Ben ik alleen of niet

Naam: debs
Leeftijd: 18

Mijn moeder en broer zijn manisch depressief. Mijn broer is 21 en hij is eigenlijk mijn halfbroer. Daar kwam ik achter toen ik 9 was, maar hij zal altijd mijn broer blijven. Hij hoort stemmen in zijn hoofd en krijgt medicijnen. Hoe het met hem gaat weet ik niet, want hij woont niet meer thuis en neemt zijn gsm niet op. Mijn moeder is al vanaf haar 21ste manisch. Mijn broer en ik hebben haar vaak gevonden of zien worden weggebracht door een ambulance. Zo kan je niet echt je eigen leven leiden hoe het eigelijk moet als je jong bent. Mijn tijd komt nog wel. Ze heeft al zo vaak zelfmoord geprobeerd en als dat niet lukte werd ze boos. Ze werd opgenomen en ik ging 3 keer per week op bezoek.

Als ze steeds naar huis mocht, ging het maar 2 maanden goed en moest ze weer naar een inrichting voor een jaar. Sinds ik het wist, wilde ik niet meer buiten spelen met vrienden. Ik bleef alleen maar binnen om mijn moeder in de gaten te houden of ze niet iets verkeerd deed. Maar toch flikte ze het weer, zonder dat ik het wist. Vorig jaar heb ik haar gevonden. Ik moest naar de tandarts en ging naar boven om mam een kus te geven, maar ze lach op in bed met muziek op. Ik voelde dat er iets niet klopte, maar ging weg. Toen kwam mijn zusje bij de tandarts en zei dat mam in het ziekenhuis lag. Ze leeft gelukkig nog wel, maar geef mezelf de schuld voor als het was misgegaan. Ik heb er nog steeds nachtmerries over. Daardoor voel ik me ook niet meer lekker.

De huisarts zegt dat ik depressief ben door al die gebeurtenissen, maar ik heb een lieve vriend die me daarin steunt. Ook al snapt hij me niet altijd. Ik hoop dat op een dag ik met mjin eigen leven kan beginnen en een kan gezin kan stichten. Dat geld voor iedereen die het moeilijk heeft: onze tijd komt nog.

Ik voel me niet meer thuis

Naam: Ik
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Eigenlijk begon het al 2 jaar geleden. De diagnose kwam dat mijn moeder depressief was. Sindsdien doet ze niets meer in het huishouden, en zijn er dagen dat we pas om half 8 's avonds eten, of ik geen schone kleding heb. Dus zo gezegd kwam alles op mij neer. Mijn vader ging werken en mijn broer naar school of werk. Ik zat thuis, omdat ik lichamelijke klachten had, maar ik moest alles doen, ondanks dat ik zelf ook ziek was.

In die tijd, kort voor ik ziek werd, kreeg ik met mijn huidige vriend. Hij bleef bij me, ook al was ik zo ziek. Met hem en zijn ouders heb ik veel gepraat over mijn thuis, wat ik eigenlijk geen thuis noem. Bij hun kon ik mijn hart luchten. Vaak huilde ik uit bij hun. Ik liep in te kleine kleren, moest kleding bij hun in de was gooien, zodat ik schone kleding had, moest bijna alles in het huishouden doen en had zodoende geen tijd voor mezelf. Hun zagen dat mijn lichamelijke klachten daardoor kwamen en we zijn gaan praten over ik bij mijn vriend kon intrekken. Dat was geen probleem gelukkig, en toen bleek dat ik waarschijnlijk zwanger was.

Het probleem is dat ik thuis niet gehoord word, niemand wil mijn mening weten, want wat mijn ouders (vooral mijn vader) zeggen gebeurd. Ik wil gaan werken; hun willen dat ik een opleiding ga doen. Soms heb ik het idee dat ze niet van me houden, me liever zien gaan dan komen. Ze maken mij het leven zo zwaar, ik heb nooit rust daar thuis. Vanavond ga ik met ze praten, in de hoop dat ze in ieder geval luisteren naar me. Dit zal waarschijnlijk niet zo zijn, want hun hebben toch gelijk en ik zit fout.

Maar ik ga weg, ik kan daar niet meer blijven. Het is genoeg zo, ze belemmeren me in alles. Relatie, werk, echt alles. Ze willen de touwtjes in handen houden, en niet loslaten. Ik ben 18 en maak zelf uit wat ik wil en doe. Regels heb ik geen problemen mee, zolang ik ook een stem mag hebben. Mijn vriend en ik gaan over 8 maanden samenwonen in een leuk huisje. Lekker rustig, volledige zelfstandigheid. Niemand die ons dwars zit. Ik hoop dat ik het nu af kan sluiten, ik moet afstand nemen van hun. Hoe jammer het ook is, ik ben mijn ouders kwijt!

zus met schizofrenie en depressie

Naam: Tine

Mijn verhaal begint meer als 10 jaar terug, toen ik nog in de lagere school zat werd mijn zus opeens ziek. Nu is ze eigelijk beter, ze neemt pillen waardoor je niet merkt dat ze ziek is. Ze zegt soms wel rare dingen en begint soms opeens over iets heel anders te praten, maar in vergelijking met hoe het eerst was is het een hele verbetering. Ze deed opeens raar, liep naakt naar buiten en zei dat ze een h*er was.

Ze had ook enkele zelfmoordpogingen ondergaan die gelukkig niet gelukt of op tijd tegengehouden zijn. Mijn andere zus heeft haar zelfs een keer van het raam weg moeten sleuren zodat ze er niet kon uitspringen. Eigelijk ben ik blij dat ik daar nooit bij ben geweest (de zelfmoordpogingen) wat me wel getraumatiseerd heeft (als ik het zo mag noemen, het is natuurlijk niet zo erg, maar ik denk er nog steeds soms aan als ik me slecht voel, of pieker over haar) Is dat ik haar zo ziek heb gezien, ik heb haar zelfs een keer zien meegeleurd worden in een ambulance. Ze hadden haar toen met 2 mannen moeten meesleuren en om het nog erger te maken kroop haar bloes omhoog door het vechten. Ze had er niets onder aan, ik herinner me dat moment nog alsof het gisteren was. En ik denk eigelijk dat ik haar dat nooit heb vergeven, en nu nog steeds niet ook al weet ik dat ze toen haarzelf niet was en ook niet wou dat ik dat zag. Ook dat ik haar naar buiten heb zien lopen, en terug naar binnen heb zien gesleurd worden door mijn ouders heb ik haar niet vergeven.

