden zo'n leuk weekend gehad en toen opeens kwam ik met een probleem aanzetten. Ik kon alles wel omverschoppen. Ik had zo me best gedaan om te komen waar ik nu was en toch kwam dan weer ff iets terug in me hoofd, wat me er na toe duwde om een probleem te maken. Ik vond het in 1 woord echt verschrikkelijk. Wist niet wat ik moest zeggen tegen me vriend, ik schaamde me eigelijk gewoon. Maar ik kon het gewoon niet tegenhouden, ik baalde ik zo van. Maar het kwam volgens mij omdat ik nog helemaal niks gepland had voor de vakantie wat ik zo doen op de dagen dat ik nog niks had, daar raakte ik ff verward van. Want ik moet wel wat te doen hebben voorlopig omdat ik daar misschien nog niet goed tegen kan, dat ik helemaal niks te doen heb op een dag. Dus me vriend begon toen ook, je kan je eigen niet vermaken enzo. Maar ik wist gewoon dat ik dat wel kan, maar het kwam gewoon fftjes terug, hoe ik in die periode was, dat kwam heel eventjes terug. Ik schrok er gewoon van, omdat het nu heel goed ging. Ik voelde me opeens weer terug in die tijd, ik voelde me verschrikkelijk. Ik dacht hoe kan dat opeens, dat ik opeens weer een probleem maakt. Dat ik opeens ff gek word dat ik de volgende dag niks te doen heb. Terwijl ik weet dat ik me eigen nu wel kan vermaken, omdat ik me naast de situatie heb neergelegd.Maar ik had nog niet bedacht wat ik allemaal zou kunnen gaan doen, dus toen werd ik ff verward. Het ergste wat ik ervan vind is dat me vriend zich dan zorgen gaat maken om me en denkt dat er weer wat is. En dat ik nog steeds mezelf niet kan vermaken. Terwijl ik dat dus wel kan, maar het kwam gewoon eventjes terug. Maar dat is wel moeilijk uitteleggen wat er nou precies was. Maar hoe me vriend ook reageerde was ook precies zoals die in die tijd vaak reageerde. Ik baalde er zo van dat het weer even terug kwam, ik wist niet wat ik moest doen. heb het maar proberen uit te leggen, dat het eventjes terug kwam. Maar ik begrijp hem heel goed, dat die het echt niet leuk vond dat ik weer een probleem maakte om niks,i k begreep hem zo goed. Maar het gebeurde zo opeens. Ik geloof ook en het leek net omdat we samen een heel leuk weekend hadden gehad en omdat we samen bidden om onze relatie naar God. Dat even de duivel dat wou verzieken.

Ondanks al die problemen die ik maakte, is me vriend gelukkig bij me gebleven, Daar ben ik zo blij mee, want ik kon er eigelijk niks aan doen. Behalve dat ik de knop omschakelde en me toen bij de situatie heb neergelegd. Maar daar moet je echt sterk voor zijn, al is dat moeilijk te begrijpen. Ik heb wel veel steun gehad van me vriend, maar ben ook erg onzeker geworden omdat ik zag dat het onze relatie erg beïnvloedde en het kwam allemaal door mij, ik werd onzeker wat me vriend nou van me zou vinden. Maar hij is niet bij me weggegaan gelukkig, maar dat kon maar zo omdat je natuurlijk niet steeds problemen wilt hebben. Nu ben ik onzeker, maar als het nou eenmaal een lange tijd goed gaat zie ik dat me vriend blij met me is..en daar word ik dan weer heel zeker van. Maar dat was wel de moeilijkste tijd in me leven, ik kon er niks aan doen, maar toch zag ik dat me vriend het steeds vervelender begon te vinden. Ik vond dat zo erg, want wou dat hij gelukkig met me was. Nu geniet ik erg van de goede tijd, maar wil ik echt proberen om weg te blijven uit zo'n vervelende periode. maar het lastige is, als ik dan toch nog is weer zoiets krijgt, dan weet ik hoe me vriend daar over denkt, en dat die ook dan wel is na kan gaan denken over het uitmaken van onze relatie.Ik snap dat wel, dat het niet leuk voor hem is. Maar het geeft ook wel wat druk,omdat ik nu steeds geen probleem wil maken, maar toen dat opeens weer gebeurde werd ik gewoon beetje bang dat die zou zeggen, misschien moeten we maar stoppen met onze relatie. Terwijl ik weet dat onze relatie heel goed is, maar dat beïnvloedt het gewoon. Terwijl het tussen ons samen, wel gewoon goed is. Maar door iets waar ik niet veel aan kan doen, kan het kapot gaan, En dat wil ik dus echt niet. Ik vind het echt erg, als ik zie hoe hij er ook onder lijdt. Ik wil hem ook zo graag steunen met ze school en laten zien dat die veel voor me betekend. Maar ik weet als het dan opeens weer gebeurt, dat onze relatie gewoon weer minder wordt. Dus dat wil ik echt niet laten gebeuren. En ik weet dat ik wel gewoon bij ehm terecht kan als ik echt zorgen heb, maar voorlopig moet dat niet te veel zijn. Want als ik ook maar een keer over een probleem begint, dan zie ik hem al wat verkrimpen van, ow nee niet weer. En dat snap ik ook. dus ik hoop dat er voorlopig niks ergs gebeurd. Dat het allemaal kan verzakken. want heb nu echt wel gemerkt, als ik weer een probleem maakt, dat het echt niet leuk is hoe het dan tussen ons samen is. daar kunnen we niet rustig over praten, omdat die het gewoon echt zat is. En dat begrijp ik. Daarom wil ik graag hier controle over hebben.

Ik mail nu met een deskundige en hoop zo hier over heen te komen. Want het kan soms echt dingen verpesten. En dat wil ik niet laten gebeuren. Vooral niet de relatie met mijn vriend. Als iemand dit ook heeft meegemaakt en er over wil praten of hier op reageren mail dan naar me.

Niet altijd somber toch depressief

Naam: Suzanne

Overal waar je leest over depressiviteit staat dat je nergens meer zin in hebt en tijdenlang somber bent. Dat hoef echt niet, je kan best af en toe vrolijk zijn! Ik ben doordeweeks meestal heel somber, maar op vrijdagavond tijdens de zwemlessen die ik geef aan kleuters kan ik echt vrolijk zijn. Maar ik ben ondanks die vrolijkheid toch depressief. Ik trek me alles teveel aan, een rotopmerking en mijn dag is verpest, mijn humeur kan binnen 5 minuten veranderen en ik heb om de zoveel tijd vreetbuien. Alles wijst op depressiviteit ondanks die vrolijkheid! Dus als je niet zeker weet of je depressief bent denk hier dan eens over na: Wat overheerst in mijn leven, de somberheid of de vrolijkheid? Als de somberheid overheerst zoals bij mij en je hebt nog geen hulp gezocht ga er dan met iemand over praten. Als je er te lang mee doorloopt ga je langzaam kapot van binnen. Dan stort je op een dag in. Ik stond op de rand van de fictieve afgrond, maar dankzij mijn psychologe ben ik er niet ingevallen. Ik ben nog lang niet "beter" en ik heb nog een lange weg te gaan, maar het moet me lukken. Ik wil ook weer zorgeloos kunnen genieten zonder de bijna dagelijkse somberheid.

depressief

Naam: Gothicje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 20

Ik was een meid die altijd doorging.. Vrienden maken, maar vrienden hield k niet lang.. Omdat ze mij pijn deden en ik deed alles voor hun.. voelde mij een zakdoek.. Nu heb ik alleen maar mijn vriend en ben bang hem kwijt te raken... Hij is het enigste wat k heb... Met mijn ouders ik ook van alles aan de hand, ik probeerde dat goed te krijgen en ze te helpen.. Leek een beetje de psychologe, maar k ben op.. Heb nergens zin in en k ben moe... Ik slik nu oxazepam om rustig te worden, want voel me rot van binnen... Ga binnenkort ok in therapie... Ik wil wel leven, maar het gaat gewoon niet... Ik leef meer in een roes... K wil wel weer leven, maar het kost zoveel moeite.. mensen vinde me sago, ik was altijd zo vrolijk.. net of er niks aan d ehand was, maar toch had k geen vrienden.. Nu lopen de mensen helemaal van mij vandaan.. Als ze vragen aan mij hoe gaat het zegt ik het gaat niet zo goed en dan hoor je o terug en dan gaan ze weer.. Mensen willen geen narigheid horen... En dat begrijp k wel, maar het is eenmaal zo en k kan niet meer vrolijk doen....

Terug naar lijst

Nooit egt lkkr in mijn vel

Naam: ME
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

Dit is meschien nie zo groot probleem maar ik moet t tog ff kwijt. ik zal de situatie eerst ff uitlegge ik woon in een gezin waar mijn vader mijn broertje en waarschijnlijk mijn andere broertje allemaal ADHD hebben. ik ben hier ook voor getest, maar zij dachten dat ik het nie had wel moet ik nu in een praatgroep als er in maart te weinig aanmeldingen zijn ga ik onder individule therapie. ik weet zelf nie of ik t met de uitslag van het onderzoek (of ik ADHD heb) mee eens ben. ik voel me vaak onzeker en zit nooit egt lkkr in mijn vel. de liefde die mijn familie aan mij wil geven (vooral dat van mijn vader) sla ik meestal af of draai me om. ik weet nie waarom. egt vaste vrienden heb ik nie ik zit elke pauze wel aan een andere tafel. ben vroeger ook veel gepest en heb nooit egt gesnapt waarom. ik mag de mensen hier uit de buurt dan ook nog steeds nie en ontloop ze dan ook vaak. ik ben vaak boos zonder reden en kan absoluut niet over mijn gevoelens praten.

Ik ben niet gestoord..

