Unhappy

Naam: bernice
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

Ik was altijd al heel verlegen, maar later werd ik ook erg onzeker, vooral over mijn lichaam. Ik vond mezelf te dik. Ik begon onschuldig te lijnen, maar na verloop van tijd kon ik daar niet meer mee stoppen. Ik voelde me sterk als ik weinig at, ik voelde me goed als ik af was gevallen. Als ik aankwam of iets meer at voelde ik me ontzettend schuldig, dat was verboden. Zelfs toen ik veel ondergewicht had zag ik mezelf nog als dik, terwijl ik nooit dik ben geweest. Het ging zo slecht met me dat ik in het ziekenhuis werd opgenomen en sondevoeding kreeg. Het bleef helaas niet bij 1 opname. Ik ben daarna nog vaak in het ziekenhuis opgenomen geweest omdat het thuis niet goed ging. Het ziekenhuis is eigenlijk niet de juiste plek voor geestelijke problemen, het hielp alleen mijn lichamelijke klachten die ik door de anorexia kreeg, dus uiteindelijk werd ik opgenomen in een psychiatrisch kliniek. Daar kreeg ik sondevoeding, maar later moest ik zelf gaan eten. Het was moeilijk en ik was eigenlijk niet zo gemotiveerd. Toen ik na 6 maanden naar huis mocht had ik nog steeds een te laag gewicht en het ging al gauw weer bergafwaarts.
Na anderhalf jaar werd ik weer opgenomen in de kliniek met een heel laag gewicht en ik at toen bijna niets. Ik was toen 16 jaar. Die opname was ik gemotiveerder. Ik kwam heel wat kilo's aan en ging beter eten. Ik nam naast wat ik at wel een speciale drinkvoeding. Na 6 maanden mocht ik weer naar huis.

Dat is nu 2,5 jaar geleden en het gaat best goed. Ik val niet af en heb een gezond gewicht. Ik ben zelfs nog 5 kg aangekomen na mijn ontslag. Ik durf nog niet alles te eten, ik vind het moeilijk om te eten in het bij zijn van anderen en ik voel me schuldig als ik meer eet dan normaal. Ik neem naast wat ik eet ook nog 1 pakje drinkvoeding. Ik wil echt niet terugvallen en ik weet ook zeker dat dat niet zal gebeuren. Ik voel mezelf in ieder geval bijna niet meer te dik. Heel soms nog, maar dan ga ik niet minder eten. Er valt wel mee te leven zoals het nu gaat, maar ik zal mijn best doen om in de toekomst nog wel het een en ander te veranderen.

Ik ben in de tijd na die laatste opname wel onzekerder geworden en ik herken mezelf erg in een sociale fobie. Ik vind het moeilijk om te bellen, om alleen naar buiten te gaan, om in het openbaar te eten en contact met anderen te leggen. Ik heb ook niet echt vriendinnen. Ik heb 1 vriendin maar ik hoor eigenlijk niks van haar, dat vind ik wel jammer, ze woont ook niet in de buurt. Ik zou graag een vriendin in de buurt willen hebben. Ik hoef niet een hele vriendengroep, want in een groep durf ik niet te praten. Eén op één vind ik fijner, dan durf ik meer te zeggen. Ik hoop dat ik met dit bericht een leuke vriendin leer kennen in de buurt. Ik woon in Rijswijk, maar we wonen heel dichtbij Delft.

Door al die problemen klink ik misschien als een heel ongezellig persoon, maar dat valt wel mee hoor. Ik maak alleen niet veel mee doordat ik geen vriendinnen heb. Ik vind het heel leuk om naar het theater of de bioscoop te gaan en mijn hobby's zijn tekenen, muziek luisteren en lezen (als het een leuk boek is ten minste :) ). Verder ben ik creatief, meelevend, ik voel me wat jonger dan ik ben doordat ik voor mijn gevoel al mijn tienerjaren heb gemist en ik heb gevoel voor humor. Mijn ouders komen uit Suriname, ik ben geboren in Den Haag. Ik ga niet naar school. Ik heb mijn VMBO-diploma en heb 4 maanden op het Grafisch Lyceum gezeten, maar door de sociale angst en faalangst werd het te zwaar en te stressvol om naar school te gaan. Ik kreeg er ook helemaal geen vriendinnen en voelde me er niet op mijn gemak. Daarom ben ik gestopt en doe ik nu thuis een tekencursus, en ik doe oppaswerk.