Ik vind dit heel erg omdat ze mijn zus is, ik wou dat ik me daarboven kon zetten. Soms heb ik ook schrik dat ik zoals haar zal worden, ik voel me soms slecht. Maar ik durf het niet aan mijn ouders te vertellen want ik heb schrik dat ze dan gaan denken dat ze slechte ouders zijn, terwijl ik net zo naar ze opkijk. Ik denk dat ik me vaak zo slecht voel omdat ik nu in mijn eerste jaar van de universiteit zit en het eigelijk niet echt meevalt. Ik heb wel vrienden, maar niet zo vrienden waar ik alles tegen kan zeggen. Ik vind het moeilijk om me aan te passen en ik heb schrik om te falen, mijn punten van vorig semester waren superslecht. Ik zie het echt niet zitten, soms wil ik er gewoon een einde aan maken, dan ben ik er vanaf. Maar ik wil de mensen om wie ik geef niet teleurstellen, ze doen zo veel moeite voor mij en om mij blij te maken. Ik heb eigelijk ook geen reden om te klagen, ik ben omringt door mensen die om me geven en ik kom niets te kort. Sinds kort ga ik wel met mijn andere zussen naar bijeenkomsten voor broers en zussen van personen met psychische stoornissen (ofzoiets, excuses als het fout is) Dit helpt wel enorm, als we ervan terugkomen voelen we ons zo opgelucht. Zo een bijeenkomst is volledig anoniem en echt aan te raden voor wie twijfelt! Ik hoop dat jullie wat aan mijn verhaal hebben gehad, het doet goed om het verteld te hebben. Gedeelde smart is halve smart..

Terug naar lijst

Ik voel me soms zo alleen!

Naam: Sunprincess
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 26

Hoi allemaal, ik wil hier toch ook een keer mijn verhaal kwijt in de hoop dat er mensen zijn die mij begrijpen. In mijn familie komen veel psychische problemen voor. Een oom van mij is aan de drugs geweest en heeft nu meerdere persoonlijkheden en last van psychoses. Mijn tante heeft last van dwangneuroses en mijn moeder heeft ook meerdere persoonlijkheden en is al een paar keer suïcidaal geweest.

De problemen komen naar mijn idee omdat mijn moeder en haar broertjes en zusjes een zware jeugd hebben gehad. Mijn opa was vroeger alcoholist en had een hele kwade dronk. 16 jaar geleden heeft mijn moeder haar jongste broertje zelfmoord gepleegd en dat was een klap die de familie moeilijk heeft kunnen verwerken.

In mijn jeugd heb ik er eigenlijk weinig van gemerkt dat mijn moeder problemen had. Ze is altijd een fantastische moeder geweest die alles voor mijn broer en mij deed. Toen we eenmaal op eigen benen begonnen te staan zijn de problemen begonnen. Mijn moeder is toen (zonder dat wij het wisten) begonnen met het zoeken naar een plek waar zij een eind aan haar leven kon maken. Ze zat op dat moment ook in een stressvolle baan en op een dag barstte de bom. Gelukkig is zij toen bij het toenmalige riagg terrecht gekomen en heeft zij na een tijdje zoeken de juiste medicijnen gekregen.

Het is toen een aantal jaar goed gegaan tot een paar maanden geleden. Mijn opa, die overigens van de drank af was en een geweldige opa was, is overleden. Op zich kon mijn moeder daar nog redelijk mee omgaan. Toen ik op een gegeven moment bij haar was waren we haar kat kwijt. Er waren mensen in de buurt die zeiden dat ze haar op het fietspad hadden zien liggen, met bloed erbij. Mijn moeder is toen op maandag alle instanties af gaan bellen om haar terug te krijgen en haar als ze dood was in de tuin te kunnen begraven. Zonder resultaat. Op dat moment is mijn moeder weer doorgeslagen en heeft ze een overdosis medicijnen ingenomen. Ze heeft het gevoel dat ze een schakel is in de familie die er tussenuit moet en dat ze ons van "bovenaf" beter kan beschermen.

Ze is weer bij het crisiscentrum terecht gekomen. Gelukkig hebben we haar niet op hoeven laten nemen omdat wij haar zelf 24 uur per dag konden "bewaken". Inmiddels gaat het iets beter met haar, ze kan weer een beetje lachen. wel heeft ze nog veel last van dromen die haar erg vermoeien. Gister heeft ze nog zitten huilen, want ze wil zo graag dat het goed gaat en ze wil ons niet tot last zijn.

Ik merk dat ik het er soms erg moeilijk mee heb. Ik begrijp haar heel goed omdat ze altijd heel open naar mij toe is geweest maar toch heb ik soms het gevoel dat ze me in de steek laat en dat vind ik dan weer niet eerlijk van mezelf. Ik ben zo bang dat ze het van of morgen een keer "goed" doet en ik kan nog helemaal niet zonder haar. Ik heb haar nog zo hard nodig!!!!!!! Daar komt nog bij dat is kortgeleden met een schizofrene jongen ben getrouwd. Ik wist van te voren waar ik aan begon maar toch...... Soms valt het me allemaal erg zwaar. Misschien wordt het toch eens tijd dat ik er ook met iemand over ga praten maar eigenlijk wil ik daar niet aan. Zijn er misschien mensen die mijn verhaal herkennen?

Liefs, Sun

Count your blessings...

Naam: Kim
Leeftijd: 15

Mijn broer pleegde zelfmoord op 19-jarige leeftijd. Zelf was ik toen 6 jaar. Hij was m'n enige broer. Daardoor had ik als jong kind al vrij veel aan m'n hoofd. Ik maakte alleen maar tekeningen van m'n broer in zijn graf, ik concentreerde me niet meer op school enz. Daarvoor heb ik toen hulp gekregen van iets wat nu het 'Mentrum' heet.
Na iets van een half jaar zijn ze gestopt, want het ging weer beter op school en ik speelde eindelijk weer met andere kinderen. Toch had ik de hele tijd het gevoel dat ik aandacht te kort kwam van docenten, m'n ouders. In de 1e klas kwam alles langzaam een beetje terug. Ik ging er meer over nadenken en werd steeds erger en vaker somber. Ik had een hele speciale band met m'n mentrix. Ik vond haar heel erg aardig en ik had veel bewondering voor haar.