Naam: Bunny
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

 Ja ik ben dus een meid van negentien en heb in mijn leven al genoeg rotzooi meegemaakt maar toch lijkt er altijd wel iets bij te moeten kome.Nu laatst heb ik voor de eerste keer in jaren weer iemand ontmoet die me boeit en doet lachen.Ik ben altijd de persoon waar vrienden met hun problemen naartoe komen en doe met mijn sarcastische levensvisie de mensen om me heen lachen.Toch vind ik het soms moeilijk om echt gelukkig te zijn.Op sommige momenten walg ik van het lichaam dat te vaak werd aangeraakt zonder mijn toestemming en ja dan uit zich dat soms in snijde..Mijn omgeving weet er niets van en zij die het weten mijden het onderwerp angstvallig.Maar de jongen die mij een tijdje echt gelukkig maakte vind dus dat ik gestoord ben..En dat doet pijn.Vooral gezien mijn vader en moeder lief dit ook altijd zeiden.Ik weet niet echt waar ik naartoe probeer te gaan met dit zielige verhaal.Misschien heb ik ergens wel de hoop dat ik op deze weg wat mensen hoor die ook moeilijke momenten hebben...Want gek ben ik dus zeker niet daar ben ik al uit.Misschien ben ik depressief maar heb al anti-depr.genomen zonder dat dat mij echt een beter gevoel gaf.Momenteel gaat het gewoon allemaal niet zo goed met me en ja ben een beetje bang dat deze dip niet zo snel over gaat zijn..IK hoop hem nog te zien en met hem te kunnen prate maar denk niet dat hij echt positief gaat zijn.En dit alles is begonnen omdat een paar idioten hun handen niet van me af konden houde en ik hem in paniek op heb gebel..Maar hij luisterd niet naar mijn verhaal..Niemand luistert nog echt heb ik de indruk........aaaaaaaaaaaaaah!

depressie,zelfverwonding en eetproblemen

Naam: mariska
Leeftijd: 18

hoi allemaal, ik ben mariska en ben 18 jaar.
Ik ben op het moment in deeltijdtherapie en heb individuele gesprekken met een therapeut om aan mijn problemen te werken. Ik ben van mijn negende tot mijn tiende door mijn broer sexueel misbruikt, ik voel me klote vernederd, vies, schuldig en ik schaam me ontzettend.. ik ben nu al vier maanden in deeltijdtherapie en al negen maanden bij mijn therapeut, maar toch kan ik er niet over praten over wat er met mijn broer gebeurd is en hoe ik me daarbij voel, iedere keer probeer ik het wel aan te geven dat ik me harstikke klote voel en dat het met het misbruik te maken heeft maar ik ben te bang of schaam mezelf te erg om er op in te gaan, maar zit wel met een gevoel dat boven is gekomen en kan het alleen niet kwijt. Ik heb geen controle over mijn gevoel dus probeer ik op een andere manier controle over mezelf te krijgen, door mezelf te snijden in mijn armen en door mijn eten op een verkeerde manier onder controle te houden, ik braak mijn eten uit of ik eet helemaal niks maar ik kan het niet binnen houden omdat ik de angst heb om dikker te worden, en ik wil nog graag veel afvallen. ik ben 1.55 en weeg nu 48, de mensen om me heen zeggen dat ik niet af moet vallen en dat ik niet dik ben, maar ik zie dat zo niet, ik geloof hun mening opzich wel, maar mijn mening blijft toch dat ik mezelf te dik vind en de controle moet hebben, alleen ik merk wel dat ik lichamelijk achter uit ga, ik wordt futloos, duizelig, zwak en voel me misselijk.. daarom wil ik hier wel wat mee doen, dus heb min of meer besloten dat ik morgen als ik gesprek heb met mijn therapeut het erover ga hebben, hoe ik me voel en dat het eten zo slecht gaat want ze weet maar weinig van mijn eetgedrag. ik hoop dat er mensen zijn die mijn verhaal herkennen me een mail willen sturen, ik kom wel weinig op internet omdat ik zelf geen computer heb dus het kan even duren voor ik terug reageer... liefs mariska

Terug naar lijst

Ik kwam er sterker uit, echt waar!!!

Naam: Sterre
Leeftijd: 15

De tweede klas was een ramp. Het was een rotklas en ik vond eigenlijk niemand echt aardig. Bovendien maakte een jongen intimiderende opmerkingen waar ik niet tegen kon. Ik ging wel met drie meisjes uit de klas om maar als ik heel eerlijk ben vertrouwde ik ze niet.
Thuis was het ook niet alles en ook daar kon ik eigenlijk niets over school kwijt. Mijn moeder was depressief en werkte niet. Ze was (is nog steeds trouwens) elke dag thuis en lag vaak op bed. Mijn broertje eiste verder alle aandacht op door zich vreselijk te gedragen. Hij vernielde dingen, stal ze, en ik was eigenlijk degene waar hij zich op af kon reargeren. Als hij thuis kwam begon hij te schelden en wat ik ook deed, negeren of reargeren hij begon niet veel later ook te slaan, schoppen en met dingen naar me te gooien. Dat doet pijn ja, maar ik was het denk ik wel gewend en ik werd er zo boos om dat ik bijna niets meer voelde. Waarom werd er niets aan gedaan?
In de maanden voor mijn verjaardag werd ik steeds verdrietiger en trok ik me meer en meer terug in mezelf. Ik werd depressief zonder dat iemand, inclusief ikzelf, het doorhad. Op mijn verjaardag kreeg ik nog niet de aandacht. De visite zat maar met elkaar te praten en terwijl ik me in de gesprekken mengde voelde ik me belachelijk, alsof ik aandacht vroeg. Mijn broertje eiste daarna ook nog eens volledige aandacht op en ik ging maar naar boven. Mijn moeder kwam even kijken en ik zei dat de visite maar weg moest gaan als ze toch niet voor mijn kwamen. En dus: alle visite die er nog was ging weg.

Een paar dagen na mijn verjaardag zette ik een mesje op mijn pols. Mijn ader mocht kapot ik wilde toch niet meer blijven leven. Het lukte niet, ik had het lef niet om door te snijden. Ik sneed wel steed vaker en werd verslaafd. Ik voelde me elke dag verschrikkelijk leeg en dood van binnen. Door te snijden kon ik voelen en te gelijkertijd kon ik zo mijn frustraties kwijt. Mijn vriendinnen buiten de kals wisten ervan. Zij gingen er misschien nog wel meer aan kapot dan ik zelf. Uiteidelijk ben ik wel met mijn mentrix gaan praten, ze heeft me heel erg geholpen. Via haar ben ik bij de maatschappelijkwerkster van school gekomen en zij heeft me echt mega erg geholpen. Ik heb met en mijn mentrix en de maatschappelijk werkster wekelijks tot om de week gesprekken gehad en langzaam maar zeker ging het wel beter.

Nu dit jaar snij ik niet meer en ben ik nog maar lichtdepressief. Ik voel me beter en begin zelfs het nut van leven in te zien. Zo zie je maar weer, je kunt je zelf kapot maken en jezelf weer maken en ik heb het allebei gedaan. Het klinkt stom maar je leert er heel veel van over jezelf en over het leven. Het zou mooi zijn wanneer ik het niet mee had hoeven maken maar toch ben ik er op de een of andere manier wel dankbaar voor. Want sommigen zeggen wel eens: "Je komt er sterker uit". Nou ik geloof dat je van alles wat je meemaakt sterker wordt!

Ik voel me gewoon zo slecht....

Naam: Sanne
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

Ik was heel erg gelukkig. Ik wist het ook. Niks is mooier dan beseffen dat je gelukkig bent. Ik genoot er met volle teugen van. Ik was altijd vrolijk en als iemand mij in 1 woord moest omschrijven dan was het absoluut vrolijk. Ik was dan ook heel erg blij dat ik eindelijk verkering kreeg met die jongen die ik zo leuk vond! Ik besteede heel veel aandacht aan hem en minder aandacht aan mijn vrienden. Het werd ook nog minder dus ik dacht er niet aan om naar buiten te gaan waar mijn vrienden waren. Ik bleef lekker binnen bij mijn vriend. Ik had een leuke kerst en tot januari voelde ik me goed.

Toen kwamen de ruzie's thuis. Mijn moeder altijd achter de computer, mijn vader altijd kwaad. De ruzie's werden erger maar niemand dacht dat ze zo erg zou worden... Mijn vader werk erg agressief als hij dronk, en dat was onderhand al elke avond. Mijn moeder zat ook elke avond achter de computer te chatten met allemaal vreemde mannen. Mijn vader dacht dat ze vreemd ging, maar dat wsa niet zo. Op 1 avond verloor hij zijn zelfbeheersing en heeft hij mijn moeder achter de computer vandaan gesleurd, bij haar keel gegrepen en haar proberen tegen de trap te gooien. Gelukkig waren mijn broer en neef er, zij hebben mijn moeder geholpen. Mijn ouders besloten tijdelijk uit elkaar te gaan. Ik schrok me dood en voelde me heel erg ellendig. Mijn hele wereldje stortte in.
Op school stond ik huilend bij mijn mentor na de les. hij schrok en zei dat ik mijn coördinator moest opzoeken om alles te vertellen. Ik zocht haar, maar ze had die dag vrij. Helemaal verslagen ging ik op zoek naar de leerlingbegeleiders op school en jankend vertellede ik mijn verhaal. Ik vertelde dat ik niet geloofde dat het maar een tijdelijke scheiding was, maar dat dit gewoon het begin was van een scheiding. De vrouw geloofde me, maar zei ook dat het misschien echt maar tijdelijk was. Ik ben geloof ik een week ziek thuis geweest, ik voelde me te rot om ook maar iets te doen.
Mijn vader was onderhand het huis uit, hij zat in het huis van zijn ouders. Zijn ouders wonen daar niet meer, maar hebben het huis wel gehouden voor als ze terug willen komen. Na een maand kon mijn vader niet meer daar blijven omdat zijn broer ook daar zat en zij te veel ruzie's hadden. Mijn vader kwam dus terug. Het ging een week goed en toen begon het allemaal weer. Steeds erger en vaker. Ik werd helemaal gek! Nadat mijn vader weer zijn zelfbeheersing had verloren moest mijn moeder 112 bellen vanwege haar veiligheid. De dag erop ging mijn moeder bij mijn tante bellen en was het definitief dat ze gingen scheiden.