Zorg goed voor jezelf, allemaal! Groetjes, Bernice

Nooit behandeld

Naam: zelda
Leeftijd: 20

Hallo allemaal, ik zou graag in contact willen komen met meiden van mijn leeftijd die zich herkent in mijn situatie. Het zit zo: Op mijn 13e werd ik in een pleeggezin geplaatst. Toen heb ik een eetprobleem ontwikkelt. Ik vond mezelf te dik en was ook daadwerkelijk aangekomen doordat ik in het pleeggezin de veiligheid voelde om rustig te eten (en dus meer binnen kreeg). Toen brak een turbulente tijd aan. In het kort: Ik ging van pleeggezin naar pleeggezin en voelde me erg alleen en was depressief. Ook ben ik op mijn 14e voor het eerst opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Sindsdien zijn de volgende diagnoses gesteld: hechtingsstoornis, anorexia NAO en schizofrenie. Ik woon nu sinds kort buiten de kliniek in een beschermde woonvorm. Ik ben vooral benieuwd naar meiden die ook een eetstoornis hebben maar er nooit voor zijn behandelt. Groetjes

Terug naar lijst

Hoe kom ik hier vanaf

Naam: ss20
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 20

Al maanden worstel ik met een eetprobleem, en het lijkt er maar niet minder op te worden.. integendeel. Mijn vriend is ook de enige die het weet, maar kan hier moeilijk mee omgaan! Zelf word ik er ook knettergek van.. want het speelt dag in dag uit een grote rol in mijn leven. Afvallen is mijn obsessie, zo min mogelijk calorieen binnen krijgen is mijn doel. (al weet ik hoe slecht dat is) Om er voor naar een dokter te gaan vind ik 't nog niet 'ver' genoeg, al is mijn vriend van een andere mening! Ik wil hier zoooo graag vanaf.. maar ik wil en kan niet leven met de consequenties => aankomen!!! Ik ben 1.68 m en weeg 53 kg dus het valt nog wel mee. Heel graag zou ik in contact willen komen met mensen die dit ook hebben meegemaakt, en nu hun balans hebben gevonden, en hun obsessie weten te doorbreken!! Alvast bedankt..

Terug naar lijst

Het Perfecte Voorbeeld

Naam: meej
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Hallo , ik ben meej , ik ben 17 jaar oud. Ik zelf heb de gevolgen van het perfecte voorbeeld mee gemaakt. ( je zal wel denken , nu gaat zo'n puber een leuk verhaaltje opzetten met van alles en nog wat ) maar , ik ben er zelf achter gekomen , wat het allemaal met je doet. Ik ben van jongs af aan gepest , ik scheen lelijk volgens mede-klasgenootjes te zijn , en natuurlijk het beruchte onderwerp.. te dik! Op gegeven moment ga je van die mede-klasgenootjes het je natuurlijk aantrekken , en wat hun zeggen zal misschien wel waar zijn , want hun kijken anders tegen jou op dan jijzelf.

Naarmate ik wat ouder werd , naar de brug klas ging , begon ik me steeds somberder te voelen, ik werd stil terwijl ik eigenlijk een heel open en enthousiast persoon was. Ik kon nauwelijk nog in de spiegel kijken , ik walgde van mezelf. Dat heeft zo'n paar maand geduurt. Ik wou der vanaf en ben naar een dieetiste gegaan , ik was een vol gebouwd persoon maar volgens haar was er verder niks aan de hand. Ook bleek dat ik last had van iets erfelijks. Mijn vader is altijd dik geweest ( rot woord dat "dik") en dus had ik er ook last van , volgens haar. het ergste wat je kan horen , als je somber en een negatief beeld van jezelf hebt , is dat je er niks aan kan veranderen.Ik zou geen dieet hoeven te hebben , omdat het niks zou opleveren.

