Geen echte goede vrienden

Naam: Marcel
Leeftijd: 28

Ik heb sinds ik bij mijn ouders ben komen wonen,geen vriend meer overgehouden. En dat is zo rot. Soms kan ik het wel uitschreeuwen. Ik ben een mensen mens, heb graag leuke mensen om me heen,lekker kletsen,lachen. Maar dat heb ik nu al een tijd niet meer.Ik heb nog wel een paar vrienden,dat een stelletje is. Het enige nadeel is dat ik mezelf uitmoet nodigen. En als je eens belt,of ze wat willen doen, hebben ze geen tijd. Ik baal daar zo van. Zo erg,dat ik me zo eenzaam voel. Dat ik nergens meer zin in heb. Dit is het dieptepunt van mijn leven.En als ik het er met mijn moeder eroverheb,dan begrijpt ze me niet. Nog erger. Ik heb een huisje (appartementje)gekocht in een andere stad en ben van plan om daar te gaan sporten, en gitaar les te gaan volgen. Dus ik hoop dat ik weer wat mensen leer kennen. Alleen zijn is eenzaam, en van eenzaam zijn wordt je lusteloos. Ik wel althans...

Ik doe mijn best

Naam: Lindsey
Leeftijd: 16

Ik ben soms even in de war.... ik voel me dan heel erg eenzaam, en leeg van binnen. Ik weet dan even niet meer wat ik moet doen. En er dwarrelt dan vragen door mijn hoofd, zoals.... "hoezo voel ik me nu zo beroerd?" of "wat doe ik hier eigenlijk...?" of "wat ben ik in hemelsnaams aan het doen...?" , "hoezo overkomt dit mij?" Op zulke momenten voel ik me dan heel erg beroerd. Zulke beroerde gevoelens krijg ik meestal door school. Ik doe dan echt mijn best, en het vervelende is dat ik meestal slechte cijfers krijg. En als ik dan naar mijn klasgenoten kijk. Die hoeven echt niet zo veel moeite te doen voor school, en halen goede cijfers. Op zulke momenten voel ik me heel leeg van binnen. Ik weet dan niet wat ik moet doen. Soms als ik voor een repetitie moet gaan leren, en ik kom tijd tekort, dan wil ik dat ik de tijd stop kan zetten, zodat ik door kan leren, en voldoende kan slapen, en eenmaal uitgeslapen, dat ik de tijd dan weer verder kan laten gaat....Maar helaas... that's not the reality... Ik heb nu gewoon zoiets van.. ik doe gewoon mijn uiterst best, en stel als ik toch blijf zitten, dan blijf ik maar zitten.. meer dan mijn best kan ik toch niet doen?!

Contact verloren

Naam: angelien
Leeftijd: 22

Hoi, ik heb veel moeite om dit te schrijven, maar ik doe het toch. Ik ben soms heel erg eenzaam en depressief. Dat komt omdat geen vriendenclubje heb waar ik mee omga. Ik ga nooit uit, omdat ik daar geen zin in heb. Terwijl m'n ouders dat juist willen, omdat ik dan sociale contacten krijg. Ik had vroeger wel veel vrienden op school, maar nadat we klaar waren met school verloren we het contact met elkaar en zijn we ieder onze weg gegaan. En dat vind ik jammer. Ik heb geen problemen met weinig zelfvertrouwen. Dat heb ik gelukkig teruggewonnen met een cursus.

Terug naar lijst

Nieuwe school

Naam: anoniem
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

Ik voel me de laatste tijd heel erg eenzaam en dat komt vooral door mijn nieuwe school. Op mijn vorige school had ik eigenlijk alles. Ik had leuke vrienden en ik kon gewoon mezelf zijn, toch had ik enorm veel zin in mijn nieuwe opleiding nieuwe vrienden maken enzo. Dit pakte helaas nogal anders uit, iedereen is zo anders, en ik kan totaal niet mezelf zijn. Ik ben erg stil en voel me gewoon niet op mijn gemak. Ik mis mijn vertrouwde vriendenclubje heel erg. Doordat we niet echt dichtbij elkaar wonen, zie ik ze niet vaak. Ik besef nu pas hoeveel zij voor mij betekenden, ik verlang zo terug naar vorig jaar... Ik wil gewoon weer mezelf kunnen zijn en niet meer dat stille meisje. Ik wil gewoon weer nieuwe sociale contacten, maar dat gaat zo moeilijk als je zo gesloten overkomt... Ik probeer vooruit te kijken en hopen dat alles gewoon goed komt, maar ik ben zo bang dat ik me alleen maar eenzamer ga voelen.

alleen

Naam: eindhoventje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 23

Ik ben sinds een jaar verhuisd naar eindhoven en voel me zo alleen sinds ik hier woon. Dit komt omdat ik niet echt meer een vast vriendenclubje heb waar ik mee omga en ik mis gewoon het hebben van een goede vriendin die je altijd kan bellen als je iets leuks wilt doen of je ergens over wilt praten of gewoon voor de gezelligheid.