Ik stortte opnieuw in. Gelukkig had ik nog mijn vriend die me steunde, maar vrienden had ik niet meer. Dat was mijn eigen schuld. Maar door de scheiding was ik depressief geworden, maar ik wist het zelf nog niet. Ik was echt een ramp voor de omgeving! (dat vind ik tenminste) Ik had nooit zin, schold altijd op iedereen, negeerde ze en gaf ze overal de schuld van! Toen kwamen weer de schuldgevoelens bij mij. Ik was de rotte plek, het kwam door mij, alles wat ik deed was fout. Ik kon gewoon niks meer goed doen. Toen heb ik me een paar keer gesneden en mijn vriend is daar achter gekomen en zei dat als ik er niet mee ophield dat hij me dan zou verlaten. Ik schrok daar zo van dat ik ben opgehouden. Later kwam ik er achter dat hij dat alleen zei omdat hij niet wist wat hij moest doen. Hij zou me nooit verlaten hebben. Het is een wonder dat hij nog steeds bij me is. Ik was echt een kreng, vooral tegenover hem. Ik heb daar nu zo'n spijt van! Maar toen gaf ik alleen mezelf de schuld.
Ik moest naar de doktor van mijn ouders om medicijnen te krijgen. De doktor zei dat ik depressief was, maar daar was ik het niet meer eens. Ik voelde me slecht, maar depressief? Dat nooit! Toch slikte ik de medicijnen den ik had gesprekken met de leerlingbegeleidster op school. De gesprekken hielpen, maar de medicijnen niet. Op het eind van het schooljaar ben ik gestopt met de medicijnen. Ze werkte niet en de doktor wou mijn dosis verdubbelen maar daar was ik tegen. Dus zonder dat de doktor het wist ben ik gestopt. Ik heb een hele zware maand daarna gehad, omdat ik was gestopt, maar ook omdat ik het huis uit was gegaan. Ik had constant ruzie met mijn vader. We zijn allebei koppig en dat werkt dus niet. Ik ging bij mijn nicht wonen en daar heb ik de hele vakantie gewoond, en nog de eerste weken van het schooljaar. Ik ben 2 weken naar de camping geweest met mijn vriend, dat hielp! Ik huilde wel elke dag, maar het leek alsof ik alles weg huilde. Dat het nooit meer zou terug komen. Ik was er echt van overtuigd dat ik die medicijnen echt niet nodig had gehad en dat ik over mijn depressie heen was!

Ik ging weer naar school (ik was blijven zitten wegens de scheiding) en kwam terecht in een nieuwe klas. Na 1 week ging het al fout. Ik werd regelmatig ziek. Niet lichamelijk, maar geestelijk. Ik heb zo 6 weken doorgebracht. 3 Dagen naar school, 2 dagen ziek thuis omdat ik geestelijk was uitgeput. Terwijl op school alles goed ging! Leuke klas, goede punten en de lessen vielen ook wel mee. Maar ik was zo vaak ziek dat ik er iets aan moest gaan doen. Ik ging weer naar de leerlingbegeleidster en ik vertelde alles. Die vrouw zei dat ik mijn gevoelens had weggestopt. Heel ver weg. Dat kost veel energie. Tijdens de vakantie lukte dat dus, maar op school niet. Dan heb je die energie niet. Ik moest dus weer naar de doktor die me opnieuw medicijnen gaf en me het advies gaf naar een psychotherapeut te gaan. Dat is nu dus al een week geleden. Ik ben begonnen met de medicijnen, maar beter voel ik me niet. Ik heb nu vakantie en zie enorm op tegen school. Ik hoop dat de medicijnen nu wel werken, en ik ga binnenkort een afspraak maken met een psychotherapeut.
Ik heb een enorm ellendige tijd achter de rug. Als ik alleen mijn gevoelens zou opschrijven, dan zou ik al makkelijk 20 pagina's vol krijgen. Daarom deze versie van het verhaal. Zonder teveel gevoelens erin. De mensen die zich hetzelfde voelen als mij begrijpen het. Als je nooit zoiets rots hebt meegemaakt dan snap je het ook niet. De pijn die je voelt is onvoorstelbaar groot. Ik heb nu 2 vriendinnen die mijn gevoelens begrijpen. We hebben alledrie ons eigen verhaal, maar de gevoelens zijn hetzelfde. Wij begrijpen elkaar zoals niemand ons kan begrijpen. Dat is fijn, maar ook weer niet. Het is fijn dat 2 mensen je begrijpen, het is niet fijn dat alle anderen het niet begrijpen. Ik weet nu na meer als een half jaar dat het goed gaat komen met mij. Ik voel me slecht, maar niet zo slecht als eerst. Ik weet dat er een lichtpunt is aan het eind van de tunnel. Ik weet alleen niet hoelang die tunnel zal zijn.....
Ik schrijf dit verhaal omdat ik dit nooit in zijn geheel heb verteld. Het lucht op, maar het haalt ook oude wonden open. Ik hoop dat sommige mensen een beetje steun vinden in dit verhaal. Dat ze zien dat het beter kan worden. Want dat is de eerste stap op weg naar een genezing.

ik snap mezelf niet...

Naam: Laura
Leeftijd: 13

hallo, ik ben laura en ik ben 13 jaar. ik voel me echt klote nu, maar ik weet niet waarom. toen ik 7 was zijn mijn ouders gescheiden, daarna is mijn moeder met een vrouw getrouwd, en mijn vader heeft nog drie jaar depressief in huis gehangen. nu heeft hij een jaar een vriendin, en die haat ik.
dat zijn een beetje de hoogtepunten uit mijn leven, en ik snap niet dat dit zo'n kutgevoel op kan wekken. dat zal dan toch ook niet? Maar ik heb ook niet het idee dat de wereld vervloekt is ofzo, maar ik haat mezelf. ik zie er niet uit (ik ben 155 cm lang en ik groei niet meer en dik) en ik reageer heel raar op de reactie van andere mensen. denk ik. ik loop in rondjes. mijn vrienden weten dat ik me zo rot voel, maar ze weten niet waarom. ik ook niet. ik heb nooit problemen gehad met de scheiding enzo, en verder heb ik ook geen redenen om depressief te zijn. ik kom echt heel raar over voor m'n vrienden, en zij lijden er dus ook onder. ik wil er heel graag vanaf maar ik weet niet hoe. volgens mij stel ik me heel erg aan. groetjes Laura

depri 2

Naam: mystery
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

Mijn laatste verhaal is alweer een tijdje geleden. sindsdien is er veel gebeurt, heel veel. toen der tijd had ik een vriendje maar met onze relatie ging het al een tijdje niet goed achteraf gezien weet ik nou ook wel waarom. hij was een tijdje naar ierland geweest voor zijn werk. toen hij terug kwam hadden we ruzie en hij zei tegen mij "met jouwn zelfmoordpogingen verpest je mijn dag" ik heb toen meteen mijn spullen gepakt en ben weggegaan. in mijn vorige verhaal zei ik dat ik een goede vriend had verloren gelukkig hadden we het tegen die tijd alweer goed gemaakt en hij was de eerste die ik belde. ik kon gelukkig bij hem terecht want voelde me altijd al thuis bij hem. vanaf het moment dat ik hem ontmoet had was ik eigenlijk al verlieft op hem, misschien zelfs al eerder door de telefoon in hoevere dat kan dan. ik slik nou ad pillen en heb ook kalmeringpillen voor mijn zelfmoordneigingen dat helpt wel. mijn vriend is op het moment het belangrijkste in mijn leven en naar school ga ik dan ook niet echt meer. ik wil er wel weer heen gaan volgende week maar ben nu eerst een weekje "uitzieken" bij mijn vriend. 
Voor iedereen heel veel sterkte en hou je taai!

Ik voel me waardeloos

Naam: zlatan fan
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 23

Op het moment ben ik weer depressief. Het is allemaal begonnen ongeveer 3 jaar terug denk ik, weet het niet precies meer. Doordat ik 3 jaar bij hetzelfde bedrijf werkte en in een sleur raakte en daarbij ook drugs ging gbruiken waardoor het allemaal erger werd. Daar heb ik een meisje leren kennen die christelijk was en sindsdien ben ik met haar omgegaan en heb ik nog meer mensen ontmoet die ook christelijk zijn. Ik had er eigenlijk een nieuwe familie bij kun je wel zeggen. Ze hadden me ontzettend goed geholpen. Ook wilde ik weer naar school maar wist niet wat voor opleiding toen hebben ze me ook weer geholpen. Dus ben ik een jaartje naar school geweest en heb mijn diploma.

Maar nu zit ik weer thuis en zit ik weer in dezelfde situatie als voorheen. Het schiet gewoon niet op ik weet niet wat ik wil doen met mijn leven heb nu alweer bijna een jaar geen werk en doe eigenlijk dus niks. Iedereen zegt ga dan wat zoeken. Maar ik vind het moeilijk omdat ik het niet weet. Ik ben onzeker en weet niet wat er aan de hand is met me. Ik vind mezelf lelijk en denk wat doe ik nog op deze wereld, heb geen talent en ben nergens goed in en voel me minder en denk dat ik dit leven niet aan kan en weet niet hoe het verder moet.

Me zusje en vriendin willen me helpen, maar ze weten niet hoe. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Mijn vriendin heeft ook haar eigen dingen, maar ik voel me eenzaam heb niks. Zelfs God heb ik niet ervaren. Ik voel me teleurgesteld. Niemand die snapt er wat van, me ouders ook niet die zeggen stel je niet zo aan. Misschien doe ik dat ook wel. Ik heb verder nog nooit hulp gezocht. Tot voor kort heb ik met veel moeite een afspraak gemaakt met een christelijke proffesionele hulpstichting. Dus afwachten maar. Soms voel ik me minder depressief het ligt er aan het ene moment wel en het andere moment heb ik wel weer hoop. En nu schrijf ik hier mijn verhaal.

Leeg en eenzaam

Naam: Arjan
Leeftijd: 26

Even van me afschrijven, Na het afstuderen ben ik zowel op sociaal als maatschappelijk gebied volledig door de mand gevallen. Na afronding van mijn studie ben ik weer thuis gaan wonen had immers geen relatie en wilde er zijn voor mijn zieke vader. Gevolg was wel dat ik mijn sociale leven voor een groot gedeelte ben kwijtgeraakt. OOk op maatschappelijk gebied wilde eigelijk niets lukken de eerste baan werd ik totaal niet gewaardeerd, vervolgens een baan die totaal onder mijn niveau lag.

Gevolg was wel dat ik steeds dieper wezakte en totaal in mezelf keerde. Ik begon steeds verder aan mezelf te twijfelen en ging daardoor me steeds meer isoleren totat ik niet verder zakken kon en met de moed der wanhoop naar de huisarts ben gegaan ( vreselijk om daaraan toe te geven en als een bang hondje je verhaal moet doen ) Verschillende gesprekken gevoerd medicijnen geslikt en in therapie gegaan.