Uiteindelijk was ik zo spuugzat van alles , en ben opzoek gegaan naar een dieet. Ik wou graag het perfecte meisje zijn , waarvan ik altijd geloofde dat er een mooi meisje in me zat. Ik ben gaan dieeten , engaan dieeten , op mijn 15. Mijn ouders hadden toezicht op me , wel een fijn gevoel. Maar het werd zomer , je gaat lang onder de zon liggen , en op gegeven moment ging het afvallen zo goed, dat ik dus minder ging eten. Ik kreeg complimentjes enz. enz. Dat minder eten gevolgde met een week lang op bed liggen , geen energie , flauw vallen na het hardlopen. Mijn ouders begonnen zorgen over me te maken, en ik hield dus gewoon niet op.

Ik begon weer helder te worden en stopte met het dieet. Ik vind het gruwelijk dat mensen me alleen aardig konden vinden omdat ik slank was. Ik wou mezelf zijn , en de enige manier was om weer mollig te worden. Hierna was ik behoorlijk zelfvertrouwen, ik weet wat het met je doet , als je als puber aan het perfecte voorbeeld wil voldoen. Ik ben achter een aantal dingen gekomen : Ik vind het niet raar , dat steeds meer meisjes ( ook jongens ) sneller depressief worden, en het depressie gehalte de laatste jaren is gestegen. Er worden zoveel perfecte voorbeelden gecreeerd, op de catewalk, op tv , in de film, zelfs voor je op straat!. Omdat de perfecte gehalte ook erg is gestegen , kan je dus meer depressieve meiden ( en jongens ) tegenkomen. Het perfecte voorbeeld , dat is wat iedereen wil , ergens tegenop kijken, geweldig, ergens naar streven! maar als een meid of een jongen er gevoelig is voor dat soort perfecte voorbeelden, vind ik het logisch, dat de depressie gehalte erg is gestegen dit jaar. meej

Terug naar lijst

wat nu..

Naam: fenella
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 23

Deze site kwam ik vandaag tegen. En ik moet zeggen dat ik er veel tegenkom..dingen die me raken. gedichten, verhalen, vragen.. In dec 2002 ben ik in de ziektewet gekomen. Ik was op. Jaren heb ik mijn eetstoornis kunnen verbergen (10 jaar) maar mijn lichaam kon niet meer.. Ik kwam bij het Riagg terecht. Eerst kreeg ik elke week gesprekken, en hulp in huis. maar het werkte niet..ik bleef afvallen.

In mei werd ik opgenomen in het ziekenhuis, daar heb ik 2.5 maand gelegen..ik kwam iets aan, maar dat was nihil. na een paar weken thuis, ging het totaal bergafwaards en kwam ik weer in het ziekenhuis terecht. Ik at alle maaltijden, en kreeg nutries. Ook dit hielp niet. Het maakte me gek. Ik at toch! Ik deed niks om het eruit te halen. Doordat ik niet genoeg aankwam moest ik met ontslag, na 3 maanden.

Ik ging in de pre-groep bij amarum. Vanuit daar ben ik de klinische behandeling gaan doen tegen anorexia in warnsveld. Het was ontzetten moeilijk, zwaar en verdrietig. Ik had ook een persoonlijkheidsstoornis op me naam gekregen, waardoor ik niet de hele behandeling daar kon doen. Stijging gewicht, geeft gevoel terug,waardoor ze niet wisten of ik daar wel door behandeld kon worden. Ik ben daar 5 maanden geweest. Een strak schema..al die eetmomenten hielpen me nog niet dat aan tekomen wat gezond was. Ik kreeg op laatst 8 nutrie drinks per dag extra erbij..en nog was het nihil wat erbij kwam. Het eten ging matig. Ik wist dat het moest, ik wou/wil beter worden. Dus je doet het..maar met pijn en moeite.

Ook hier kreeg ik te vroeg ontslag, omdat mijn gewicht niet genoeg steeg. Ik ben 1 week thuis geweest en daarna de klinische behandeling in Amersfoort in gegaan bij Symfora. Tegen de anorexia en persoonlijkheidsproblematiek. De behandeling was zwaar...waardoor ik daar tegen moest eten..wat niet makkelijk ging. want in mijn koppie was het nog niet goed..ik kreeg er pfeiffer bij.. de behandeling trok ik niet. En ik moest met 6 maanden met ontslag.