In de andere stad waar ik vandaan kom had ik wel een vriendenclub waar ik mee omging, die zag ik heel vaak en daar maakte ik me vaak gewoon juist druk om het feit dat ik nooit tijd voor mezelf had. Maar ik miste iets en vond dingen vaak saai en eentonig, ik had echt het gevoel dat ik in een vicieus cirkeltje zat en had het idee dat ik mijn hele leven al kon uitstippelen. Daarom ben ik verhuisd naar Eindhoven.

Sinds ik hier woon hebben mijn vrienden uit de andere stad me totaal buitengesloten. Ik word nergens meer mee naar toegevraagd en hoor er niet meer bij. Ik woon niet meer in de buurt dus ben niet meer interessant voor ze. Ik ben veel vrienden die ik had kwijtgeraakt. Ik ben aan de ene kant wel heel blij dat ik verhuisd ben, want ik ben er wel achter gekomen dat mijn vrienden geen echte vrienden waren en heb liever geen vrienden dan nep-vrienden. Tenminste dat dacht ik. Nu ga ik daar wel meer aan twijfelen omdat het gevoel van eenzaamheid en leegte echt heel groot is sinds ik hier woon...

Ik mis het hebben van goede vrienden en voel me hier ook erg zielig om. Ik voel me echt een zielig en wanhopig iemand en merk dat ik in het contact met mensen steeds onzekerder wordt. ik denk dat iedereen kan zien dat ik wanhopig vrienden probeer te maken. Ik vind dit echt heel moeilijk, omdat ik op zich best spontaan aangelegd ben. Ik heb niet echt moeite om met mensen die ik niet ken contact te maken. Ik ken hier dan ook wel mensen, maar het zijn allemaal mensen met een vaste vriendenclub en ik ben dan meer een losse vriendin zeg maar. Op deze manier heb ik wel contacten maar ik ben van niemand beste vriendin of hoe moet je dat zeggen. Ik vind het wel moeilijk om dit uit te leggen zoals ik het voel. Het gevolg van dit alles is dat ik de mensen die ik hier ken altijd vraag of ze iets leuks willen doen, meer dan dat ze mij andersom vragen. Het gevoel van wanhopig zielig meisje komt dan steeds meer bovendrijven en ik heb zelfs het gevoel dat ik mensen van me afduw.

Mensen zijn volgens mij ook bang voor iemand die eenzaam is, dat schrikt af op de een of andere manier. Ik krijg dan ook de laatste tijd steeds vaker te horen dat iemand niet kan of wat dan ook. Ik denk dan dat dat komt omdat ze merken dat ik me eenzaam voel. Of dit echt zo is weet ik niet, maar ik kan geen andere reden verzinnen. het is ook vaker dat ik met iemand afspreek en dat diegene dan later weer afzegd om de een of ander reden. Ik zou zo graag willen dat ik hieruit kan komen..... Want het voelt zo slecht.. Ik wil wel gaan sporten of dansen ofzo, misschien dat ik dan wat leuke mensen leer kennen.. Maar ik ben ook heel bang dat ik wanhopig overkom ofzo (probeer dat niet te doen) en dat het alleen maar erger wordt.... Ik zou graag willen dat iemand me hiermee kon helpen maar ja..

Only the Lonely

Hoi allemaal,

Ik voel me zo verbonden met jullie. Ik ben nu ook op een punt gekomen in mijn leven waar ik het zat ben om me zo afgesneden te voelen. Ik heb het nodige meegemaakt in mijn jeugd, maar mijn ellende begon pas echt toen ik op zeventienjarige leeftijd (gedwongen) terugmigreerde naar Nederland vanuit Suriname. Ik werd midden in het schooljaar letterlijk uit mijn sociale comfort weggeplukt.

Op dit moment woon ik nog steeds bij mijn vader, heb geen relatie en heb eigenlijk geen vrienden (nou ja 1 vriendin maar we zijn eigenlijk te verschillend). Verder heb ik mijn portie aan profiteurs in mijn leven gehad waardoor ik me begon af te sluiten voor anderen en mensen niet meer de moeite waard vond. Door omstandigheden heb ik veel vertraging opgelopen in mijn opleidingsplan en kon ik pas laat beginnen met mijn geneeskundige studie (op 25 jarige leeftijd). Tijdens mijn studie ben ik bovendien veel ziek geweest (o.a. vaak zwaar depressief) en heb ik nog eens 2 jaar vertraging opgelopen.

Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik oneindig aan het studeren ben en toch geen stap vooruit kom. De meeste mensen van mijn leeftijd hebben al een eigen huishouden en het nodige bereikt. Ik voel me geïsoleerd omdat ik nergens bij hoor. Ik ben te oud voor de groep die even ver is in het leven als ik. En te veel achter op mijn leeftijdsgenoten om aansluiting te vinden. En toch vertik ik om het op te geven.