Op dit moment gaat het redelijk met me. maar ik ben er nog lang niet ,wat me het meeste pijn bezorgd is het feit dat mijn sociaal leven totaal op zijn gat ligt, en dat het me enorm veel energie en wilskracht kost om dit weer op te gaan bouwen. Bovenstaande heeft er wel voor gezorgd dat met een enorm leeg een eenzaam gevoel kamp voorheen nooit last van gehad maar dit gaat door merg en been. Een volle discotheek/café maar toch eenzaam en alleen?

depri 1

Naam: mystery
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

Hallo mijn naam is kim. vind het best wel moeilijk om een verhaal neer te zetten ik loop niet graag te koop met mijn problemen maar ik zie zelf geen uitweg meer. Voelde me al een hele lange tijd down maar sinds een paar weken is het erger geworden. Ik ben ermee naar de dokter geweest en heb daar alles verteld maar hij kon alleen antidepressiva voorschrijven en me zeggen dat ik naar de psychiater moest gaan dat heb ik tegen me vader gezegt maar die doet er vervolgens niks mee.
Ik had een goede vriend waarmee ik alles kon bespreken en dan voelde ik me beter maar die heb ik een tijdje terug verloren door een ruzie en nou heb ik het gevoel alsof ik er helemaal alleen voor sta.

Ik voel me eigelijk al heel lang rot!!

Naam: karen
Leeftijd: 19

Ik ben een meisje van 19 jaar ik voel me eigelijk altijd rot over dingen kheb vroeger op speciaalonderwijs gezeten iedereen uit de buurt ging na een gewone basissschool en ik werd elke dag opgehaald met een busje want het was best wel een eind rijden, om ook naar school te gaan. Kheb daarom ook nooit echt vriendinnen gehad jah later onmoette ik meisjes en jongens met uitgaan maar die bleven nooit lang vrienden het lag ook aan mij. Wel ik deed mn best er ook niet echt voor om vriendschap te behouden enzo, ik wou niet dat ze er achter kwamen dat ik op een andere basisschool zat als hun en later middelbare school (ivbo) ik heb me altijd anders gevoeld. Tis gewoon mn hele leven moet ik overal moeite voor doen voor school, vriendschappen, etc ik durf nu nog nooit echt te praten over dingen zoals vroeger...

Zo gek...

Naam: h
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 24

Soms heb ik wekenlang het idee dat er niets aan de hand is. Dat het allemaal een foutje was, verkeerd begrepen, een soort van verlaat puberen. Maar dan slaat het weer toe: een immens somber gevoel zonder duidelijk aantoonbare reden.
Ik was vanochtend een boek aan het lezen waarin een gezin beschreven werd waarvan de vader zelfmoord had gepleegd. Hij was van een brug gesprongen. Hij was een week eerder ontslagen en ging al een week ’s ochtends van huis weg rond werktijd zodat zijn gezinsleden er niet achter zouden komen. Ik betrap mezelf erop dat ik mezelf gelijk ga afvragen hoe lang mensen zouden rouwen als ik zoiets zou doen. Zouden er veel mensen op mijn begrafenis komen? Zouden ze lang rouwen alvorens me te vergeten? Ik moet de verleiding in de auto weerstaan, te stoppen met sturen zodat ik tegen die boom aanknal. Zouden ze dan misschien denken dat het een ongeluk was? Zou dat makkelijker zijn voor iedereen?

Ik heb afgelopen zaterdag aan een vriendin verteld wat er met me aan de hand is. Ik was aangeschoten dus het ging best gemakkelijk. We hebben de afspraak gemaakt om donderdagavond verder te praten. Ik ben benieuwd of ze nog iets van zich laat horen. Het zal me verbazen als ik nog iets hoor. Ik heb er spijt van. Ik wil dat iedereen die aan me denkt, denkt aan dat vrolijke meisje. Die meid die altijd leuke ideeën had om te gaan doen. Die altijd zo actief was en vrolijk. Vooral vrolijk. Ik wil niet dat mensen me zien als hulpbehoevend, als onzeker en ongelukkig. Ik heb het gevoel dat ik het geruststellende idee dat andere mensen van me hebben, eigenlijk niet zou moeten kapotmaken. Ik vind het zelf ook geruststellend dat mensen aan me denken als iemand waarmee ze het altijd gezellig hebben.
Ik snap eigenlijk ook niet waarom ik opeens zo somber word. Er is altijd wel een aanleiding, een druppel, maar waarom slaat mijn bui zo heftig en plotseling om? Gister zat ik er nog aan te denken de therapie te beëindigen omdat ik zo weinig te vertellen had, zo weinig verdrietig was. Nu wil ik het laten lijken op een ongeluk. Ik heb het idee dat niemand me kan helpen behalve ikzelf maar dat ik de juiste knop niet kan vinden. Ik kan me alleen realiseren dat dit gevoel van verdriet uiteindelijk weer overgaat. Ik kan niet heel mijn leven zo verdrietig zijn als nu. Hier houd ik me aan vast. Ik heb het idee dat de therapie zoals die nu loopt, niet loopt zoals hij zou moeten lopen. Ik praat heel veel over mezelf en mijn problemen terwijl ik, naar mijn gevoel, beter kan zoeken naar waarom ik van alles zulke grote problemen maak. Waarom ik dingen niet langs me neer kan leggen. Waarom ik juist als ik ga slapen over alles ga nadenken waardoor ik niet de nachtrust krijg die ik nodig heb. Waarom ben ik zo kritisch naar mezelf en naar anderen? Waarom kan ik andermans fouten niet vergeten (het de andere kant op kijken, niet luisteren, niet willen weten)? Ik ben zelf verre van perfect maar verwacht het wel van anderen. Waarom moet ik altijd bezig blijven met allerlei klusjes en activiteiten en kan ik niet gelukkig zijn met mezelf als gezelschap?
Ik droom ervan een ander persoon te zijn. Soms professioneel bokser en soms erkende chirurg maar altijd iemand met aanzien. Soms droom ik dat ik in een coma heb gelegen, 4 jaar lang, en dat ik wakker word en niemand me meer kent, ik helemaal opnieuw kan beginnen, niemand meer een idee heeft van wie ik ben. Of dat ik geheugenverlies heb en zelf niemand meer ken. Dat ik me kan gedragen hoe ik wil, iedereen begrijpt dan dat ik helemaal veranderd ben. Soms voel ik me heel normaal. Helemaal hetzelfde als anderen. Tot één van mijn buien. Dan weet ik weer dat ik anders ben. Abnormaal. Wie wil er nu een einde aan zijn leven maken? Niemand toch?

Rot

Naam: Dreamer
Leeftijd: 15 jaar

Ik voel me de laatste tijd zo rot.
Maar ik wil het niet aan mijn moeder vertellen want zij voelt zich juist weer beter. Ik lieg de hele boel bij elkaar om maar te laten zien dat alles goed met mij is. Ik denk heel veel na over zelfmoord plegen. Heel vaak word ik ook heel woedend op mezelf en wil ik mezelf wat aan doen maar ik heb het nog nooit gedaan.
Als ik gitaar speel kan ik mij totaal niet concentreren. Maar op school wel daardoor valt het ook niet op dat ik mij zo rot voel. Ik ga meestal als er iets is naar het graf van mijn opa en oma maar dat durf ik nu niet omdat ze dan weten dat er iets aan de hand is. En ik mag het van mezelf niet vertellen. Ik had het bijna aan een goede vriend verteld maar toen dacht ik nee dat kan ik niet vertellen want hij zit midden in zijn examens en dan kan hij zich geen zorgen gaan maken over mij. En zo verzin ik elke keer een andere smoes.
Ik ben ook bang dat mijn ouders mij niet begrijpen en dat ze mij een aansteller vinden. Ik voel mij behoorlijk alleen overdag doe ik heel vrolijk en blij en thuis vertel ik niet te veel omdat ik bang ben dat ik dan iets verkeerd zeg. Maar als ik alleen voor mijn computer zit of als ik in bed lig ben ik aan het huilen. Vroeger was ik een vrolijke meid en iedereen denkt dat ik dat nog ben maar van binnen ga ik kapot. Niemand ziet dat en ik vertel het aan niemand maar als ik hier nog lang mee moet lopen weet ik niet of ik dat vol hou....

Waarom nou ik?

Naam: Dion
Leeftijd: 17

Hallo mensen,

Ik ben een meisje van 17 jaar en ik ben sinds 2 maanden depressief. Ik voel me heel erg klote dus ik dacht dat het misschien zou helpen om mijn verhaal hier neer te zetten. Ik weet niet hoe het is begonnen maar opeens was het er. Ik voelde me constant klote terwijl ik daar helemaal geen reden voor had, en had nergens meer zin in. Ik heb steeds hele erge huilbuien en ik heb echt het gevoel dat niemand me begrijpt. Ik voel me erg hopeloos en nu heb ik een beetje het gevoel dat het altijd al zo is geweest. Ook voel ik me heel erg schuldig ten opzichte van mijn ouders omdat ik als puber nogal vervelend ben geweest. Ook heb ik nu al mijn vriendje verloren en ik voel me echt hopeloos. Ik moet vanmiddag voor het eerst naar een psychologe maar ik heb niet het gevoel dat dat gaat helpen.

Liefs van Dionne

Depressief

Naam: Liesje
Leeftijd: 17 jaar

Ik heb nooit echt iets diep triest in me leven meegemaakt. Toch ben ik een jaar lang depressief geweest. Ik ben best emotioneel en gauw overstuur. Ik heb lieve vrienden en vriendinnen en 4 en halve maand geleden de liefste jongen van de wereld ontmoet. Toch heb ik het soms nog best moeilijk ik ben aan de anti depressiva geweest maar het hielp niet. Werd gevoelloos deed dingen die ik nooit deed en sneed in me armen en bonkte met me hoofd tegen de muur (wat ik nu soms nog doe in wanhopige gevallen) Ik wist gewoon niet meer wat ik in deze wereld moest en voelde me diep triest. Ik kropte pijn en woede op en kreeg woede uitbarstingen wat ik overigens nu nog heb. Al gaat het stukken beter met mij vergeten zal ik het nooit. Je word er wijs van. Je 16e leeftijd is erg belangrijk ik was mijn hele 16e jaar depri. Je kunt aan mijn gezicht zien dat ik ouder ben geworden in dat jaar ik had altijd een babyface nu een gezicht met een verleden achter zich. Wel ben ik een spontaan, vrolijk meisje. Maar eenzaam ben je soms toch want uiteindelijk ga je alleen dood en ben je alleen voor je leven.

Eerst depri nu alles ok!