In januari 2005 ben ik thuis gekomen.. Nu...bijna 2006 stel ik me telkens de vraag; Hoe is het met me. En als ik eerlijk ben slecht. Ik wil zo graag verder..werken, studeren, lol hebben. maar alles knaagt nog aan me.. mijn gedachten zijn een warboel mijn gevoel is 1 grote angst. over mijn gewicht maar niet te spreken. Gaat het goed met eten? elke keer stel ik me die vraag. Ik wil zo graag dat het goed gaat, dat ik het mezelf wijs maak. Eten gaat nog niet op structuur, sla nog maaltijden over. mijn zelfbeeld is alles behalve versterkt... en mijn gedachten zijn #*&$^@%! en mijn gevoel net zo... wat moet ik doen.. voor een ander weet je altijd de perfecte oplossing.. het perfecte verhaaltje wat op zo n moment goed doet. maar voor jezelf... Elke dag vreten er tig gedachten en gevoelens aan me.. het maakt me gek, het maakt me op.. Ik wou dat ik kon praten..praten met gevoel.. wat moet ik toch doen..

Terug naar lijst

Ikke

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Sonera
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Ik ben een meisje van 17 jaar. ik snij sinds kort in me arm. ik had het al eens eerder gedaan maar dacht toen bij mezelf het werkt toch niet. nu ben ik er weer aan begonnen. het is niet zo dat ik het heel extreem doet en het gebeurt ook niet elke dag maar wel eens. ik doe dit omdat ik niet weet wat ik met me gevoel aan moet. ik ben het zwarte schaap van de familie. alles wat er gebeurt heb ik altijd maar gedaan. het ergste is nog dat 9 van de 10 keer niet eens weet waar het over gaat.

ik ben een emotionele eter dus ik eet heel veel. ook heb ik al ongeveer twee maanden geen avond eten gehad dus geen groente. ik ben echt super dik en ik wil heel graag afvallen. over drie weken heb ik een optreden en ik schaam me dood. iemand met zulke dikke benen kan daar niet staan(ik moet namelijk in een korte broek) ik vind het heel erg eng. dus ook als ik te veel heb gegeten heb ik de neiging om te snijden in mezelf. er staan nu vier strepen. niet zo erg maar wel als iedereen het ziet.
ik heb wel een paar mensen om mee te praten maar ze begrijpen me niet en ik durf ze ook niet alles te vertellen. ik durf ook over dingen niet na te denken omdat ik weet dat het erg is en dat wil ik niet.

twee of drie jaar geleden ben ik weg gelopen omdat ik het niet meer uithield hier. nu ben ik wel weer terug maar heb er altijd spijt van gehad. ik heb ook al een paar keer geprobeerd om zelfmoord te plegen maar altijd mislukt omda ik niet durfde. ik zeg wel eens dat ik beter dood kan gaan en dan zeggen ze jah deed je dat maar eens. nu gelijk dan zijn we ook weer van jou af. kijk door dit soort dingen ga ik rare dingen doen.

Binge

Naam: Jessy
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 21

Hi! Ik heb sinds een paar jaar Binge Eating Disorder. Ik heb nooit geweten dat al mijn eten ook echt een ziekte was, dat weet ik eigenlijk pas sinds een paar maanden. Ik zit nu in een zelfhulpgroep voor eetstoornissen. Het is erg fijn om daar mensen te vinden die begrijpen wat je voelt en wat je bedoelt. We zijn ook bezig met onze eetstoornis onder controle krijgen, en daar heb ik ontzettend veel moeite mee. Ik kan maar niet die knop vinden van: en nu eet ik niet meer. Of in ieder geval minder. Ik ben het op het moment een beetje aan weg stoppen, zo van als ik er niet over nadenk dan is het er ook niet, wat natuurlijk stom is... En omdat ik weet dat het slecht is, voel ik me weer slecht en ga ik dus weer eten. En dan zeggen ze op de groep: jessy, je wil toch beter worden?! Ja, dat wil ik, maar die knop.... Zo chaotisch is het dus de hele dag in mn hoofd. 