Ik heb besloten voor mezelf te vechten, net zo lang tot ik me weer gelukkig kan voelen. Ik kan blijven klagen en de schuld geven aan anderen maar daar bereik ik niks mee. Ik heb lang geleden opgegeven zonder al te veel verzet. Ik realiseer me dat ik me vanaf het begin slecht heb aangepast aan die grote verandering 12 jaar geleden en het nu anders moet aanpakken. Ik wil meer dan slechts “overleven”. Ik wil “LEVEN” Ik voel me nu alsof ik ben ontwaakt uit een lange coma om vervolgens geconfronteerd te worden met een enorme ravage die ik tijdens slaap heb aangericht.

Ik weet niet waar ik moet beginnen met opruimen, maar een ding is zeker! Ik ben de enige die het kan doen! En dat zal ik ook! Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat er altijd hoop is en dat je in jezelf moet blijven geloven. Al lijkt de situatie nog zo hopeloos, als je het echt wilt kun je er verandering in brengen. Dus geef niet op! En al kom je nog zoveel onvriendelijke mensen tegen op je pad, sta ze niet toe om je tegen jezelf te keren. Het feit dat je leeft is al bewijs genoeg dat je jouw leven waard bent. Blijf zoeken naar datgene wat jou bijzonder maakt en doe er wat mee. Het zal in het begin moeilijk zijn om verandering te brengen in je leven, maar raak daardoor niet ontmoedigd. Pak het aan in mini stapjes, maar blijf proberen! Het is nooit te laat om te beginnen en nooit te hopeloos! 

Heel veel sterkte allemaal!

Lonely Girl, 29 jaar

Terug naar lijst

zo eenzaam

Naam: Jenny
Leeftijd: 20

Elke dag krijg ik wel te horen: "hoop dat je snel het huis uit gaat, je doet toch niet zoals wij dingen willen." Ik kan niets goeds doen. Ik kan me niet eens herinneren wat het laatste compliment was. Ik weet dat ik in me pubertijd niet altijd makkelijk ben geweest, was jong deed waar ik zin in had keek niet verder. Na opeiding van de kapperschool ben ik gaan werken full time in de horeca vond de kappers opleiding niet leuk. Na 2 jaar te werken keihard in de horeca en het proberen om het thuis zo leuk mogelijk te maken, wil ik zo graag weer gaan leren een nieuwe opleiding echt iets wat ik zo graag wil. Heb een super leuke vriend, kijk echt vooruit naar later en het eerste wat me ouders zeiden was: "denk je wel aan dit en dat en zus en zo zo", negatief altijd. Heb het gevoel dat ik alles alleen moet doen zelf als ik na ene ruzie op me kamer kom om uit te huilen is er niemand die naar me om kijkt. En dan vinden me ouders het raar dat ik denk dat ze niet van me houden als je bijna elke dag wordt gezegd:  "ik wil dat je het huis uit gaat", Ik ben echt heel verdrietig en soms zou ik willen dat ik er niet meer was om die pijn te voelen. Het doet zo zeer. Me broer is perfect, zo is het altijd nog geweest. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen ik wil hier alleen weg ik kan niet zo verder. Ik wil niet meer verdrietig zijn of bang zijn ik wil gelukkig zijn en aan me toekomst kunnen werken.

Remi

Charlotte
21 jaar

Ik vraag mij soms af, hoe het kan dat er zo onwijs veel mensen eenzaam zijn...Er zijn praktisch teveel mensen op deze aarde,en toch voel ik mij alsof ik remi ben... Ik ben niet iemand die gauw zelfmedelijden heeft,maar toch vind ik het rot voor mezelf,juist omdat ik weet dat ik sociaal ben en kan zijn.

Toch lukt het me niet om de juiste mensen te vinden,vaak zijn het mensen met problemen,al heb ik zelf ook een enorm verleden,ik ben altijd de sjaak! En daardoor voel ik mij ontzettend eenzaam,de mensen die ik nu ken hebben allemaal wat, en stuk voor stuk ben ik daar de dupe van...Omdat ik zogenaamd goed kan luisteren,oplosssingen kan bedenken...enz Alleen helaas niet voor mezelf... ik heb het zelf ook niet makkelijk,maar ik hou het vaak bij mezelf, of bij mijn geweldige psycholoog,de beste man die ik al vanaf kinds af aan ken. De man die mij geestelijk weer op orde heeft kunnen helpen.

Maar toch voel ik mij nog zo eenzaam soms, dan besef ik me gewoon dat ik meer voor andere doe, dan hun voor mij. En eerlijk gezegd kwetst me dat enorm! Zeggen dat je eenzaam bent doe je niet zo 123, Maar het is er wel! Ik ben een gevoelsmens, en ik geloof wel dat ik een goed persoon ben,die andere altijd wil helpen ,maar daardoor niet meer aan mezelf toekom. Ik heb een vriend,huis enzo,maar toch mis ik het contact met andere meiden onwijs!