Halverwege de 2e klas raakte ik in een depressie. Ik had zo'n schuldgevoel over m'n broers dood! Op díe avond had ik namelijk bij m'n ouders geklaagd dat m'n broers muziek te hard stond, ik moest slapen. (Mijn broer was doof, als z'n muziek hard stond kon hij de trilling voelen.) Het is heel onduidelijk waarom, maar m'n ouders kregen ruzie met m'n broer. Diezelfde avond is hij vertrokken naar een viaduct en is hij nooit meer terug gekomen. 's Ochtends was de politie aan de deur... Als ík niet geklikt had, was er misschien helemaal geen ruzie geweest! En als ik nou naar hem toe was gegaan en hem getroost had, was het niet gebeurd!
Mijn mentrix, die tevens vertrouwenspersoon was, heeft mij erg geholpen. Ik vertelde haar dingen die niemand anders wist. Ik praatte steeds meer erover en zo kwam ik ook op dat schuldgevoel. Zij maakte me ervan bewust dat het waarschijnlijk. hoe hard het ook klinkt, sowieso gebeurd zou zijn. Hij had al het één en ander aan z'n hoofd... Die ruzie, was gewoon de laatste druppel die de emmer deed overlopen. Hier heb ik heel veel aan gehad! Het ging steeds beter, ook al zat ik nog een lange tijd erg met mezelf in de knoop.

Begin 3e klas ging het een stuk beter! Totdat ik het bericht kreeg dat m'n moeder huidkanker heeft. Ik was en ben nu nog erg bang dat ik haar kwijt zal raken. Niet lang daarna hoorde ik dat m'n oom (die ik maar 1 x in m'n leven heb gezien omdat hij in de filippijnen woont) leverkanker had. Hij zou volgens doktoren nog maar 10 maanden te leven hebben. Ondertussen voelde ik me weer ontzettend somber en rot... Máár, ik heb in die 3 jaar contact met de vertrouwenspersoon van school heb ik heel erg veel geleerd! Blijf praten! Ik heb steeds beter leren praten over dingen en zo ook beter steun en advies kunnen krijgen van mensen. Ik krijg nu weer hulp van het Mentrum. Ik zat er heel erg tegenop, maar omdat m'n vertrouwenspersoon me beloofde dat alles daardoor beter zou worden heb ik het geaccepteerd. Natuurlijk vond ik 't wel eng! Ik had het idee alsof ik in een inrichting werd gestopt! (wat natuurlijk ook weer overdreven was)

Op dit moment praat ik al een jaar met een psychologe en dat gaat heel goed! Omdat de laatste tijd zoveel nare dingen op me afkwamen, had ik het gevoel alsof dat alleen maar zou blijven gebeuren. Soms heb ik dat nog wel eens, maar ik weet ook ergens dat na nare tijden altijd weer betere komen! Je weet niet wanneer, of hoe lang die duren, maar ik wéét gewoon dat ze zullen komen! Mijn oom is vorige week overleden, veel eerder dan verwacht. Ik voel me nu ook rot, vooral omdat mijn tante (ook al van mijn moeders kant) misschien bloedkanker heeft. Het lijkt alsof de hele familie wordt uitgemoordt. Maar dat is niet zo. Ik blijf positief.
Ik ben sterk geworden door deze gebeurtenissen en ik wil daar ook mensen mee helpen. Ga praten met mensen waarvan je denkt dat die naar je zullen luisteren, en je kunnen helpen. Ook een vertrouwenspersoon bijvoorbeeld. En geef nooit de hoop op! Er is een hele mooie gezegde in 't engels; Count you blessings!

Terug naar lijst

Conversiestoornis

Naam: Esther
Leeftijd: 27

(De namen in dit verhaal zijn veranderd.)
Mijn zusje Hanna, 22, weet sinds april 2005 dat ze een conversiestoornis heeft. In september 2004, stond ze voor zichzelf en haar vriend koffie te zetten en viel toen zo ineens uit het niets op de grond. Ze zakte letterlijk door haar benen. Na verschillende onderzoeken, konden ze neurologisch niets vinden. Het heeft erg lang geduurd eer ze weer goed kon lopen. Ondertussen heeft ze toch ook steeds kleine terugvallen gehad. Zomaar uit het niets zakte ze door haar benen. Ook heeft ze al die tijd een soort van spierpijn gehad. In maart heeft ze opnieuw een MRI-scan moeten maken, waar ze eind mei pas de uitslag van zou krijgen. Maar begin april zakte ze weer ineens door haar benen en deze aanval duurde veel langer, het heeft bijna een uur geduurd voordat ze weer gewoon kon opstaan. Ik ben met haar naar het ziekenhuis geweest en opnieuw wezen de onderzoeken niet op iets neurologisch. Die maandag is ze meteen gaan bellen en woensdag kon ze al terrecht bij de neuroloog voor de uitslag van de MRI. Ook daarop was niets te zien. Ze moest naar fysiotherapie en een psychiater. Waarop Hanna erg boos werd, want ze deed niet alsof, ze zakte echt door haar benen en ze had het gevoel alsof niemand haar meer geloofde. Toch een afspraak bij de psychiater gemaakt, die na het horen van haar verhaal meteen kon zeggen wat ze mankeerde. Een conversiestoornis! Helaas is er maar weinig over te vinden, enkel wat informatie en eigen verhalen van mensen met een conversiestoornis. Hanna is daarop meteen ingesprongen en heeft een site en een forum gemaakt! Waar ze iedereen die wil weten wat ze heeft naartoe stuurt! Ze wil en kan het niet meer uitleggen! iedereen kijkt haar aan alsof ze gek is. Ook op haar werk krijgt ze maar weinig begrip voor wat ze heeft. Helaas. Eind mei heeft ze een sessie in een praatgroep en half juni krijgt ze een hypnotherapie. We zullen zien hoe dat gaat lopen. Dan wil ik als laatste ook even de link van haar forum neerzetten http://bennietgek.sxbb.nl/
Groetjes Esther

Extra informatie conversiestoornis

Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. Hierdoor ontstaat het beeld van een neurologische ziekte (hersenziekte).