Liefs, Jessy

Terug naar lijst

depressie, zelfverwonding en eetproblemen

Naam: Mariska
Leeftijd: 18

Hoi allemaal, ik ben mariska en ben 18 jaar. Ik ben op het moment in deeltijdtherapie en heb individuele gesprekken met een therapeut om aan mijn problemen te werken. Ik ben van mijn negende tot mijn tiende door mijn broer seksueel misbruikt, ik voel me klote vernederd, vies, schuldig en ik schaam me ontzettend.. ik ben nu al vier maanden in deeltijdtherapie en al negen maanden bij mijn therapeut, maar toch kan ik er niet over praten over wat er met mijn broer gebeurd is en hoe ik me daarbij voel, iedere keer probeer ik het wel aan te geven dat ik me erg klote voel en dat het met het misbruik te maken heeft maar ik ben te bang of schaam me te erg om er op in te gaan, maar zit wel met een gevoel dat boven is gekomen en kan het alleen niet kwijt. Ik heb geen controle over mijn gevoel dus probeer ik op een andere manier controle over mezelf te krijgen, door mezelf te snijden in mijn armen en door mijn eten op een verkeerde manier onder controle te houden, ik braak mijn eten uit of ik eet helemaal niks maar ik kan het niet binnen houden omdat ik de angst heb om dikker te worden, en ik wil nog graag veel afvallen. ik ben 1.55 en weeg nu 48, de mensen om me heen zeggen dat ik niet af moet vallen en dat ik niet dik ben, maar ik zie dat zo niet, ik geloof hun mening op zich wel, maar mijn mening blijft toch dat ik mezelf te dik vind en de controle moet hebben, alleen ik merk wel dat ik lichamelijk achter uit ga, ik word futloos, duizelig, zwak en voel me misselijk.. daarom wil ik hier wel wat mee doen, dus heb min of meer besloten dat ik morgen als ik gesprek heb met mijn therapeut het erover ga hebben, hoe ik me voel en dat het eten zo slecht gaat want ze weet maar weinig van mijn eetgedrag.

Hellup!

mn probleem

Naam: Greet
Leeftijd: 16

Ik ben greet, ben 16 jaar en ik kamp al sinds een groot jaar met een eetstoornis. Boulimia denk ik.. 't probleem is dat ik het aan niemand durf te zeggen. e oorzaak is was omdat mn vader op 4juli2003 overleden is, sindsdien heb ik soms de behoefde om over te geven soms met verschillende reden. Er is maar een iemand die het weet en heeft me dan wat geholpen ik moest opschrijven wat ik at en wanneer ik braakte en wat ik dan voelde of waarmee ik het deed. Dat hielp.. een klein beetje toch herviel ik en dan kwam de vakantie ertussen en ja, ik durf nu zeker niet meer gaan omdat ze zei dat als het te erg wordt ofzo dat ze mijn moeder zou contacteren, nu merkt niemand het dat het eigenlijk echt slecht gaat met mij! Ik schreef om aandacht, sta hier helemaal alleen en ik zie niemand, ook niet in de verte. Thuis kan ik niet babbelen ook niet over hoe ik me voel want 'k voel me echt niet goed omwille van de situatie thuis ook, mn moeder heeft nu (redelijk vroeg) een nieuwe vriend en met mijn broers kom ik echt niet overeen, ze weten niet wat ze me aandoen! Aan mijn vriendinnen zeg ik ook niets, ze weten niet hoe het is, en zoals ik vandaag vernam (dat ging dan over iemand anders) reageren ze verschrikkelijk kwaad!! Gelukkig dus dat ik het niet vertelde! 'k Heb niemand meer dat ik echt vertrouw, 'k had alleen die leerkracht van open deur op school, maar nu durf ik er ook niet meer naartoe. 't Enige waar ik mij nu mee bezighoud is manieren zoeken om de aandacht te trekken van die persoon, 'k wil weer met haar praten maar op voorwaarde dat ze mijn moeder niet belt! 'k Heb zelfs af en toe een keer mijzelf gekrast, maar 'k had er zulke goede uitvluchten voor dat niemand merkte dat ik ze zelf aanbracht. Nu ja 'k heb het mijzelf aangedaan en 'k hoop dat 't mij eens lukt om gewoon weer gewoon te zijn, te voelen, maar 'k moet eerst een deel afvallen das zeker..