Ik ben iemand die mensen graag vertroeteld,en over vanalles kan praten, waarom voel ik mij dan zo eenzaam? Is er dan niemand die dat ziet? of wil zien... T is een gek iets, ook al ben je sociaal,je moet nog iets hebben waardoor je mensen leert kennen en contacten opdoet (lees: goede contacten) :) Gelukkig ben ik wel een optimistisch persoon,alleen door die eenzaamheid voel ik mij vaak ongelukkig. Vooral niet compleet...en iedereen wil zich toch compleet voelen...

Lelijk

Naam: tifany
Leeftijd: 20

Ik voel me heel erg lelijk al een hele lange tijd. Ik kijk niet meer in de spiegel, dat durf ik gewoon niet. Ik dacht dat ik dat gevoel wel weg zou krijgen door meer uit te gaan en leuke dingen doen met vriendinnen. Maar dat hielp helemaal niets. Ik voelde me nog lelijker tussen hun(het zijn mooie meiden)en steeds eenzamer. Als we uitgingen had iedereen wel een leuke jongen aan de haak geslagen behalve ik, ik heb vaak gehuild in de disco omdat ik me zo eenzaam voelde en omdat ik ook eens een keertje een leuke jongen aan de haak wou slaan. Soms koppelen me vriendinnen mij weleens eens aan jongens en dat gaat goed totdat ze mij zien, dan verzinnen ze snel een smoesje dat ze weg moeten gaan en dat ze me wel zullen bellen. en dat doet vreselijke pijn. op internet heb ik wel veel dates, dat komt omdat ik me altijd voordoe als iemand anders ik zoek fotos van een mooie meid en dan doe ik alsof ik haar ben. Dat voelt heel goed en via haar krijg ik dan eigenlijk de aandacht die ik altijd heb gewild. En als ze dan met me willen afspreken blokker ik ze gewoon. Ik voel me schuldig ik wil niet iemands foto misbruiken maar het geeft me een soort voldoening. het maakt me gelukkig, want dan vergeet ik even dat ik zo lelijk ben....

Terug naar lijst

zo alleen

Naam: lene
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

Ik voel me zo alleen, ook al heb ik al mijn vrienden om me heen. Ze zijn aardig, ja echt allemaal. Maar toch voel ik me zo alleen. Mischien komt het omdat ik de laatste tijd nog al veel last van mijn knie heb, en daar door slechte punten haal. Ben ik even wat stiller denkt iedereen zo veel verder al heb je alleen maar even pijn denken ze meteen dat je contactloos bent. Niemand die mij begrijpt. Ja een goede vriendin begrijpt me, maar dat komt mischien omdat zij ook zulk soort problemen heeft. En op school helpen ze ook niet goed. De mentor geeft naar 2 keer praten op en stuurt je naar de Counselor.

Elaine

Eenzaam

Naam: Jesse
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 21

Geen vrienden, eigenlijk nog nooit echt gehad, de meeste mensen leerde ik via mn familie kennen, mn zusjes zijn bijna even oud en ik kon veel met ze optrekken, maar daarbij bleef me altijd het gevoel er niet bij te horen bij. Want ik bleef toch altijd de zus van ... nu woon ik op mezelf, toen ik studeerde, 3 jaar geleden intussen, leerde ik op de opleiding wel mensen kennen, maar dat contact is niet echt door blijven zetten toen ik er mee ben gestopt, op een enkeling na.

Vanwege mn problemen ben ik gestopt met de opleiding, naar huis teruggevlogen en heb een tijdje bij een psychiater gelopen, tot ik het tijd vond weer op eigen benen te gaan staan, thuis vond ik ook niet leuk meer, niet dat ik het daar zo slecht had. Maar hoe moet je nu nieuwe vrienden maken als je niet studeert en niet werkt en eigenlijk gewoon bang bent om je ergens bij aan te sluiten. Ik ben toch niet de enige en ik wil niet wegkwijnen. Nu ga ik dagelijks naar de Gym, maar niemand spreekt me aan, .... ik durf ook niet op mensen toe te stappen en als ze op mij toe lijken te stappen, want ze dan niet eens doen, krijg ik al hartkloppingen.

Ik wil niet meer alleen, maar ook niet terug naar huis, want dan kom ik nooit verder. Het was niet altijd zo, ik was een feestbeest, lekker dansen, dat doe ik nog steeds, ik wil dansen, all night long maar dan niet aan het einde van die long night geen mens hebben gesproken, en alleen naar huis toe moeten.