Een conversiestoornis kan vele vormen aannemen, maar de meest voorkomende zijn verlamming van de ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies van het spraakvermogen. Ook kunnen motorische stoornissen (stoornissen in het bewegingspatroon van het lichaam)  of stuipen optreden. Het komt voor dat klachten snel verdwijnen als de patiënt in het ziekenhuis wordt opgenomen, maar vaak keren deze later weer terug.

Voor de diagnose gesteld kan worden, moet eerst worden nagegaan of er een lichaamlijke oorzaak te vinden is en, zo niet, of de patiënt bewust de klachten zelf doet.

De waarheid is te hard

Naam: lotte
Leeftijd: 18

Het begon allemaal zo een zes jaar geleden. Ik was toen twaalf jaar oud en ging naar het eerste secundair. Sowieso een moeilijke periode voor een kind. Ik was volop op zoek naar mijn eigen identiteit. Ik moest de veranderingen van mijn lichaam zien te accepteren. Een tijd waarin ik de steun van mijn moeder broodnodig had. Maar die moest ik missen, mama was depressief. Allerlei gebeurtenissen uit het verleden waren weer boven komen drijven. Ze gaf er echter niet aan toe. Ze vocht tegen de ziekte op haar manier. Ze nam pillen ze volgde de raad van de dokters maar ze weigerde haar leven op te geven. Een leefbare situatie voor het gezin. Je kreeg de bevestiging dat ze wou vechten.

Alles ging steeds beter na anderhalf jaar was ze weer zo goed als de oude en ging ze werken. Maar ze veranderde, niks was nog goed genoeg. Haar collega’s werden heksen en ze besloot thuis te blijven. Onder het mum dat ze depressief was. Ze speelde het toneel fantastisch, op consultatie bij de psychiaters was ze een zielig hoopje ellende. Thuis als ze met mij alleen was veranderde ze in een tiran. Ik kon niks goed doen alles was mijn schuld. Ook haar ziekte, dat heeft ze me weliswaar nooit rechtstreeks verweten, maar uit de vele zinspelingen die ze maakte kon ik het wel afleiden.

Later deed ze ook nog verschillende zelfmoordpogingen, waarna ze keer op keer enkel maanden naar een psychiatrische instelling ging. Steeds verschillende. De eerste keer had ik medelijden, ik zat gevangen in haar netten. Elke avond reden ik, mijn broer en mijn papa een uur naar het ziekenhuis, gingen twee uur op bezoek en keerden terug. Daarenboven moesten we het huishouden nog draaiende zien te houden n mocht ook school er niet onder leiden. Dat was dus een onbegonnen opgave, mijn schoolresultaten gingen al snel achteruit en daar draag ik nu nog altijd de gevolgen van.

Op een bepaald moment ging het beter met me. Hoewel beter kan je het niet echt noemen. Ik werd psychotisch en kreeg de gedachten dat de hele ziekte van mama een grote komedie was. Mama was zogezegd dood (haar geest althans) en de vrouw die nu doorging voor mama was enkel het omhulsel van mama met de geest van een heks erin. Normaal zou ik dat nooit geweten hebben, maar mijn echte mama was zo sterk dat ze erin slaagde contact te leggen met mij. In mijn psychoses kon/kan ik ook echt met mama spreken. Ik zie het gedaante van mama dan niet maar een grote witte vlek. Op die momenten voel ik me zo vredig en zo voldaan, het is een echte hemel. In het begin had ik alleen die psychoses, ze waren aangenaam. Daardoor voelde ik me ook beter waardoor ik beter presteerde en alles veel beter aankon. Gezond is het echter niet te noemen. Maar later kwamen er ook negatieve psychosen: de zogezegde handlangers van de heks die zich nu schuilhoudt in het gedaante van mijn mama. Door hen wordt ik helemaal in de put geduwd. In die tijd ging het ook slechter met me op school. Ik at niet meer, begon pillen te nemen en mijn schoolresultaten gingen ziener ogen achteruit. Ik zat in de Latijn-wiskunde en was altijd een uitstekend student geweest. Nu haalde ik de ene buis (onvoldoende) na de andere.

De school heeft dan ook ingegrepen, ik ben naar een psychiater gegaan. In eerste instantie was ik heel wantrouwig, maar ik trof een heel lieve vrouw. Ze gaf me raad en ik besliste wat ik er mee deed. Langzaam aan deed ze me inzie dat mijn wanen en hallucinaties niet de juiste manier zijn om met de ziekte van mama om te gaan. Als een ziekte kan ik het echter nog altijd niet zien, dat doet me teveel pijn. Ze legde me uit dat ik moet proberen rouwen. De depressie heeft ervoor gezorgd dat ik mijn mama kwijt ben. De vrouw die ze nu is reageert helemaal anders dan de vrouw vroeger. En de ontkenning van haar ziekte helpt me alleen om de waarheid te ontvluchten omdat ik er niet klaar voor ben. Daar moet ik nu aan werken en het is hard. Rationeel gezien weet ik dat het een ziekte is en dat mama er niks kan aan doen maar emotioneel gezien ben ik verschrikkelijk kwaad.

Op school is ondertussen alles goed gekomen, ik heb mijn diploma secundair onderwijs van het zesde middelbaar maar nu komt de uitdaging eraan om het ook te maken aan de universiteit. Een grote stap voor mij. En misschien ook de reddende. Ik zit nu op kot waardoor ik een afstand kan creëren met mijn mama en alles uit een ander standpunt kan bekijken.

Pijn in mijn vingertoppen

Naam: *No fun at all*
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Euhm... ik ben een 14-jarig Belgje dat ff haar verhaal kwijt wil... Ik was (en ben) een beetje bang om mijn verhaal hier neer te typen maar besloot het toch te doen. Een soort dagboek, zeg maar.