Drie verschillende eetproblemen

Naam: Laura
Leeftijd: 18

Hallo, ik ben Laura, een meisje van 18 jaar en ik heb sinds ongeveer mijn twaalfde last van eetproblemen. Ik heb zowel eetstoornis nao gehad, anorexia en af en toe ook boulimia-achtige periodes. Ik ben bij psychologen geweest, in het ziekenhuis beland, en heb een half jaar in een kliniek voor eetstoornissen doorgebracht. In de afgelopen jaren ben ik heel veel afgevallen, ook weer aangekomen en weer afgevallen. Door dit alles heb ik ook veel school gemist, ik ben op het gymnasium begonnen en het ging met leren heel goed, maar door mijn eetproblemen doe ik nu havo. Ik ben er heel veel door kwijt geraakt, maar toch kan ik het nog niet echt loslaten. Nu heb ik een normaal gewicht en ik doe mijn best wel, maar in de spiegel zie ik een te dik persoon en zou ik maar al te graag weer afvallen. Het blijft een gevecht, elke dag weer en ik vraag me af of dat ooit anders word. Ik zou graag in contact komen met mensen die dit herkennen. Ik heb momenteel helemaal geen hulp en ik probeer er zelf uit te komen, maar dat is af en toe heel moeilijk, want mensen zonder eetstoornis begrijpen het vaak toch niet echt.

Groetjes, Laura

Terug naar lijst

Rust

Knop omschakelen

Terug naar lijst

Eetstoornis

Naam: Tara
Leeftijd: 16

Hallo, ik ben Tara en ben 16 jaar jong. Ik heb sinds 2 jaar nu een eetstoornis en ik word er helemaal gek van.  Op een gegeven moment kreeg ik heel erg last van eetbuien en ik had het zelf niet door, tot mijn moeder tegen me zei dat ik aan het aankomen was, en dat merkte ik later ook aan mijn broeken. Het is zo gek dat je gewoon eetbuien hebt, terwijl je eigenlijk helemaal niet wilt eten. Maar ze zeggen ook wel vaker: een engeltje en een duiveltje, en het duiveltje wint meestal. Het duiveltje moet weg. Nu deze laatste 2 weken dacht ik dat de knop omgedraaid was, dan wel niet op de allerbeste manier, bijna niks eten, maar de laatste 4dagen heb ik weer veel gegeten en dan word je weer helemaal down, en schaam je je voor jezelf. En voel je je alsof je na een dag alweer bent aangekomen. Ik vind het dan ook vreselijk om in truitjes te lopen met korte mouwen, en wat ik het allerergste vind, is dat ik dit 2 jaar geleden nooit heb gehad! Vroeger was ik altijd vrolijk en open tegen nieuwe mensen, maar als ik nu iemand nieuw ontmoet, denk ik toch wel van..wat moet die persoon nou met mij..

BED Binge Eating Disorder

Terug naar lijst

Anorexia

Naam: Melissa
Leeftijd = 14

Ik heb nu zo'n jaar anorexia. Het begon vrij onschuldig, ik wou alleen wat minder gaan snoepen. Na een tijdje at ik ook s middags minder, snoepte nog nauwelijks en begon me met calorien te verdiepen. Niemand wist er van, hoewel sommige mensen me waarschijnlijk wel wat magerder vonden worden. Ik 'ontbeet' in mijn eentje, dat wil zeggen een paar crackertjes en thee. Mijn middageten gooide ik weg, en thuis at ik niet zo heel veel, en stopte koekjes stiekum in mijn broekzak om ze later weg te gooien, hetzelfde deed ik met mijn toetjes, die spoelde ik door de wasbak op mijn kamer. Hoe lager mijn gewicht werd, hoe meer het een obsessie werd. Ik kookte, zocht recepten op, rekende calorien uit, liep door supermarkten...

Mijn ouders kwamen er achter en we gingen een paar keer naar de huisarts. Dat hielp niet, en we gingen naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een lijst met wat ik moest eten om aan te komen en hadden we allerlei informatie, test en onderzoekdagen. Hoewel ik toen wel van mijn anorexia af wilde, wou ik niet een halve kilo per week aankomen.