Leeg en eenzaam

Naam: Arjan
Leeftijd: 26

Even van me afschrijven, Na het afstuderen ben ik zowel op sociaal als maatschappelijk gebied volledig door de mand gevallen. Na afronding van mijn studie ben ik weer thuis gaan wonen had immers geen relatie en wilde er zijn voor mijn zieke vader. Gevolg was wel dat ik mijn sociale leven voor een groot gedeelte ben kwijtgeraakt. OOk op maatschappelijk gebied wilde eigelijk niets lukken de eerste baan werd ik totaal niet gewaardeerd, vervolgens een baan die totaal onder mijn niveau lag.

Gevolg was wel dat ik steeds dieper wezakte en totaal in mezelf keerde. Ik begon steeds verder aan mezelf te twijfelen en ging daardoor me steeds meer isoleren totat ik niet verder zakken kon en met de moed der wanhoop naar de huisarts ben gegaan ( vreselijk om daaraan toe te geven en als een bang hondje je verhaal moet doen ) Verschillende gesprekken gevoerd medicijnen geslikt en in therapie gegaan.

Op dit moment gaat het redelijk met me. maar ik ben er nog lang niet ,wat me het meeste pijn bezorgd is het feit dat mijn sociaal leven totaal op zijn gat ligt, en dat het me enorm veel energie en wilskracht kost om dit weer op te gaan bouwen. Bovenstaande heeft er wel voor gezorgd dat met een enorm leeg een eenzaam gevoel kamp voorheen nooit last van gehad maar dit gaat door merg en been. Een volle discotheek/café maar toch eenzaam en alleen?

Eenzaam in alles

Naam: moime
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Het begon toen ik voor de eerste keer ongesteld werd, kwam in zo'n dip te zitte, ik begon met krassen, met slaan tegen muren, gedachtes over van alles en nog wat...dat is nu 3 jaar geleden..en het ergste is dat t gevoel nooit is weggegaan...Een tijdje kon ik normaal doen voor de buitenwereld terwijl ik vanbinnen doodging, bleef ook doorgaan met snijden, begon met verkeerde mensen om te gaan, enzovoorts enzovoorts..

Het hele punt ligt bij e gedachte wat doe ik hier in godsnaam, wat kan ik? Maar mensen om me heen snappen het niet, behalve een vriendin, waarmee ik echt kan praten en wat ik ook zeg t maakt niets uit het is niet raar...Maar voor de buitenwereld is het dan weer dat we elkaar naar beneden sleuren.. We zijn gewoon heel loyaal tegenover elkaar, we weten wat we niet en wel kunnen maken en die grens overschrijden we niet...En soms moet je daarvoor voor een ander kiezen..

Maarjah even verder met mijn verhaal...ik zat dus op school uiterlijke schijn kon ik goed ophouden tot ik ziek werd... De ziekte van pfeiffer kreeg ik, en als je zoveel ligt ga je nadenken nog meer dan eerst, mijn hele gevoel werd nog zwarter en zo voelde ik me ook.. Maar ipv me in mezelf terug te trekken bouwde ik een eitje om me heen.. Ik was de gekste de grappigste de meest bitcherige en wreedste van school...behalve voor die vriendin...Ik gedroeg me sletterig in de stad, deed wat k wou, IK was de vrouwelijke player.. kreeg een bepaalde status, mensen begonnen tegen me op te kijken...terwijl ik van binnen steeds zwarter en zwarter werd...Begon slaappillen te stelen en pijnstillers, deze heb ik geslikt zolang ik maar verdoofd was...
Ik ging niet meer naar les ben van school gegaan...terwijl ik wel alles weet en toetsen makkelijk kon halen... Kon dat hele systeem niet meer aan, dat opgesloten zitten in andermans regels...voelde me eenzaam thuis, op school(die ik niet meer had) en ook qua jongens....
Ik ben 17 en heb nog nooit een vaste realatie gehad, wel een gebroken hart gehad...sex gehad.. maar dat was ik niet.. Ik wil zo graag iemand die je beste maatje is en die je ook in zn armen neemt en je knuffelt, met wie je kan praten en je gedachtes kan delen, naast wie je wakkker word, degene die je vastpakt en vasthoud als je een bui hebt en alles kapotgooit en slaat en je afknuffelt tot je rustig bent...Maar elke keer als een jongen te dichtbij komt ren ik weg, ben ik voor hem van de aardbodem verdwenen, walg ik van hem en van mezelf. het is heel moeilijk uit teleggen dat gevoel...Maarjah een keertje was het anders en ook dat is misgelopen op de meest nare manier die er bestaat....wie herkent dit en wilt erover praten ????????