Datum: 16 maart 2004
Naam: Ikke
Leeftijd: 18 jaar

Hallo allemaal,

Het begon eerst 7 jaar geleden ik voelde me rot en deed niet veel meer waarom weet ik niet. Ik had gesprekken bij het Riagg die hielpen op dat moment wel aardig. Maar na 4 jaar kwam het weer (dat is dus nu 2 jaar geleden) Ik werd bang ging nergens meer heen slikte pillen omdat ik die moest nemen van mezelf (soort dwang) anders zou er iets gebeuren en dat kon niet. Ik sloot mezelf op zodat ik nergens meer heen hoefde. Ik weer naar het riagg daar werd ik wel geholpen maar niet op de goede manier het werd alleen maar moeilijker voor me gemaakt, op een gegeven moment was ik zo aan het schreeuwen ik wilde dood enz. En toen werd ik opgenomen in een crisis centrum. Deuren op slot nergens kon ik heen, nu ik er op terug kijk wel goed maar toen ik kon niet meer ik wou weg ik kon niet. De eerste nacht moest ik slapen in een hokje die op slot zit en met een camera word bewaakt. Maar daarna heb ik dat gelukkig nooit meer gehoeven. Ik sliep eerst op een 1 persoonskamer ik voelde me daar wel ok. Totdat ik opeens naar een 4 persoons kamer moest. Ik had er wel een vriendin ontmoet daar deed ik wel dingen mee en kon ik wel mee opschieten het was gelukkig niet zo dat we van alles van onze problemen vertelden het was gewoon goed. Af en toe zei je wel wat en we wisten ook wel veel van elkaar maar niet dat we elkaar belemmerden. 3 maanden heb ik daar gezeten en toen kreeg ik het advies voor een vervolg behandeling ik werd gek niet nog langer dacht ik steeds.
Ik ben naar huis gegaan totdat ik weer naar de adviesplek kon, ik stond op een wachtlijst. Het zou niet lang duren, wel dus en daarom ging het thuis weer mis. Ik weer naar het crisiscentrum. Zelfs met oud en nieuw moest ik terug gebracht worden het ging mis, er reed iemand achter ons aan om te kijken of ik er wel heen ging. Nou en toen ik daar was moest ik gewoon slapen, ik kon niet met oud en nieuwe al om 10uur naar bed, dus heb ik heb de hele nacht wakker gelegen. Ik was de enige die daar was met nog iemand, de rest was lekker thuis. Ze kwamen ook terug de dag erna ik lag in me bed de hele dag niet eruit ik was boos en kwaad ik mocht gewoon niet naar huis. Je bent er vrijwillig maar toen was ik er gedwongen een dag. Wat was dat erg zeg.

Maar na nog 2 maanden kon ik terecht bij de adviesplek. Nou daar begon het ook lekker maar niet heus. Ik werd daar ook echt niet ok. Alles ging mis maar beetje bij beetje werden er oplossingen gezocht na een half jaar daar te zitten en steeds iets erbij te doen ging het beetje bij beetje beter, en na 3 kwart jaar deed ik dingen die ik nooit durfde. En na een jaar was ik weer thuis. De laatste tijd van mijn verblijf heb ik ook plezier kunnen hebben.

En nu doe ik meer dan ik ooit had kunnen dromen en ik heb er nog vrienden aan overgehouden ook. Nu heb ik nog therapieën enzo maar ben lekker thuis in met eigen omgeving. Wat ben ik blij dat ik dit heb gedaan zo ben ik er sneller van af want mijn pa moest langer omdat het later werd ontdekt en nu is ie ook al heel lang thuis! Het was goed zo je moet gewoon ff lijden maar daarna krijg je er super veel voor terug vooral als je er zelf ook aan wilt werken! Iedereen die ergens mee zit, zet hem op en sterkte!!! Echt geloof me ook al ga je door een zwart gat je klimt heel langzaam omhoog iedereen kan er komen als je er maar aan werkt!! SUCCES Liefs Ikke

Antidepressiva???

Naam: K.
Leeftijd: 17 jaar

Ik heb 't vroeger niet makkelijk gehad. Mijn ouders zijn, na jaren van ruzie en dagenlange stiltes, gescheiden. Ik heb altijd gedacht dat ik me er behoorlijk goed doorheen had geslagen. Hoe mensen in mijn omgeving er ook op aandrongen, je hoorde mij nooit over mijn problemen praten. Laat staan dat ze me zagen huilen! Ik kreeg jaren later opeens last van paniekaanvallen en hyperventilatie. Maar de link tussen dit en mijn verleden kon ik eerst niet leggen. Ik heb uiteindelijk hulp gezocht, omdat ik weigerde de antidepressiva van mijn huisarts aan te nemen. Ik was gewoon bang voor wat die pilletjes met mij zouden gaan doen. Na verschillende therapieën vond ik er uiteindelijk een die goed aansloeg. Tot mijn therapeute voor mijn ogen een aanval van epilepsie kreeg. Doodeng en ik durfde niet meer terug. Ik heb vervolgens een jaar lang thuis gezeten, ik kwam nergens meer. Mijn school heb ik uiteindelijk opgegeven en eigenlijk ben ik er na die tijd op eigen krachten behoor!lijk goed doorheen gekomen.
Ik begin binnenkort met een nieuwe baan en het allermooiste van alles is dat ik de liefde van mijn leven heb gevonden!(klinkt behoorlijk dramatisch voor een 17-jarige, maar ik ben echt zielsgelukkig met 'em!) Mijn grootste probleem op dit moment is dat ik merk dat ik om ieder klein dingetje uit m'n vel spring en dat op m'n vriend afreageer. Terwijl ik nu mijn leventje eindelijk op orde heb en ik me eigenlijk hartstikke gelukkig zou moeten voelen, komen nu al die frustratie van jaren geleden naar boven. Het is zo ontzettend oneerlijk tegenover mijn vriend. Maar op een bepaalde manier maakt hij iets in me los waardoor ik om de kleinste dingen emotioneel wordt. Het is fijn dat ik nu eindelijk mijn gevoelens kan verwoorden en flink kan huilen, maar ik ben bang dat hij er op een gegeven moment genoeg van krijgt en me verlaat. Ook al heeft hij wel 100 keer gezegd dat dat niet zo is.. Ik ben er zelfs over aan het denken toch maar antidepressiva te gaan sli!kken, terug in therapie durf ik eigenlijk niet. Als iemand me! iets meer uit kan leggen over de werking van antidepressiva zou ik dat heel fijn vinden… reacties zijn altijd welkom! Ik voel me op dit moment ontzettend opgelucht dat ik mijn gevoelens op papier heb kunnen zetten en met jullie heb kunnen delen.

Heel veel liefs,
K

BELANGRIJK VOOR IEDEREEN!!!

Naam: Anan
Leeftijd: 18 jaar

Hallo...

Ik ga hier niet mijn eigen verhaal plaatsen, maar een reactie op alle mensen die hier een verhaal hebben geplaatst.

Allereerst: een compliment dat jullie stappen ondernemen!!!
In alle verhalen herken ik de gevoelens die jullie erbij hebben. Ieder mens uit dat op een andere manier. De ene krijgt maagpijn, de ander gaat zichzelf bekrassen en weer een ander word depressief.
Wat ik jullie wil meegeven: Als je je k*t voelt, dan voel je je gewoon zo. Je hoeft geen erge traumatische gebeurtenissen daarvoor meegemaakt te hebben! Ik ben ook erg depressief, en heb daar niet echt de reden tot toe. In het begin vond ik dat erg moeilijk te accepteren; mensen zoeken altijd naar een reden voor iets; hebben een oorzaak nodig om het gevolg te begrijpen. Dit is prima, maar je moet niet tegen jezelf zeggen dat je je aanstelt omdat iemand anders iets veel ergers heeft meegemaakt dan jou. Verder heb ik nog iets te zeggen over automutilatie.
Het is zo: LICHAMELIJKE PIJN MAAKT GEESTELIJKE PIJN VERDRAAGZAAM. Maar dit is een tijdelijke oplossing. Je krast je problemen weg, in plaats van verdriet ga je lichamelijke pijn voelen; wat zichtbaar is dus wat duidelijker is als je depressieve gevoel. Krassen dient als compensatie voor andere negatieve gevoelens. Prima dat je die compensatie maakt, maar je moet wel lief zijn voor je gevoel en dat betekent ook de negatieve gevoelens voelen. WEET dat je zonder negatieve gevoelens ook geen positieve gevoelens zal kunnen ervaren.
Negatieve gevoelens zijn er niet alleen om je je rot te laten voelen. Je voelt het niet voor niks. Je moet bij jezelf nagaan waarvandaan die gevoelens komen, en of ze nog wel nodig zijn om te hebben.
Vroeger ben ik erg gepest en heb daar ook de nodige gevolgen van moeten meemaken. Maar nu, 6 jaar later, merk ik dat die gevoelens die ik heb helemaal niet meer nodig zijn. Mijn pesters hebben me die gevoelens aangepraat, ter compensatie van hun eigen onzekerheidsgevoelens, en het is nu nutteloos om nog langer die gevoelens te koesteren. Langzaamaan probeer ik de wereld te ontdekken naar mijn eigen maatstaven, zie de wereld en verzoen me met de wereld.
Geen een mens kan perfect zijn. Geen een mens kan door en door slecht zijn. Je moet voor jezelf daar het evenwicht in vinden. Misschien werd je wel gepest omdat de anderen jaloers op je waren!!! Misschien had jij al iets wat hun niet hadden. Kijk naar jezelf, via jezelf, en niet door de ogen van een ander. Leef voor jezelf en ben lief voor jezelf. WANT je bent het waard.
Ook al ken ik je niet, maar ik heb nu wel de levenservaring om te zeggen dat mensen waarbij het allemaal niet rozengeur en maneschijn was, een veel mooiere innerlijke wereld hebben. Juist omdat je op de bodem van de put zit zie je hele andere dingen als mensen die bovenaan de put zitten!!

Don't think twice before you listen to your heart!!!

De enige limiet aan realisatie van de toekomst is ons twijfelen van vandaag...

Depressie en mijn vriend

Naam: Rushie
Leeftijd: 24 jaar

Ik word gek van mijn depressie. Telkens weer denk ik dat mijn vriend de oorzaak hiervan is, maar stiekem weet ik beter...