Voor mijn eetprobleem woog ik 47, toen woog ik 39. Na een tijdje wou ik wel aankomen, ik moest wel. Ik groei op dit moment niet meer, heb het altijd koud, ik menstrueer niet meer, en mijn bekken en ribben steken best uit. Ik weeg nu 41, en van het ziekenhuis moet ik 52 gaan wegen. dat wil ik niet, want als ik geen eetprobleem zou hebben, zou ik nu 48 wegen. Mijn streefgewicht vind ik dus zelf 48. Maar met het meer eten en aankomen is het nog niet opgelost. Ik heb nu therapie waar ik er met andere over praat.

Waarschijnlijk ben ik met lijnen begonnen omdat ik me depressief, ongelukkig en onzeker voelde. Ik haalde wel goede cijfers, maar was een beetje de 'kneus' van de klas.
Mijn beste vriendinnen en mijn mentor weten ervan, hoewel ik daar niet zo heel veel steun van heb omdat zij het ook lastig vinden om er mee om te gaan en er over te praten. Dit was mijn verhaal in het kort, en ik hoop dat ik over een halfjaar 48 weeg en van mijn eetprobleem af ben. Verder is een eetprobleem geen aanstellerij. Het is heel kut, en het verpest best mijn leven. Vaak ben ik ongelukkig en denk ik; was ik maar dood. Maar aan de andere kant zijn er hoop ik ook nog leuke dingen in mijn leven, en diep in mijn hart wil ik helemaal niet dood, wil ik genezen, en lol hebben. Ik hoop dus dat ik over een halfjaar of zo dus weer happy ben.

Emetofobie

Naam: daisy
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 21

Hallo allemaal,

Ik ben een jonge meid van 21 jaar en zit nu al 5 jaar met een mega probleem!! Ik ben namelijk letterlijk doodsbang om te moeten overgeven of ziek te worden. Dit heb ik eigenlijk altijd al wel gehad, alleen is het de afgelopen 5 jaar ontzettend uit de hand gelopen! Ik eet niet of nauwelijks, ga de deur niet meer uit etc. etc. Ik heb echt vanalles geprobeerd, ben bij allerlei artsen geweest en zelfs opgenomen geweest in een instelling van GGZ. Daar ging het een tijdje beter! Ik at zes boterhammen per dag en ging van 45 kg naar 54 kg ( maar ik ben wel 173 lang!!!!) ! Ik was zo gelukkig op dat moment dat ik besloot op mezelf te gaan wonen. En nu ....... nu zit ik weer in het zelfde schuitje of eigenlijk erger! Ik heb er echt geen zin meer in! De hoop is voor mij vervlogen! Volgende week weer nieuwe therapie...... nou volgens mij ( in mn hoofd) ben ik niet meer te redden!!!!! En dat door zo'n vreemde fobie! De angst is groter dan mijn overlevingsdrang! Helpie!!!!!!!

Terug naar lijst

Boulimia

Naam: kathleen

Mijn probleem begon toen ik 18 jaar was. Als kind was ik nogal zwaar en werd door mijn moeder moeilijk aanvaard. Mijn naam werd zelden gebruikt wel andere scheldnamen. Toen ik 16 was woog ik 90 kg en toen ben ik naar een soort weight watchers geweest , in 1 jaar tijd was ik 20 kg afgevallen en ik voelde mij beter en vooral ook beter aanvaard door mijn moeder, nu kon ze zonder schaamte op straat lopen met mij naast haar.
Ik wilde mijn gewicht zeer graag houden en dan begon het. Van het minste dat ik buiten mijn dieetpatroon at voelde ik me zo schuldig dat alles er weer uit moest. Ik nam laxeermiddelen maar stak soms 3 keer daags mijn vinger in mijn keel. Tot nu toe draait mijn hele leven al om mijn gewicht. Het ene dieet na het ander. Ik schommel tussen de 70 en 75 kg, maar heb het verdomd zo moeilijk om eens normaal naar een restaurant of naar een feestje te gaan. Zelfs op reis is het een fiasco. Zolang ik een dieetpatroon heb, heb geen probleem, maar vanaf het moment dat ik eens zeur dan is het nog altijd hetzelfde probleem.

Groeten,
Kathleen

Terug naar lijst