Eenzaam

Naam: Lisa
Leeftijd: 21 jaar

Sinds jaren ben ik al depressief. Ik weet niet eens hoe lang al, maar zeker wel 3 jaar. Ik heb nu pas eindelijk hulp gezocht. En dat was alles behalve makkelijk! ik wist me geen raad meer. Had met iedereen ruzie, was helemaal alleen, voelde me niks en kon niks meer. Het enige wat ik dacht was om dood te zijn, dan zouden al mijn problemen verdwijnen.
Ik ben nu sinds een paar maanden met een psycho bezig en met medicijnen. Het lijkt te helpen. maar alles gaat met hele kleine stapjes. Ik probeer weer bezig te zijn, maar wat ik ook doe, het lijkt geen effect te hebben. Ik heb geen zelfmoordneigingen meer, en daar ben ik heel blij om. Maar het is zo moeilijk om niemand te hebben en als er iemand om je heen is, begrijpen ze geen f*ck van wat je meemaakt en voelt! dat maakt het alleen maar moeilijker. Ik wil zo graag mensen om me heen hebben en weer leuke dingen doen, maar alleen er is gewoon niemand!!!!!!! Ik weet gewoon niet, wat ik daaraan kan doen!
lisa

Ik wil niet meer alleen zijn

Naam: Kevin
Leeftijd: 24 jaar

Ik ben van mezelf sowieso wel een beetje een gesloten typje, maar er zijn in mijn jeugd een aantal dingen gebeurd die mij helemaal hebben doen dichtklappen.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeer jong was. Van wat ik gehoord heb heeft mijn vader mij en m'n enige echte broer met geweld weggehaald bij onze moeder, zij noemde het ontvoering. Beide trouwden opnieuw met een ander na de scheiding, en beide kregen nog meer kinderen. Mijn vader trouwde met de huishoudster, dezelfde vrouw die voor mijn ouders had gewerkt toen ze nog samen waren. Van meerdere kanten heb ik gehoord dat hij dat in eerste instantie deed omdat hij iemand nodig had voor zijn kinderen, wij dus, omdat hij bijna altijd aan het werk was. Maar ik geloof zeker wel dat ze van elkaar gehouden hebben, ze zijn 10 jaar samen geweest, en hebben 2 kinderen op de wereld gezet, mijn 2 halfzusjes. Van mijn moeders kant kreeg ik er 1 halfbroertje bij.

Mijn broer en ik zijn dus opgevoed door een vrouw die niet onze moeder was, hoewel ze het goed heeft gedaan. Mijn vader was niet vaak thuis, en als hij wel thuis was, was hij vaak erg streng. Zowel ik als mijn broer zijn heel wat keertjes over de knie gegaan bij hem. We waren in die tijd ook niet echt dol op onze vader. Op de basisschool was alles nog wel een beetje normaal. Ik had genoeg vriendjes, ik werd niet gepest en ik haalde goede cijfers. Ik was niet zo heel zelfverzekerd, maar dat was ook nog niet echt nodig. Na de basisschool ging ik naar de HAVO. En daar begonnen de problemen. De brugklas was absoluut niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik werd heel veel gepest, en uitsluitend door de meisjes. Het ergste was tekenles, dan zaten al die meiden vlak bij me, continue beledigende opmerkingen aan het maken. Op een gegeven moment besloot ik om gewoon niet meer naar tekenles te gaan. Ik wist dat de leraar toch niet de afwezigen opschreef. Een paar maanden lang ben ik gewoon niet naar tekenles gegaan.
Ik ging maar net over naar de 2e klas. Het pesten werd minder, maar de volgende problemen diende zich thuis alweer aan.

Mijn vader en stiefmoeder kregen steeds vaker ruzie, tot op een gegeven moment de politie erbij moest komen. Ze scheidden van elkaar en mijn vader verhuisde naar een andere stad. Ik en mijn echte broer bleven dus bij onze stiefmoeder en haar 2 kinderen wonen. Maar nu mijn vader er niet meer was werd mijn oudste halfzus voorgetrokken, niet alleen tegenover mij en mijn broer, maar ook tegenover mijn jongste halfzusje.
Mijn broer was totaal anders dan ik, ik zei meestal ja en amen ook al deed ik het niet, mijn broer ging overal tegenin en hield z'n bek nooit. Mijn broer werd er dan ook als eerste uitgezet. Hij ging bij m'n vader wonen, en niet lang daarna zou ik hem volgen. De kleine ruzietjes tussen mij en m'n stiefmoeder stapelden zich op en op een gegeven moment kregen we een hele erge ruzie over illegaal vuurwerk wat ik had afgestoken. Blijkbaar had ik toen geen zin om m'n bek te houden want die keer ging ik ertegen in. Toen werd ik ter plekke het huis uitgezet. Ik kreeg nog genoeg geld voor een treinkaartje naar mijn vader, waar mijn broer al een paar maanden had gewoond. En die paar maanden waren hem niet bevallen.