Het begon allemaal 1 januari 2003. In 2002 had ik mijn HBO diploma gehaald en ik had meteen een baan gevonden bij een bedrijf gericht op cafetaria ondernemers. Een betere start kon ik mij niet wensen voor het jaar 2003. Het begon allemaal als een sprookje een nieuwe baan op zoek naar een huisje samen met mijn vriend. Na drie maanden kwam er een eind aan het sprookje, het werk was namelijk veel te zwaar. De oorzaak mijn naaste collega werd overspannen en ik had alles gedaan. Terwijl ik me dan in dag uit kapot werkte. Dit is bijna een jaar lang door gegaan en niet alleen mijn naaste collega werd overspannen maar ook mijn buitendienst medewerker. Hierdoor zat ik wekelijks 45 uur op kantoor met daarbij elke dag 1 uur heen rijden en 1 uur terug. Jullie snappen het waarschijnlijk al ik was kapot. Daarom wilde ik in augustus samen met mijn vriend op vakantie. Dit was een goede zet alleen was de vakantie niet leuk. Elke dag heb ik liggen huilen en getwijfeld aan onze relatie. Want inmiddels was hij de boosdoener geworden al wist ik dat dit niet terecht was. Natuurlijk hadden wij ook wel wat relatieproblemen maar mijn werk was eigenlijk het probleem.

Na mijn vakantie ben ik weer naar mijn werk gegaan, binnen een twee weken was het over voor mij. Ook ik werd overspannen en ik zag mijn relatie van vijf jaar niet meer zitten. Ik twijfelde me suf ik wist het niet meer of ik met deze geweldige, lieve en vooral begrijpbare man verder wilde. En geloof me hij is het beste wat mij ooit is overkomen.

In november ben ik weer begonnen met werken helaas was er nog steeds niks veranderd op mijn werk, behalve dat mijn kluisje er niet meer was en mijn werkplek ook spontaan was verdwenen. Dit deed mij absoluut niet goed en ik kwam weer thuis te zitten. Het afgelopen jaar was zwaar en ik bleek niet alleen overspannen te zijn, maar ook een depressie voor de zoveelste keer onder mijn leden te hebben. Dit was een zware klap voor mij, mijn vriend en mijn ouders. Wat moest! ik nou? Heb ik nu alles verkeerd gedaan? Heb ik dit verdiend?!

Daarnaast wist ik niet dat een mens zoveel tranen in zich had. Ik denk dat ik de afgelopen maanden heel Nederland nat had kunnen laten regenen. Elke keer kwam weer naar voren dat het aan mijn relatie met mijn vriend lag. Terwijl mijn hele omgeving zei, je hebt hard gewerkt, bent van de ene opleiding in de andere gestapt die eigenlijk te zwaar voor je was. Na je afstuderen heb je geen tijd voor jezelf genomen je bent meteen aan de baan gegaan. Je werkte gemiddeld 45 uur per week. Vind je het gek dat je relatie niet meer loopt! Ik denk nog steeds op de dag van vandaag dat de mensen om mij heen gelijk hadden. En ik heb ook een groot vermoeden dat mijn depressie hiermee te maken heeft dat ik alles gestort heb op mijn vriend. Ik moet tenminste één zondebok hebben. En ik weet ook dat ik dingen fout heb gedaan en dat ben ik nu ook aan het veranderen.
Maar ik vraag mij continu af ben ik de enige bij wie dit gebeurt. 

Depri

Naam: mmm
Leeftijd: 18 jaar

Ongeveer anderhalf jaar geleden zat ik niet lekker in m'n vel. Eigenlijk zonder reden, lieve bezorgde ouders, ik zat in 5 vwo en dat ging wel oké, leuke vrienden bla bla bla, maar ik voelde me ontzettend down. Dacht eerst dat het lichamelijk was, ben naar een neuroloog geweest die zei dat het hyperventilatie was. Ging daarna naar de fysiotherapeut en die heeft me weer doorverwezen naar een psycholoog. Daar kwam uit dat ik een zogeheten sociale fobie had. Dit was ondertussen een jaar later.

De psychologe heeft me wel wat geholpen (ik haal nu tenminste weer zelf m'n drinken in de kroeg) maar ik heb haar voorgelogen dat ik me goed voelde omdat het mijn ouders zoveel geld kostte. Het welbekende schuldgevoel en ik zat en zit met zoveel meer dingen. Een tijdje lang ging het ook wel weer oké. Tot een maandje geleden. ik voel me leeg, gesprekken gaan langs me heen, voel me neerslachtig, snauw mensen die tegen me praten af, ik ben stil en teruggetrokken en alles gaat ook dertig keer langzamer als normaal. Nu ben ik me gaan realiseren dat ik me twee jaar terug eigenlijk exact hetzelfde voelde als nu. Ik heb wel online een depressie test gedaan en daar kwam uit dat ik depressief zou zijn. maar ik wil niet terug naar de psycholoog want daar kan ik toch niet vertellen wat ik wil omdat ik me schaam en op dat moment zo dichtklap dat er weinig zinnigs uit me komt behalve dan een hoop gejank, zelfs na bijna driekwart jaar. Mijn ouders, hoe goed ze het ook bedoelen, zijn tota!al niet helpend met hun leuk bedoelde en o zo opbeurende opmerkingen en vrienden weten van niks.
Eigenlijk weet ik niet meer wat te doen, ondertussen zit ik in mijn eindexamenjaar en ga ik volgend jaar studeren.

Geen reden

Datum: 2 januari 2004
Naam: Hateful
Leeftijd: 15 jaar

Eigenlijk voel ik me best stom nadat ik een aantal verhalen heb gelezen op deze site. Iedereen had een reden om depressief te zijn, maar ik niet. Niemand die mij daarom ook snapt. Ik heb het thuis goed, m'n ouders hebben weleens ruzie, maar niet zo erg ofzo. Ik heb leuke en goede vrienden, op school gaat het ook redelijk. Geen reden dus om depressief te zijn. Ik voel me vaak echt een aansteller. Mensen zeggen dat ook tegen mij. Of ze doen juist heel aardig, omdat ze je niet snappen, maar het eigenlijk wel willen doen.
Een aantal jaren geleden was ik ook depressief en ik ben bij een psycholoog geweest. Die gesprekken hebben me echt geholpen, en het ging ook weer goed met mij. Ik wist wel dat ik weer een dip zou krijgen, maar ik was eigenlijk vergeten hoe kut je je voelt. En dan die paniekaanvallen, om helemaal niets!! En dat heerlijke piekeren, dromen en lekker sacherijnig zijn en snauwen naar iedereen. Diep van binnen weet ik wel dat ik me lekkerder voel als ik gewoon vrolijk meedoe met alles en iedereen, maar dat depressieve gedoe is gewoon verslavend! Ik wil dan eigenlijk ook een speciale behandeling, wat ik juist niet nodig heb. Echt absurd eigenlijk! Ik weet dat ik een vreemd kind ben, en op zich heb ik daar geen problemen mee. Waar ik wel problemen mee heb, is dat mensen mij niet snappen, en me niet accepteren, of raar aankijken.
Mensen, die dit lezen, en eigenlijk niet weten wat depressief zijn is, heb respect voor ze, en behandel ze met respect, geen speciale behandeling, maar laat ze wel speciaal voelen. Ben er voor ze!

Emotional words slash my soul…

Naam: Kimberley
Leeftijd: 15 jaar

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Ik mag mijn mama niet meer zien. Mijn papa heeft het hoederecht (= voogdij). In de week moet ik bij de ouders van mijn papa leven, waar ik helemaal niet graag zit. Ze stoken me tegen iedereen op. Van hen mag ik ook mijn andere grootouders niet meer zien. Gewoon omdat zij er ruzie mee hebben, en daar moet ik dan ook het slachtoffer van zijn. Als ik er verdrietig over ben en ik begin te wenen, worden ze kwaad, en zeggen ze, als ik er niet mee stop dat ik slaag zal krijgen. Nu durf ik mijn gevoelens niet meer te uiten, durf over niets praten en begin dan in mijn armen te snijden. Ik ben deze week van huis weggelopen omdat niemand zag hoe ongelukkig ik was. Ik hoopte dat ze daarmee zouden inzien dat er iets moest gebeuren. Nu heb ik gezegd tegen mijn grootouders dat ik bij mijn papa wil gaan wonen, en dat accepteren ze niet. Ze verwijten mij voor het vuil van de straat. Dat ik een slecht karakter heb, dat ik al 3 jaar geprofiteerd heb en ze mij maar beter! in een gesticht moeten steken, dat ik daar thuis hoor. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel me al zo lang ongelukkig, en zou zoals vele andere jongeren gelukkig en normaal willen leven…

Depressief

Naam: Doortje
Leeftijd: 18 jaar

Hallo allemaal,

Ik ben Dorien, ben 18 jaar en heb al bijna 2 jaar depressieve buien. Ben onder behandeling bij Emergis maar daar loop ik dan nu al een jaar en heb nog niet echt het idee dat ik er verder mee ben gekomen.
Alleen heb ook iets stoms gedaan van de zomer. Ben toen namelijk gestopt met m'n medicijnen omdat ik me toen zo goed voelde en ik d8 dat ik ze niet meer nodig had. Nu ben ik dus weer terug bij af. En het is nu nog erger als vorig jaar. Heb namelijk er nu ook anorexia bij gekregen (ben 10 kilo afgevallen in een paar weken). Nu ik dan ook weer depri ben heb ik ook vaak de neiging me af te zonderen van iedereen omdat ik me soms erg irriteer en dan graag ff met rust gelaten wil worden. Maar als ik dan met rust gelaten wordt, voel ik me weer eenzaam en heb ik weer behoefte om met vriendinnen wat leuks te gaan doen. Maar helaas heb ik vriendinnen die het erg druk hebben en dus niet echt vaak af kunnen spreken.
Zie ook best op tegen de aankomende dagen oftewel kerst. Ben er wel heel dol op, heb dan ook wel een kerstgevoel maar m'n depressie overheerst het helaas meestal.

Veel Liefs,
Groetjes Dorien

Alles komt goed

Naam: Eendje
Leeftijd: 17 jaar

Er is een hoop gebeurd de afgelopen jaren, echt een hele hoop. Ik zit hier nu met een zwart witte poes op schoot, die ik uit het asiel geadopteerd heb. Soms denk ik wel eens: zo'n asiel is eigenlijk net een kliniek, een opvanghuis, een weet ik veel wat. Respect voor de mensen die er werken.