Het begon eigenlijk al toen ik geboren was. Op de avond dat ik geboren ben, is mijn vader naar het café getrokken om dat te vieren. Hij is na 3 dagen ladderzat aangekomen in het ziekenhuis om mij daar voor de eerste keer vast te houden. Daar bestaan zelfs foto's van en het doet heel veel pijn om die te zien. Ik denk dat mijn moeder toen een beetje haar vertrouwen in hem is kwijtgeraakt... ik groeide op en werd al gepest vanaf het 1ste leerjaar (ik weet niet wat dat is in Nederland) door mijn haar, mijn bril... het was verschrikkelijk maar ik merkte het niet want ik was nog jong. Soms waren ze vriendelijk tegen mij maar dat was dan gewoon omdat ze iets van me wilden. Meestal mocht ik niet meedoen aan spelletjes omdat ik "te lelijk was". En als ik dan toch meedoet, negeerden ze mij gewoon dus dan had ik beter gewoon niet meegedaan... Er was namelijk zo'n soort kliekje met een bepaald meisje als 'koningin' die bepaalde wat de klas moest doen. En dat deden ze dan ook. Ze luisterden naar haar. Soms deden ze mij gewoon pijn voor hun plezier. Het verbeterde naargelang ik ouder werd (dat wil dus zeggen, toen ik richting 4-5-6e leerjaar ging) want toen kreeg ik één goede vriendin en een paar vrienden (die mij vroeger hadden gemanipuleerd en gepest). Ik weet nog dat ik elke morgen bij mijn oma huilend stond te twijfelen voor het naar binnengaan want ik was er zeker van dat ik iets niet had gemaakt of dat ik de verkeerde kleren aanhad. Ik heb altijd veel steun gehad aan mijn oma.

Toen ik ongeveer 6 jaar was begonnen mijn ouders ruzie te krijgen. Mijn vader smeet zijn bord met bestek en al naar mijn moeder, die daardoor een blauwe arm had. Ik probeerde het te negeren... Ik moest dan naar beneden sluipen (mijn oma woonde onder ons in het appartement) terwijl mijn vader dronken was en naar Maria Callas luisterde (een operazangeres, aan wie ik nog altijd een grondige hekel heb!). Op school en ik eens in slaap gevallen omdat mijn vader om 3 uur 's nachts was thuisgekomen. Mijn juf praatte toen met mij en ik heb een brief geschreven die ik heb afgegeven. Ik wou absoluut niet naar het CLB (Centra voor leerlingbegeleiding) stappen maar zij heeft achter mijn rug van alles zitten bedisselen...
Toen verhuisden we van Deurne naar Antwerpen om daar te gaan wonen bij een nogal gewelddadig plein. Dat was rond de tijd dat ik voor het eerst naar de middelbare school ging. Ik was daar soms heel bang omdat je door het raam dikwijls kon zien hoe iemand werd afgetuigd! Ik had een kamertje een paar verdiepingen hoger dan het woongedeelte. Ik had toen ook 2 katten die mij vaak gezelschap hielden. De ruzies werden steeds erger en op school had ik talloze problemen: ik had dikwijls ruzie met vrienden of leerkrachten, ik was agressief en mijn hoofdprobleem was dat ik hopeloos verliefd was (en ben) op mijn leerkracht L.O. Op 2 maanden tijd wist heel mijn jaar het en na verloop van tijd ook hij :'( en de rest van de leerkrachten.

In de vakantie ging het fout. Mijn vader kwam bijna altijd dronken thuis om dan tegen mij te zagen (zeuren). Ik haat vakantie!!!! Op het einde van de vakantie, na weer een verschrikkelijke ruzie, stond ineens de politie voor de deur. Dat was heel hard schrikken! We moesten naar mijn andere oma toe. Op school ging het ook al vanaf de eerste dag mis: bij het opnoemen van de leerkrachten bleek dat ik iemand anders had voor L.O. terwijl ik mij heel de vakantie in leven had gehouden met de gedachte dat ik hem zou krijgen... Het werd nog moeilijker, hij negeerde mij compleet maar mijn beste vriendin werd één van zijn lievelingetjes... Stikjaloers dat ik was (en ben)!!!!!! Maar ik ben niet echt verliefd, ik wil gewoon dat hij aardig is en mij troost! 's Avonds begon ik te fantaseren dat mijn ouders stierven en dat hij mij adopteerde... Ik probeerde alles te weten te komen... Maar ik wil geen relatie of zo, dat is toch verboden.

We verhuisden weer. De ruzies bereikten een hoogtepunt en Kerstmis (waar ik altijd zo van hield maar dankzij hun al 3 jaar niet meer van had kunnen genieten) werd een nachtmerrie. Ik zag hoe mijn vader spuwde op mijn moeder en dergelijke. En dat in het bijzijn van een vriend van mijn vader en diens zoon. Hoe kon dat toch gebeuren? We hadden een boom en er lagen zelfs pakjes onder! Ik had al 3 jaar geen pakjes meer gezien! Dat kwam dus omdat het frietvet niet heet genoeg was!!!! En mijn vader had ook een vermoeden dat mijn moeder een affaire had... Het werd dus een hel en mijn moeder ging altijd maar weer terug. Het werd wéér erger, ze vochten rond mij, om mij. Mijn punten gingen omlaag. Ik had 3 buizen (Belgisch voor onvoldoendes), 4 als ik die laatste niet had opgehaald, en die ene leerkracht (L.O.) kwam om met mij te babbelen en dat deed nog meer pijn. Toen gingen we op GWP (schoolreisje) naar de Provence waar ik ook dikwijls heb geweend. Ik heb daar voor het eerst gekrast. Het was met een scherpe steen die ik vond. Ik had daar constant ruzie en toen ben ik eens met een volwassene gaan praten die ik kon (en kan) vertrouwen. Zij heeft me toen ook verteld dat die leerkracht het wist dat ik verliefd was en hoewel ik dat al wist, stortte mijn wereld in elkaar. Nu die leerkracht waar ik zo op blijf hameren doet mij veel pijn. Waarschijnlijk ongewild maar toch... Bijvoorbeeld, mijn vriendin mag meer dan ik: ze mag hem eens speels op de arm tikken ofzo maar daar moet ik niet aan denken! Het lijkt stom maar als ik er aan denk krijg ik een pijn vanuit mijn hart die tot in mijn vingertoppen pijn doet...
Voor de examens ben ik weer gaan krassen en dit keer heel diep. Hij was de eerste aan wie ik het heb laten zien, maar het moest per ongeluk lijken. Mijn vriendin en mijn beste vriend zijn naar het CLB (Centra voor leerlingbegeleiding)gegaan waar ik wéér praatte over van alles en nog wat... ik had ondertussen ook mijn andere arm vol gekrast. De littekens gaan niet weg en ik draag heel de tijd truien ook al is het 20°C. Mijn ouders weten het nog niet. Ze zijn toch te druk bezig met elkaar te chanteren en te vervolgen of te laten volgen...