Zowel ik als mijn broer wilde eigenlijk helemaal niet bij onze vader wonen, eigenlijk mochten wij hem niet eens echt in die tijd. Ik heb 3 dagen bij hem gewoond, toen zijn we samen weggelopen naar onze echte moeder. Mijn vader is ons nog komen halen bij onze moeder, hij werd afgevoerd in een politiebusje. Mijn moeder had destijds een ernstige ziekte, en eigenlijk kon ze 2 pubers ineens erbij helemaal niet aan. Ik had nog maar 1 vriend, dat was mijn beste vriend geweest toen ik bij m'n stiefmoeder woonde. Maar ook dat verwaterde uiteindelijk, voornamelijk door mij. Ik was niet in staat een goed contact met hem te onderhouden. Ik belde hem zelden of nooit, het moest altijd van hem komen. Achteraf geef ik hem groot gelijk dat hij op een gegeven moment mij niet meer zo belangrijk vond.
Mijn moeder is van het soort dat altijd alles uit wil praten. Maar ik was in die tijd totaal niet in staat over mijn gevoelens te praten. Mijn moeder heeft geprobeerd het eruit te wringen bij mij maar dat werkte alleen maar averechts. 2 jaar later, na verscheidene maatschappelijkwerksters en een psychiater, zat ik nog altijd potdicht. En wonen bij onze moeder ging toen echt niet meer. Met hangende pootjes konden ik en mijn broer terug naar mijn vader, vragen of we bij hem mocht wonen. Hij wilde ons nog steeds dus uiteraard zei hij ja, hoewel hij het ons wel degelijk kwalijk nam dat we bij hem weggelopen waren.

Mijn broer en mijn vader botsten echt met elkaar. Niet lang nadat we bij hem waren komen wonen kregen ze een verschrikkelijke ruzie waarbij gevochten werd. Mijn vader was uiteraard sterker. De volgende dag liep mijn broer weer weg. Sindsdien hebben mijn vader en mijn broer bijna 7 jaar geen contact gehad met elkaar, het begint nu net weer een beetje bij te trekken. Ik ben destijds gewoon bij mijn vader blijven wonen, hoewel ik het er totaal niet naar mijn zin had. Maar ik had geen zin meer om weer weg te lopen, ik kon ook eigenlijk nergens anders heen. Mijn broer had genoeg vrienden die hem opvingen destijds, ik had nauwelijks vrienden. Daarbij kwam dat ik in die tijd nog maar heel weinig zelfvertrouwen over had, ik was bang voor mijn vader en durfde niet tegen hem in te gaan. Ik verstopte me helemaal in mijn eigen wereldje, wat voornamelijk bestond uit computers. Ik sliep, at, ging naar m'n werk en zat achter mijn computer. Meer deed ik niet. Ik had geen vrienden en nauwelijks contact met de rest van mijn familie. Een jaar of 5 lang is dat zo doorgegaan en toen kreeg ik een wel heel bijzonder verjaardagskadootje: Ik kreeg te horen dat ik nog 1 jaar had om ergens woonruimte te vinden, dan zou ik het huis uit moeten zijn. Net op tijd vond ik woonruimte, ik ging er gelijk wonen en had vanaf dat moment nog maar heel weinig contact met mijn vader, als we al contact hadden dan kwam het van hem.

Ook in mijn nieuwe thuis zat ik eigenlijk weg te kwijnen. Ik sliep, at, werkte en zat achter m'n computer net zoals ik bij mijn vader had gedaan. En dat is nog een tijdje zo door gegaan tot ik verslaafd raakte aan blowen, waar ik zwaarmoedig van werd. Ik werd steeds vaker depressief en toen ben ik toch wel na gaan denken. Wou ik altijd zo door blijven gaan? Zeker niet. En opeens besefte ik hoe eenzaam ik eigenlijk was. Eigenlijk had ik dat al lang geweten, het drong gewoon toen pas tot me door. En sindsdien ben ik bezig de muur die ik om mezelf heen gebouwd heb af te breken. Maar het is moeilijk. Ik heb tegenwoordig wel weer wat beter contact met mijn familie, en ik heb een beste vriend zoals ik er nog nooit één gehad heb. Maar ik voel me nog steeds erg eenzaam, en vooral de laatste tijd begint iets anders aan me te knagen: Ik ben 24 jaar oud en ik heb nog nooit een vriendin gehad. Ik ben ook nog nooit met een meisje naar bed geweest. Of ik nog maagd ben of niet weet ik eigenlijk niet, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt. Ik heb namelijk wel meerdere malen sex gehad met een andere jongen toen ik een jaar of 10 was... En ik ben niet eens bi, laat staan homo!! We waren gewoon aan het ontdekken.

Overal om me heen zie ik stelletjes, en dat doet pijn. Ik heb niemand en ik weet niet hoe ik iemand zou moeten krijgen. Het is zo frustrerend!!! Ik heb bepaalde dingen nooit geleerd. Ik ben slecht in het leggen van nieuwe contacten, en ik heb al helemaal geen flauw idee hoe ik een meisje versier. M'n computer interesseert me niet zoveel meer en ik zit me vaak te vervelen thuis. En dan wordt ik weer depressief. Waarom ben ik geworden wat ik geworden ben?! Ik heb nooit zo willen worden!! Volgens diverse zielenknijpers is het een verdedigingstactiek, en ik geloof ze wel. Maar het is zo oneerlijk! Wanneer zal ik nou eindelijk eens iemand hebben?!