Tussen mijn 15de en 17de ben ik vijf keer opgenomen geweest, waaronder twee keer voor echte crisis. Nooit heb ik de situatie als ernstig beschouwd, ik had immers nooit medelijden met mij op dat punt. Het was allemaal mijn eigen schuld. Mensen reageerden allemaal met: "Goh, echt joh?! Wat vreselijk!" Maar voor mij was het op mijn vijftiende de normaalste gang van zaken, dat mensen aan zelfmoordpogingen deden. Ik ben er ook in één jaar tijd zes verloren. Ik kende ze gelukkig allemaal niet echt goed, maar heel oppervlakkig, maar toch trekt het je aan. Ik had/heb respect voor die mensen. Niet dat iedereen nu massaal een einde aan hun leven mag gaan maken, dat niet, mensen moeten vechten voor hun leven, dat heb ik ook gedaan.

Eén jongen geeft nog wel een breuk in mijn verleden. Hij was achttien jaar en toen ik geïntimideerd werd op een meeting ergens, heeft hij het voor me opgenomen. Hij heeft me beschermd en ik heb nooit 'dankjewel' mogen zeggen, want een maand lat! er was hij dood. Heel hard, maar ik moest verder. Dit gedicht is één van de gedichten die ik voor hem had geschreven. Het was de enige manier op dat moment, dat ik mijn gevoel kon uiten.

"O, jij
Jij die niet wist
Jij die geen pijn wilde geven
Dus verdween
O, jij
Jij die schreeuwde
Waar niemand was
En sprong
In de leegte
Die leger was
Dan iemand had verwacht"

Na al het verdriet van de dingen die gebeurden heb ik langzaam alles weer opgepakt. Ik ben gaan genieten van de knuffels die mijn paarden me gaven. Van de rust, die hun grote ogen uitstraalden en van de grote sterke passen, die ze maakten wanneer ik op hun rug zat. Een veilig beschermend gevoel.

Vlak daarna gebeurde een ongeluk met een vriendin van mij en haar paard. Het paard was verdronken, we hebben uren in de zon gestaan om het paard te redden en de andere paarden rustig te houden. Politie, 3 brandweerwagens en de dierenambulance kwam er van pas.

Ik was sterk, veel sterker dan ik ooit was geweest. Ik heb die vriendin opgevangen en doe dat nu (vijf maanden later) nog steeds, want ik kan het WEL aan, alleen zij nog niet.

Ik kreeg daardoor ook veel bewondering voor de mensen van de dierenambulance en heb daar voor het eerst sinds een jaar weer durven solliciteren. Ik dacht altijd dat ik geen werk meer aan kon, maar hier lag mijn hart. Dieren redden...mensen die hun dier verliezen steunen.

Wel werd ik bij het GAK voor 100% afgekeurd, maar het vrijwilligerswerk bleef ik doen, omdat ik wat wilde doen voor het geld wat ik toegestuurd kreeg. Ik wil geen kasplantje meer zijn, ik wil leven.

Ondertussen verslechterde de thuissituatie wel. In plaats van dat mijn broer mij sloeg, begon hij kinderlijk gedrag te vertonen. Dat is heel moeilijk om mee om te gaan bij iemand van 20... Het was ook vlak na mijn laatste opname en ik wilde eigenlijk niet meer naar huis. Ik ben wel naar huis gegaan met ondersteuning van de kliniek en heb toen samen met mijn moeder op eigen houtje naar een leefgroep gezocht. De hulpverlening had ik daarbij niet nodig, die deed het alleen maar langer duren. Het was allemaal erg goed geregeld daar en na 2 maanden was de indicatie bij het RIO rond. Ik ga morgen avond voor de laatste keer daar mee-eten en daarna mag ik vast in die groep gaan wonen. Ik ben benieuwd, heel benieuwd.

Ondertussen geniet ik nog van alle dingen, die ik doe. In het dagelijks leven ondersteun ik ook jongeren die het moeilijk hebben. Zo een meisje uit mijn team, die het moeilijk heeft op school, een jongen uit m'n sportteam waarvan zijn vader op sterven ligt. Ze weten het alleen niet van mij, maar dat is niet erg. Je kunt ze altijd ondersteunen door ze net iets meer complimentjes te geven en een bepaald vertrouwen op te bouwen.

Ook werk ik bij m'n paarden met vertrouwen in plaats van ze een klap te geven als ze iets vervelends doen. Mijn motto is nu ook: "Ze doen het niet voor niks."

Ook heb ik mijn levenszin, iets wat ik eigenlijk tegen iedereen en alles zou willen schreeuwen. "Doe es lief!"

Van mijn borderline heb ik nog wel last, van mijn autisme ook wel, maar wat minder. Ik loop nog steeds bij een psychiater, maar mag daar binnenkort weg. Ik slik ook nog steeds medicatie, wel geprobeerd om zonder te gaan proberen, maar dat lukt gewoon nog niet. Nog wel is het voor mij moeilijk om mijn ziektes te accepteren, misschien komt het daardoor wel, dat ik mijn ziektes aardig goed kan verbergen. Mensen die mij leren kennen, kijken enorm verbaasd op als ik ze vertel van wat ik allemaal meegemaakt heb. Maar ik heb ondertussen zoveel dingen geleerd tijdens de opnames en dergelijke, dat ik wel weet hoe een 'normaal' mens doet. Wel zal ik bovengemiddeld sociaal blijven. Ik zal situaties altijd van meerdere kanten bekijken. Ik zal nooit iemand op zijn eerste woord geloven en hem/haar dat ook altijd vertellen, voordat ik zeker weet dat het waar is.

Ik heb morgen ook mijn EHBO examen voor dieren. Het is voor het eerst sinds 3 jaar, dat ik me weer eens waag voor zoiets, omdat ik altijd bang ben dat ik misluk en al die zooi erbij. Maar voor mezelf ben ik al geslaagd als ik ook maar mijn naam op het examenblaadje heb gezet, zo blij ben ik dat ik het aandurf te gaan.

Alle valkuilen waarin ik ben getrapt en alle tralies die ik moest doorbreken heeft me niet alleen sterker gemaakt, maar ook slimmer.

Ik wil iedereen hierbij hoop geven voor een goed leven. Tuurlijk geniet ik niet elke dag en mol ik af en toe een deur in huis van woede, maar er valt mee te leren leven waardoor er steeds minder deuren gemold worden. Het leven is niet leuk, het leven is een uitdaging. Laat je koppie niet hangen, omdat je in een kuil bent getrapt, want in principe is die kuil er niet eens. Het is een kuil die mensen voor je maken, maar die jij nog dieper maakt. En alles is mooier dan zo'n donker zicht.

We live in a beautiful world??

Naam: maiky
Leeftijd: 20

Hallo!

Mijn naam is Maaike. Wat een uitvinding deze site! Ik zocht en zocht naar een plaats waar ik mijn verhaal neer zou kunnen zetten. Omdat ik het kwijt moet, herkenning zoek en uiteindelijk rust. Ik ben een meisje die een moeilijk karakter heeft! Dat zegt althans iedereen. Het kwam door de puberteit zeiden ze. Maar het gekke is dat ik me altijd al anders voelde. Ik wist niet wat het was. Ik dacht dat ik me aanstelde. Op mijn 14 begonnen de problemen toen ik mezelf de eis stelde de Havo te halen. Ik leerde tot laat in de nacht door en werd aardig gestresst. Ik begon last te krijgen van hyperventilatie en koppijn. In de vierde klas kreeg ik een eetstoornis dat nu nog niet helemaal over is. Ik moest stoppen met mijn opleiding en ging in therapie. Ik loog over alles en leefde in een leugen. Alles om maar om te kunnen gaan met mezelf. Wat had en heb ik een hekel aan mezelf. Ik kreeg last van dwanghandelingen en was zo ongelukkig met mezelf en mijn leven. Ik kreeg medicijnen op mijn! 16 en die slik ik nu nog steeds. De eetstoornis en dwanghandelingen verdwenen en ik stopte met de therapie. Ik zocht een nieuwe studie en het ging beter met me. Toch was ik nog steeds vaak ongelukkig en somber.
Ik loop nu bij een psycholoog en het gaat nog steeds niet geweldig!...ik kan gewoonweg niets goed doen! Ik voel me nog steeds leeg en een mislukkeling. Ik weet niet wat het is met mij. De diagnose die ze hebben gesteld is een angststoornis! Ik kan me er wel in vinden maar zo belangrijk is de naam niet. Ik ben gewoon maar een moeilijk mens die moet leren van zichzelf te gaan houden! Ik heb last van driftbuien... die ik of op mezelf afreageer of op anderen. Ik voel me achteraf verschrikkelijk. Ik heb in mijn leven al zo vaak sorry gezegd dat het woord voor mij geen betekenis heeft. Ik lieg nog steeds en weet dat het fout is. Ik begin aan van alles maar maak niets af! Mensen krijgen genoeg van mij omdat ik het wel wil maar het niet doe! Ik probeer gewoon te overleven want het leven is voor mij vaak een enorme opgave! Ik heb mijn hele leven gevochten voor een stukje identiteit, maar ik kan hem maar niet vinden. Dit is een deprimerend stukje geworden. Dat is niet de bedoeling! Ik heb! ook vaak momenten waarin ik wel gelukkig ben. Wanneer ik wel kan genieten van het moment op zichzelf en me niet alweer druk maak om het moment dat erop zal volgen! Toch zie ik mijn leven nog steeds als een last. Maar ik vecht hard om van mezelf te gaan houden! Daar doe ik het voor, want een mens moet eerst van zichzelf leren houden voor hij kan gaan houden van een ander! Keep the faith

Nog meer Pijn in mijn hart

Naam: Melanie
Leeftijd: 14

Ik ben Melanie ik heb al eerder iets gescheven over mij op deze site. Maar dat was een kleine samenvattig en ik heb besloten om wat meer over me te vertellen.

Toen ik 3 jaar oud was zijn me vader en moeder gescheiden. M'n vader ging in een flat wonen en m'n moeder had een huis gekocht. Niet lang daarna had m'n vader een nieuwe vriendin. M'n vader ging bij haar intrekken en daar ging ik eens in het weekeind naar toe met m'n zus. Ik ben daar mee opgegroeid met die vriendin, ik heb er nooit last van gehad.