Ik heb beloofd aan mijn vrienden dat ik het niet meer ga doen en tot nu toe lukt dat aardig maar het is vakantie en soms heb ik er echt zin in... Net zoals ik soms zin heb om mezelf te verdrinken of me van een trap te laten vallen. Ik loop met dat idee rond en elke avond voor ik ga slapen (als ik al slaap, ik heb meestal nachtmerries) wens ik dat ik nooit meer wakker word. Zelfmoord plegen daar ben ik te laf voor. Ik voel me waardeloos en heb het gevoel dat iedereen mij haat. Ik ben de bron van alle kwaad dat word aangedaan aan mijn omgeving... Mijn oma heeft diabetes gekregen, haar hond is dood en mijn neef ligt in coma. Ik wou dat ik dood was!

Ik hoop dat iemand zich een beetje herkent in dit verhaal en niet vind dat ik te veel zaag (zeur) of mij aanstel... Ik wens iedereen op deze site héééééél veel sterkte en véééééél kusjes van mij... xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Het voelt alsof ik dr kwijt raak...

Naam: Mir
Leeftijd: 17

Sinds ongeveer 2 weken is mijn moeder heel erg depressief.. Ze stortte in nadat het uit ging met dr vriend. (Mijn ouders zijn niet gescheiden, zij had wel een vriend, het is heel erg ingewikkeld. Ze woont gewoon nog thuis, met mij en mijn vader) Ik wist dat ze dan in zou storten maar dat het zo erg was had ik nooit verwacht. Ze eet niet, ze slaapt niet en huilt de hele dag. Ze kwam naar mij toe, ze voelde zich zo rot, zag het doel van haar leven niet meer, ze wist zich geen raad. Ik stelde voor hulp te zoeken, ze weigerde, niemand zou haar willen helpen.

Ik wist me zelf helemaal geen raad. Hoe moet ik daarmee omgaan? En als ze bij me kwam, en ik me geen raad wist begon ik te eten. Terwijl ik juist zo overdreven aan het lijnen was..( beginnend eetprobleem) Achteraf haatte ik mezelf echt en deed ik weer aan automutilatie. Ik dacht dat dit wel zou veranderen, het is moeilijk voor dr, maar ze zou hier toch wel uitkomen? Niet dus, elke dag werd het erger. Ik zag dr steeds ongelukkiger worden. Maar ik heb zelf ook problemen (eetprobleem, automutilatie ed) Ik ben voor een paar dagen naar een vriendin gegaan. Het was wel goed, maar ik had het idee dat ik daar toneel speelde.

Ik was nog geen dag thuis en ze stortte weer en echt in. Nu kan ze niet meer werken, ze wordt opgenomen. Mij wordt niet zoveel verteld. Het is allemaal zo onduidelijk. Gistermiddag kwam ik thuis, en als ze mij dan ziet begint ze weer te janken. Gisteravond kwam dr huisarts, hij stopte haar vol met pillen, en vandaag gingen ze naar de crisisdienst. Ze moet nog zeker 5 weken wachten op een opname.. Maar het voelt nu als een hel thuis.. Ik wou al nooit naar huis, maar nu is het heel erg.. Ik heb gejankt op school omdat ik domweg niet naar huis wou.

Het voelt zo oneerlijk. Ze laat me alleen achter met mijn vader..Maar ik kan niet met hem opschieten, en dat is wel heel zacht uitgedrukt, ergens haat ik hem gewoon. En dat weet ze, hoe kan ze me dan hier achterlaten?! Ze laat me barsten! Ze laat me stikken! zo voelt het, maar ik weet wel dat het niet anders kan.

Ik raak dr kwijt, dat gaat door me hoofd, vandaag kreeg ik een folder van haar afdeling in mijn handen gedrukt. Het komt zo dichtbij, ik raak dr kwijt!

Ikzelf heb hulp van bureau jeugdzorg en ga nu naar Altrecht. Ik sta ingeschreven voor begeleid wonen... Ik weet niet hoe dit verder gaat, ik moet vechten voor mezelf, tegen mijn eigen problemen (misschien dat ik dat ook nog hier ga neerzetten) maar ik moet ook vechten voor mijn moeder.. Maar soms, dat word ik verlamd door angst.

Ben nu nog steeds bang van hem

Naam: Sanne
Leeftijd: 16 jaar

Het is lijk allemaal begonnen verleden jaar in april. Mijn ouders waren naar een fuif gegaan met de theatergroep waar ze in werken, de volgende dag hadden ze dan met dezelfde groep afgesproken om te gaan eten. Nuja...mijn vader kwam vroeg thuis en helemaal alleen, ik had toen al een gevoel van; dit zit niet goed. De volgende ochtend hebben ze enorm veel ruzie zitten maken. Mijn moeder was aan het huilen (ik had dat nog nooit gezien van haar). Mijn vader noemde haar hoer en slet. Mijn moeder kwam huilend naar buiten en zei tegen mijn broer en mijn zus om mee te gaan om te gaan eten naar dat restaurant. Toen vertelde mama dat papa haar had gezegd dat ze met andere mannen naar bed gaat, maar dat dat allemaal niet waar was.
In dat restaurant is m'n papa nog achter ons aan gekomen en toen hebben ze alles uitgepraat (zogezegd).
Die hele week heeft mijn vader elke dag een paar whisky flessen gedronken. Donderdag hebben we hem moeten afvoeren naar het ziekenhuis omdat hij niet wou stoppen met drinken. Hij heeft toen zijn excuses aangeboden en gezegd het nooit meer te doen.