Ik wil niet meer alleen zijn.

Ik voel me een nietsnut

Naam: J
Leeftijd: 18

Twee jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden. mijn moeder had na een week al een andere man, die ik al goed kende. Mijn broer was het er niet mee eens en wil mijn moeder nooit meer zien. Ik vind dit verschrikkelijk. Ik heb contact met allebei mijn ouders. Van zondagavond tot vrijdagochtend ben ik bij mijn moeder en dan ga ik naar mijn vader. Ik loop dus twee keer in de week met mijn spullen te sjouwen. Mijn moeder is bij haar man ingetrokken, nadat we een jaar op een flat gewoond hebben. Ik heb daar helemaal geen vrienden, maar thuis heb ik het heel goed. Ik kan goed opschieten met mijn stiefvader (ze zijn inmiddels getrouwd) maar ik voel me vaak eenzaam als ik daar ben, ik zou graag doordeweeks naar mijn vrienden gaan. Mijn vriend zie ik alleen in het weekend, als ik bij mijn vader ben. Met mijn vader kan ik niet goed opschieten, we hebben vaak meningsverschillen en hij zegt vaak vervelende dingen over mijn moeder.
Ik voel me sinds een jaar flink depressief, eerst! dacht ik dat het wel over zou gaan, maar het werd steeds erger, ik kraak mezelf altijd af, vertrouw niemand, ik ben altijd bang dat mensen over me roddelen of me niet serieus nemen. ik voel me een nietsnut. ik praat eens in de twee weken met een psychiater maar ik heb niet echt het idee dat dit helpt. Ik kan me nergens toe verzetten. Ik wil graag sporten om me wat beter te voelen, maar ik heb er geen energie voor.

Alleen

Naam: Anoniem
Leeftijd: 17

De laatste tijd voel ik mij echt vreselijk alleen, ik ben als enige na de havo naar een school gegaan waar ik het echt helemaal niet naar me zin heb. Ik voel me vreselijk alleen. Op de havo was ik populair, had ik veel vrienden, maar hier niet, hier tel ik niet mee. Ik hoor ook nooit meer wat van mijn vriendinnen thuis... ik voel me vaak zo vreselijk alleen dat ik ontzettend moet huilen als ik terugkijk naar de tijd op de havo. Ik heb het nu zo niet naar mijn zin. Ik zit altijd alleen in pauzes, ik moet alles alleen uitzoeken en ik moet verplicht op kamers, het is een interne opleiding. Ik mis mijn huis ontzettend, en heb me nog nooit zo ongelukkig gevoeld, ik weet niet wat het hier is... hier tel ik niet mee. Ik kan er met niemand over praten. Mijn beste vriendin ben ik kwijt geraakt die heeft nieuwe vrienden gevonden. Ik weet het echt niet meer...

Eenzaam

Naam: Eenzaam meisje
Leeftijd: 18 jaar

Ik voel me zo rot... Dagen lang!! Sommige dagen voel ik me wel aardig!! Ik heb nergens plezier meer in... Ik wil niet meer werken omdat ik problemen met 2 collega's heb.. Ik wil rust, maar ik krijg geen rust!! Ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt, dat niemand van mij houd. Dat ik me aanstel en dat ik er helemaal alleen voor sta. Ik denk aan zelfmoord-pogingen. Ik heb het wel een aantal keer geprobeerd. Omdat ik mezelf niet meer onder controle heb!! WAT MOET IK NOU DOEN?? IK WEET HET GEWOON NIET MEER!! Ik slik nu anti-depressivia, maar ik vind het rotdingen!! Niks helpt om mij beter te maken en ik wil het gewoon niet :(

Aandacht

Naam: Lost Soul
Leeftijd: 14 jaar

In de 1e klas van de vmbo begon ik met snijden. Ik wist toen niet waarom..., nu wel. Ik had zoveel aandacht nodig en die kreeg ik niet en dan ga je dat op de raarste manieren zoeken. Ik wou aandacht van een lerares die ik heel erg mocht, dat ik overigens ook toen kreeg. We hadden later een moeder dochter band..., maar omdat ik van aard zo jaloers en bezitterig ben en het gewoon te close werd, greep de directeur in... We mochten niet meer met elkaar omgaan. Vreselijk! We hadden nog wel stiekem contact met elkaar maar later verbrak zij zelf het contact. Kapot was ik ervan! en nu nog steeds trouwens... Ik droom over haar en denk ziekelijk veel aan haar.
Ik heb sinds kort stemmen in mijn hoofd waar ik tegen praat. Het is beangstigend maar toch ook wel weer fijn... Ik voel me namelijk niet meer eenzaam dan.
Wat ik ook merk is dat ik soms erg agressief ben en op dat moment ben ik! ook echt instaat om iemand iets aan te doen....

Hulp is onderweg...,
maar ik maak me toch zorgen.