Mijn moeder heeft toen ik 6 was een hele leuke man ontmoet hij had 2 kinderen een meisje en een jongen. Ik vond hem heel erg aardig en m'n zus ook maar na een tijdje is m'n moeder er mee gestopt, waarom dat weet ik niet. M'n moeder heeft 8 jaar geen andere vriend gehad totdat ze op een vriendenclubje ging. Daar leerde ze iemand kennen. Nu heeft ze daar mee. Ik heb er heel veel moeite mee. We wonen sinds 2 weken samen, ik vind het hellemaal niet leuk, het lijkt net of er een stukje van mijn hart is weg genomen. Die man heeft ook een zoon hij is 15 hij is heel erg in zichzelf gekeerd net als ik. M'n zus heeft er niet zoveel moeite mee ik heb er heel lang om zitten huilen.

Het gaat veel slechter op school, mijn cijfers dalen enorm. Dat komt omdat ik me niet meer kan concentreren ik ben telkens ergens anders met mijn hoofd. Doordat ik zoveel verdriet had en omdat ik het ergens kwijt moest ben ik me zelf gaan verwonden ik ben me zelf gaan snijden met een mes bij me polsen. Ik weet dat het niet goed is maar ik deed het toch. Ik heb het uiteindelijk verteld aan mijn 2 beste vriendinnen. En ze zeiden dat ik het moest gaan vertellen aan de mentor maar ik wou dat niet. Ik heb gevraagd aan mijn mentor of die me in contact wou brengen met een vertrouwenspersoon, dat heeft hij toen gedaan.

Mijn eerste afspraak was op 29 oktober, ik was heel erg zenuwachtig. Uiteindelijk is alles goed gegaan maar het klikte niet zo goed met die mevrouw, na 3 gespreken ben ik er mee opgehouden. Die dag heb ik het ook nog aan mijn mentor verteld mijn vriendin ging mee de mentor schrok wel, dat zag ik. Hij zei dat ik het moest vertellen aan mijn vader hij vroeg waarneer ik weer naar mijn vader ging en dat ik het hem dan moest vertellen. Na een paar dagen ging ik naar mijn mentor toe hij vroeg: “heb je het hem verteld?”, ik zei: “ NEE ik kon het niet.” Hij heeft toen een afspraak gemaakt voor 21 november om met zijn 3e te gaan praten. Ik heb het verteld met hulp van mijn mentor. Mijn vader die schrok en vroeg of ik tijdelijk bij hem wilde wonen en dat vond ik wel goed. Mijn vader heeft het die avond nog verteld aan mijn moeder en die moest heel erg huilen. Ik vond het helemaal niet leuk dat ik mijn moeder zoveel verdriet heb gedaan.

Vandaag heb ik met een mevrouw gepraat, het was een goed gesprek en ik heb opdrachten gekregen om te maken. Ik heb nu nog steeds de neiging om me zelf te snijden maar ik probeer dat niet te doen.

doei groetjes Melanie

Als je ook zo iets heb meegemaakt dan wil ik graag met je praten.

Ik voel me een nietsnut

Naam: J
Leeftijd: 18

Twee jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden. mijn moeder had na een week al een andere man, die ik al goed kende. Mijn broer was het er niet mee eens en wil mijn moeder nooit meer zien. Ik vind dit verschrikkelijk. Ik heb contact met allebei mijn ouders. Van zondagavond tot vrijdagochtend ben ik bij mijn moeder en dan ga ik naar mijn vader. Ik loop dus twee keer in de week met mijn spullen te sjouwen. Mijn moeder is bij haar man ingetrokken, nadat we een jaar op een flat gewoond hebben. Ik heb daar helemaal geen vrienden, maar thuis heb ik het heel goed. Ik kan goed opschieten met mijn stiefvader (ze zijn inmiddels getrouwd) maar ik voel me vaak eenzaam als ik daar ben, ik zou graag doordeweeks naar mijn vrienden gaan. Mijn vriend zie ik alleen in het weekend, als ik bij mijn vader ben. Met mijn vader kan ik niet goed opschieten, we hebben vaak meningsverschillen en hij zegt vaak vervelende dingen over mijn moeder.
Ik voel me sinds een jaar flink depressief, eerst! dacht ik dat het wel over zou gaan, maar het werd steeds erger, ik kraak mezelf altijd af, vertrouw niemand, ik ben altijd bang dat mensen over me roddelen of me niet serieus nemen. ik voel me een nietsnut. ik praat eens in de twee weken met een psychiater maar ik heb niet echt het idee dat dit helpt. Ik kan me nergens toe verzetten. Ik wil graag sporten om me wat beter te voelen, maar ik heb er geen energie voor.

Wil terug naar mijn oude vrienden

Naam: Reptile
Leeftijd: 15

Ik ben een jongen van 15 jaar ik ben geboren in Purmerend. Ik woonde samen met mijn ouders en mijn broer. Ik ben in Purmerend opgegroeid en kende veel mensen daar totdat mijn vader ziek werd en wij te horen kregen dat hij kanker had. Hij had misschien nog maar 1 jaar te leven. Dat vond ik heel erg. Hij kreeg pillen tegen de pijn. Maar later kregen we door dat hij deed alsof hij niks meer kon. Als wij iets aan hem vroegen dan was het hem te veel, maar als iemand anders een buitenstaander van het gezin iets vroeg, stond ie binnen 2 minuten klaar. Hij ging dus gebruik maken van zijn ziekte. Mijn moeder kreeg er genoeg van en ging heel veel werken, zo veel dat ik haar nog maar weinig zag. Ik miste haar soms heel erg. Ze kreeg een nieuwe vriend. Deze vriend was heel aardig voor mijn broer en ik. Mijn moeder vertelde mijn vader dat ze wou scheiden. Mijn vader begreep het niet, ik wel. Mijn vader wist toen nog niet dat ze een nieuwe vriend had.

Voordat mijn moeder een nieuwe vriend kreeg hebben mijn broer en ik 2 jaar op onze kamer geleefd. We hadden daar een pc, tv, koelkast, waterkoker echt alles, zodat we zo weinig mogelijk beneden hoefden te zijn, omdat als we beneden kwamen er tegen ons werd geschreeuwd.

Mijn moeder wou een keer de auto mee omdat ze naar haar vriend ging, maar ze mocht van mijn vader de auto niet meenemen. Ze kregen ruzie en mijn vader duwde haar, ook sloeg hij mij. Toen werd ik zo boos omdat ie mijn moeder duwde dat ik zwart voor mijn ogen ging zien. Ik sloeg hem terug en vanaf dat moment ging ik hem haten. Hij maakte mij en mijn broer geestelijk kapot door allemaal dingen tegen ons te zeggen. Hij heeft me nog een keer geschopt. Toen heb ik aangifte gedaan van kindermishandeling.

Het huis werd verkocht en ik woon nu ergens anders, heel ver van mijn vrienden vandaan, rond de 150 km van hun af. Ik moet meer dan 2 uur met de trein reizen om bij hun te komen.
Ik woon hier nu 4 maanden en het is hier heer gezellig maar mijn oude vrienden weten alles wat ik heb mee gemaakt. Ik mis hun zo erg en wil nu het liefste terug naar Purmerend. Het gaat hier heel anders. De school waar ik op zit, is anders en alles is anders. Ik mis mijn beste vriend en mijn beste vriendin het meeste. Zij weten hoe ik ben, wat ik heb meegemaakt. Ik heb hier niet mijn vertrouwde kamertje waar ik alleen kon zijn, waar ik me veilig voelde als je me begrijpt.

Dit is niet alles maar ik heb niet meer zo'n zin om te vertellen.

doei doei

Even voelt het goed... maar daarna...

Naam: Hulpeloos
Leeftijd: 17 jaar

Eerst wil ik alvast de mensen bedanken die de moeite nemen om dit te lezen. Ik weet dat het niet altijd even leuk is om weer een verhaal aan te horen van iemand die het helemaal kwijt is maar dit moet ik gewoon even van me afschrijven.

Het begon eigenlijk toen ik een jaartje of 14 was. Ik kwam in aanraking met verkeerde mensen, deed alles wat niet mocht en deed niets wat wel moest. Dit was even helemaal te gek. Tot ik op een gegeven moment in aanraking kwam met mensen die in de weer waren met rituelen en dat soort dingen. Ik wilde zoiets ook wel is meemaken en heb dus meegedaan met zo'n "ritueel". Vanaf daar ging het helemaal fout. Ik begon dingen te horen, mezelf te verwonden. Langzaam aan ging het steeds slechter en slechter. Ik zonderde me meer en meer van mensen af totdat ik bijna een jaar geen vrienden meer heb gezien. Ja op school maar dat waren geen vrienden maar gewoon van die mensen waar je hoi tegen zegt en dan weer doorloopt. Hoe meer ik nadacht over dingen die ik deed hoe meer ik mezelf ging haten, tot op het punt dat ik dus serieus over zelfmoord begon na te denken. Dat is dus dit moment. Er vliegen tientallen gedachten tegelijk door mijn hoofd. Helder denken lukt bijna niet meer. Ik verwond m!ezelf nog meer dan voorheen. Ik haat mezelf nog meer dan voorheen. Het gevoel dat ik niets kan en een mislukking ben word steeds erger. En nu na 3 jaar durf ik pas hulp te zoeken. Dit probeer ik wel buiten mijn ouders om. De krassen blijf ik verbergen. Ik probeer net te doen of er niets aan de hand is. Ik ga binnenkort naar mijn huisarts om hier over te praten en eventueel begeleiding te krijgen. Nu na 3 jaar wil ik weer is optimaal gelukkig zijn. Ik weet dat het heel lang gaat duren voor ik weer zo gelukkig zal zijn als voorheen. Ik heb nu wel gelukkig een vriend en een lieve vriendin die er dag en nacht voor me zijn. Dat geeft ook hoop maar nog niet genoeg. Ik wil ook zonder anderen gelukkig kunnen zijn.

Sorry dat het zo'n lang verhaal werd maar dit moest er gewoon even uit. Ik bedank jullie nogmaals dat jullie dit verhaal hebben gelezen.

Valt wel mee

Naam: Jessy
Leeftijd: 23

Ik ben of depressief, ben burnout of ik ben overspannen.
De dokter weet het niet, hoe moet ik het dan weten? En hoe kan er wat aan gedaan worden?
Het word steeds erger, ik huil elke dag, zie het liefst geen mensen, wil niet naar mijn werk, word steeds moeier, en als ik tegen vrienden of familie zeg dat ik niet meer kan zeggen ze, het valt allemaal nog wel mee, want je lacht toch nog?
Maar als ze eens wisten hoeveel energie het kost om te lachen.....