Maanden gingen voorbij en alles ging goed, tot in oktober alles weer begon. Elke avond moest ik mijn vader gaan oprapen in de keuken omdat hij te veel gedronken had, ik kon er niet meer tegen en ben toen letterlijk ineen gevallen.

Hij heeft toen de beslissing genomen zich te laten opnemen. Ondertussen had hij al meerdere keren gezegd tegen mij dat ze gingen scheiden, hij dwong me ook steeds om de reden te zeggen van de scheiding (dat mama met andere mannen naar bed ging dus) Dat heb ik hem nooit vergeven.

Nuja, na een maand of 2 mocht hij in het weekend naar huis, ik was niet blij want ik was bang dat er weer ruzie ging zijn 's avonds. Dat gebeurde dus niet. En ik dacht dat alles goed zou gaan. Tot oudejaarsavond, toen is er een vreselijke ruzie geweest, ik stond de hele tijd klaar om papa op te gaan rapen. 'k Ben van m'n hele leven nog nooit zo bang geweest.
Er werd geschreeuwd, er werd met dingen gesmeten, glas werd gebroken...

Papa heeft zich dan opnieuw verontschuldigd en heeft zich weer laten opnemen.
Alles ging weer goed. Tot mama op een avond toen ik naar een fuif was, zei tegen papa dat ze wou scheiden, dat het zo niet meer kon.
Papa is die volgende dag begonnen met drinken en m'n mama, m'n broer en zus zijn naar m'n oma en opa gegaan om te gaan zeggen dat ze gingen scheiden. Papa, die thuis was gebleven, heeft toen gebeld naar zijn broer om te zeggen dat hij zelfmoord wou plegen. Die broer is natuurlijk direct gekomen en heeft het raam ingeslagen. Zo heeft hij mijn papa gevonden, in de keuken bewusteloos en rondom hem pillen en bierflessen. Mijn mama is me daarna gaan halen bij m'n vriendin en zij en m'n broer zijn toen naar m'n papa geweest naar het ziekenhuis.

Hij wou naar huis en we hebben daar de hele tijd op hem ingepraat. Hij zei steeds: ik pleeg zelfmoord, ik maak mezelf van kant.
Nuja, we zijn de hele nacht opgebleven om te kijken of hij het niet deed.
De volgende dag heeft mama hem verplicht laten opnemen, hij had de keuze: ofwel met geweld buiten zetten of zich laten opnemen. Hij kon niet anders.
Nu zit hij er al weer 2 weken en hij heeft sinds die tijd niks gegeten. Ik ben bang om naar hem toe te gaan, hij ziet er slechter en slechter uit. Laatst zei hij tegen me dat mijn mama een hoer is. Nu weet ik niet meer of ik hem nog graag zie. Ik had een enorm goede band met hem, ik kon alles tegen hem zeggen en hij zag direct alles als er iets scheelde.

Ik heb het laatst gezegd tegen mijn mentor en die zou mijn andere leerkrachten erover inlichten. 'k Heb daarvan nog niks gemerkt. Ik krijg niks van steun. Van mijn vriendinnen wel, die vinden me tenminste belangrijk, en mijn vriend ook.

Dit was mijn verhaal, eigenlijk hoort er nog veel meer bij dan dit, er is nog zoveel meer gebeurd, maar nu wil ik eerst zelf eens vatten wat er allemaal gebeurd is.

Groetjes
Sanne

Allez gaat mis...

Naam: Layla
Leeftijd: 16

Hallo allemaal, mijn lieve kleine broertje heeft het syndroom van down en lichtelijk autistische trekken, dat heeft hij al vanaf zijn geboorte en daar heb ik het nooit moeilijk mee gehad hij betekende alles voor me en was het belangrijkste wat ik had. Nu ik dit over lees zie ik al dat ik in de verleden tijd praat... Hij is nog steeds belangrijk voor me en ik houd van hem ( denk ik...), maar er zijn nogal wat dingen gebeurd. Gister heeft hij me aangerand, en ik wil niet dat iemand dat weet want iedereen moet van hem blijven houden, en ik kan niet eens kwaad op hem zijn want hij is ziek heel erg ziek. Hij heeft een heel erge psychose en wordt vandaag ook opgenomen voor minstens een half jaar. Eigenlijk zouden we nog een paar maanden moeten wachten omdat er nergens plek is voor mensen met psychose EN down syndroom behalve plekken waar ze hem gewoon opsluiten en niet echt kunnen helpen. Maar nu wordt hij met dwang (door middel van de burgemeester en verschillende psyc!hiaters opgenomen.
Maar hem zo lang missen dat kan ik niet en alles wat hij heeft gedaan... ik ben bang dat ik het hem wel heel erg kwalijk neem maar ik wil het niet want weet dat hij er niks aan kan doen.
Mn moeder is ook helemaal gebroken en wordt waarschijnlijk ook opgenomen omdat ze overspannen is. En zelf weet ik ook niet meer hoe ik het allemaal moet doen.. Ik heb al een eetprobleem waar ik me onwijs voor schaam en ben bang dat als dit nog lang doorgaat ik helemaal doordraai...
Sorry voor mijn zeikverhaal, maar ik moest het kwijt en durf het niet tegen bekende te zeggen wil ze niet met mijn problemen opzadelen.

dikke kus van mij

Mijn zusje

Naam: Ikke
Leeftijd: 17

Hey, ik maak me erge zorgen om mijn zusje. Ik heb een brief van haar gelezen al een tijdje geleden. Daarin stond dat ze veel pogingen tot zelfmoord had gedaan enzo. Het is namelijk zo ze zit nu in de 2de klas en in de 1ste is ze heel erg gepest. Ze was met een paar meiden bevriend maar die hebben zich tegen haar gekeerd en de hele klas meegetrokken.
Nu zit ze in de 2de klas en was naar een nieuwe klas gegaan dus hoopte ze op een nieuw begin. Maar dat is dus niet zo, het gaat wel beter als in de eerste. Ze heeft veel problemen en omdat ze er niet over praat en soms maar losbarst komt dus alles in een. Ze durft er niet over te praten omdat ze mensen geen verdriet wil doen. Ik heb gister lang met haar zitten praten en al snel begon ze te huilen, ze vertelde me alles en ik schrok er erg van maar omdat ik weet dat ze bang is dat mensen gaan huilen om haar moest ik me erg inhouden. Ze vertelde me over een vriendinnetje van haar. Haar enige echte vriendin, die thuis voor alles wat ze doet geslagen wordt, als ze stoeit met haar jongeren broertje en er is dus niks aan de hand krijg zij de klappen en haar broertje niks. Mijn zusie vertelde me ook in dat gesprek dat ze weer geprobeerd had om haar polsen door te snijden waar ik erg van schrok en dus een beetje van streek ben geraakt.
Ik wil haar zo graag helpen en heb haar ook gezegd dat ze alles op moet schrijven wat haar dwars zit. En als ze het niet aan me kan vertellen dat ze dat schrift dan aan mij geeft en dat ik haar help. Er zijn thuis familieproblemen, mijn opa en oma liggen beiden in het ziekenhuis dus mijn moeder is weinig thuis en mijn zusie wil haar niet opschepen met de problemen, dus vertelt ze ook mijn moeder niks.
Ik wil haar zo graag helpen maar weet niet precies hoe. Ik wil haar niet kwijt.

Familie

Naam: Mitchell
Leeftijd: 19 jaar

Ik wilde graag reageren op het verhaal van Erik bij de rubriek "problemen/familie". Ik zit in een soortgelijke situatie. De situatie is wel iets anders. Mijn moeder is nu al 1,5 jaar ziek en het ergste is nog dat het gezwel wat mijn moeder in haar buik heeft niet te achterhalen is. De doktoren weten niet wat het is en verscheidene onderzoeken hebben niets opgeleverd.
Ook hier zijn er veel problemen in het gezin. Mijn vader is heel opvliegerig, ik sluit mezelf ook wel af, sowieso omdat ik niet echt een type ben die mijn gevoelens uit. Verder hebben we niet echt steun van de familie. Een ruzie tussen mijn ooms en mijn vader (me vader is de oudste uit een gezin met 5 broers) hun jeugd breekt hen nu ook nog steeds op.
Ik weet me vaak ook geen raad met de situatie en soms lijk 't wel alsof ik er helemaal geen moeite mee heb. Juist hier heb ik veel moeite mee. Een psycholoog of iets dergelijks zie ik niet zitten, omdat ik het al eerder heb geprobeerd en het niets heeft opgeleverd. Verder heb! ik er ook de tijd niet voor. Ik benut vooral me sport en fitness heel erg om me er even van af te sluiten van al 't 'gezeik' (om 't zo maar ff te noemen) thuis. Een mogelijke oplossing is misschien om op mezelf te gaan wonen, maar ja, eer dat ik op mezelf woon ben ik ook weer 'n jaar verder en of ik daar echt de situatie thuis mee verander weet ik ook niet. Verder werk ik fulltime en ik ben heel ambitieus, alleen door de situatie thuis wil het er niet echt uitkomen.

Ik vraag hierbij mensen advies, tips of raad. Ik weet het soms gewoon echt niet meer. Ik moet toegeven dat ik daardoor weekends eigelijk altijd dronken ben..., omdat ik 't wil vergeten.

Ik kan Erik zijn situatie heel erg goed begrijpen en ik denk ook dat ik goed weet wat hij voelt. Ook ik kan hem hierbij geen advies geven, maar mede door 't verhaal wil ik hem laten zien dat hij niet de enige is.

Ik haatte zijn ziekte...

Naam: Suzanne
Leeftijd: 16 jaar

Mijn vader werd ontslagen van zijn werk. Dat was echt alles voor hem... Bij het avond eten had hij het alleen maar over collega's enz. Ik was toen een jaar of 10 denk ik en mijn broer was 12. Eenmaal thuis deed hij niks anders als roken en tv kijken. Soms liep hij met de hond, maar soms wou hij ook dat mijn broer dat deed. Hij had nergens zin in, wou niet onder de mensen komen, helemaal niks. Mijn vader en ik hadden al nooit zo'n goede band, maar door zijn depressie werd het nog slechter... Als ik thuis kwam van school, ging ik altijd zo snel mogelijk naar mijn kamer omdat het beneden gewoon niet gezellig was... Op vakantie ging het mis. Direct de eerste dag moest hij alweer naar huis. Zover ik me kan herinneren, kwam hij ook niet weer terug, die 2 weken niet. Hij liep op de camping maar een beetje rond met gebogen schouders en wou eerst niet naar de huisarts. Toch hebben zijn ouders hem meegenomen en mijn moeder bleef bij mijn broer en ik. Dat was best een moe! ilijk tijd toen. Hij is in 3 jaar ong. 4 keer opgenomen. Steeds als hij niet thuis was, voelde ik me beter... Ik haatte zijn ziekte... Als hij de medicijnen liet liggen, begon het gedonder weer en moest hij weer opgenomen worden. Mijn ouders zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan, omdat het voor ons niet meer te houden was.

Toen ik 14 was, heb ik eindelijk een grote stap gezet; ik ben gaan praten met een maatschappelijk werkster op school. Dat heeft me ontzettend goed gedaan en als ik er nu bv. met mijn vriend over praat, hoef ik niet te huilen. Altijd wou ik niet praten, of durfde mijn verdriet niet te laten zien...
Toen hij na de eerste opname weer thuis kwam, herkende ik hem niet meer... Hij was een ander mens geworden, heel stil en in zichzelf, communiceren met hem ging moeilijk.

Eigenlijk weet ik er niet zo veel meer van, een keer zei hij dat hij dood wou, waar mijn moeder, broer en ik bij waren! Dat heeft me heel veel pijn gedaan! Toen het allemaal begon is mijn moeder direct met een maat.werkster gaan praten. Ik wou het niet... Mijn broer ging er goed mee om vond ik altijd. Hij heeft er nooit over hoeven praten...

Nu gaat t veel beter met mijn vader, ik vind het leuk om nu naar hem toe te gaan, iets wat ik eerder liever niet deed. Ik kan er nu ook veel beter over praten, iets wat ik eerder ook liever niet deed. Met mij gaat t dus ook veel beter! Mijn moeder heeft nu 2 jaar een nieuwe vriend, we kunnen allemaal goed met hem overweg!