Ik

Naam: Fie
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

hoizz, ik ben een meisje van 18 Jaar. Iedereen in mijn omgeving ziet mij als een gelukkig meisje.maar vanbinnen is dat wel wat anders.. 2jaar terug ,zat ik nog in mijn andere school, daar was ik dolgelukkig, had een leerkracht waar ik op kon rekenen en had een leuke klas, en mijn geluk kon niet op, mijn beste vriendin van toen, moest een jaartje dubbelen en kwam in mijn klas terecht, maar niets bleek zo als het was..ze deed helemaal anders, ze was vals, loog, en ze begon me te pesten, heel de klas deed met haar mee..het begon met woorden,waar ik nog tegenkon in het begin, daarna ging het over naar slaan..ik kwam thuis met blauwe plekken, en durfde het niet te vertellen.. Mijn beste vriendin kende mijn privé leven, ze had dit alles aan de klas gaan vertellen, mijn moeder was toen ernstig ziek, en we wisten niet of ze het ging halen, ze riepen mij na dat ze hopen dat mijn moeder bijna overleed enzoverder.

dit kon ik niet meer aan, en heb het thuis dan aan mijn vader verteld..hij begreep me, en ik hoefde die week niet meer naar school, de week erop , hadden we een afspraak met een leerkracht op school, die beschuldigde mij van drugsdealen? ik schrok mij een bult! ik doe dit niet! dan was de maat vol, ik verhuisde van school.. Met volle moed ging ik naar mijn nieuwe klas, ik werd goed opgevangen, en al gauw zagen de leerlingen in mijn klas, dat ik niet zomaar weg was van mijn andere school, ze zagen littekens op mijn armen en benen in turnles, en mijn uitvluchten geloofden ze niet meer, ik heb dan maar alles opgebiecht, en ze begrepen me.. ik werd gelukkig, voor een maand toch, Ik kreeg telefoon dat mijn nieuwe beste vriendin zelfmoord had gepleegd, vlak na mijn school, ik was een wrak, ik kon het niet geloven.. op haar begrafenis was ik aanwezig lichamelijk, maar psyhisch niet..we gingen nog zoveel doen tezamen..

en nu, nu sta ik er alleen voor, al is het 2jaar geleden, voor mij lijkt het nog gisteren.. ik kras mijzelf nu al 5jaar.. niemand die het nog weet, maar ik heb alle moed genomen en dit verteld op school aan mijn leerkracht, ze smst me, belt me, en na de vakantie moet ik gaan praten met haar, hopelijk zal het beter met me worden..

Afreageren

Naam: doOtj
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Hallow. hier is een stukje dat ik graag ff kwijt wil ik ben heel erg veel gepest geweest en de reden weet ik zelf ook niet. in de eerste klas ging het allemaal wel goed maar toen kreeg ik ruzie met een meisje en iedereen koos haar kant dus werd ik zo ongeveer door de hele klas gepest. ik had helemaal geen vrienden meer en begon mezelf te haten en kreeg allemaal schuld gevoelens. en ik had zoveel woede in me en dat moest ik ergens op af reageren dus begon ik mezelf te snijden. ik heb ook veel goeie vriende verloren doordat ik 11 keer ben verhuisd. thuis gaat het ook helemaal niet goed en ben net uit huis gegooid. ik woon nu sinds 5 dagen bij me moeder en die heeft ondekt dat ik mezelf snij en wil hulp voor me zoeken maar eigenlijk vind ik dit wel een hele fijne methode om me woede af te reageren ik voel me fijn als ik het heb gedaan maar me moeder gaat nu ook hulp voor me zoeken. dat vind ik aan de ene kant ook wel weer fijn want dan kan ik al me verhalen kwijt maar aan de andere kant ik wil ook niet stoppen met snijden. maar ik zie wel hoe het afloopt ik wil je bedanken dat je me verhaal heb geleze het lucht wel op voor mij

Terug naar lijst

Echte vrienden en NEP vrienden...

Naam: ikkuh
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

Hoi, Ik ben een meisje van 15 jaar en ik word 'gepest'. Ik weet niet zeker of het wel zo is maar dat denk ik wel. Het begon in groep 5. Ik kwam nieuw op school. Iedereen keek me gelijk raar aan toen ik binnenkwam. Ik voelde me niet op mijn gemak. Ik kreeg wel een vriendin. Het was het meisje dat gepest werd, maar het kon haar niet veel schelen. Later kreeg ik ook nog andere vrienden, maar dat meisje werd jaloers. Uiteindelijk heb ik de vriendschap verbroken en ben ik een meeloper geworden met het gepest. Ik schaam me hier nog heel erg voor, ik denk dat ik het deed omdat ik bang was om zelf gepest te worden.

In groep 8 werd alles beter. Ik kreeg wat meer zelfvertrouwen en ook nieuwe vriendinnen. Maar ook hier ging het weer mis. Ik had een 'vriendin'. Ik had voordurend ruzie met haar. Het was altijd ik die het weer goed moest maken. Ook kon ze alleen maar spelen als het haar uitkwam. Ik heb er veel om moeten huilen, dat ze zo harteloos kon zijn. In de zomervakantie toen ik overging naar de 1e belde ze mij op of ik kon spelen. Ik had er nu echt genoeg van en zei dat ik andere plannen had. Dat vond ze niet zo leuk maar daar is het wel bij gebleven. Ik heb haar nog een keer gezien, we zeiden 'hoi' en liepen weer door. In de eerste werd ik gelijk bevriend met een meisje. Na een aantal weken ging het mis, omdat ik haar teveel claimde. Er kwam een nieuw meisje bij ons groepje (het oude meisje van de basisschool dat gepest werd). In die tijd heb ik nog veel ruzies gehad, een rotperiode, ook omdat ik nooit (nu nog steeds niet) erg populair was. In de tweede ging ik met een ander meisje om, ik claimde haar ook nogal.

Maar later in de tweede ging ik steeds meer met een groepje om (er zat ook het meisje uit de eerste bij). Ik was nog steeds erg onzeker, maar het ging steeds beter, vooral nadat ik met een pyscholoog ging praten. Nu, in de derde gaat het veel beter. Ik ga nog steeds met het groepje om, maar ik ben veel opener geworden en het is ook veel gezelliger. Er worden soms nog wel eens stomme opmerkingen gemaakt maar daar probeer ik me niets van aan te trekken. Ook heb ik nu een heel goede vriendin (niet van school) waar ik alles tegen kan zeggen. Buiten school om heb ik ook nog andere vriendinnen, maar daar twijfel ik nog wel eens over... Ik denk dat het mijn verbeelding is, want het zijn echt leuke meiden, het heeft waarschijnlijk met mijn verleden te maken.

Dit was mijn verhaal, en heel veel sterkte voor de mensen die nog gepest worden. En denk eraan: Be positive!

Terug naar lijst

Het Perfecte Voorbeeld

Naam: meej
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Hallo , ik ben meej , ik ben 17 jaar oud. Ik zelf heb de gevolgen van het perfecte voorbeeld mee gemaakt. ( je zal wel denken , nu gaat zo'n puber een leuk verhaaltje opzetten met van alles en nog wat ) maar, ik ben er zelf achter gekomen, wat het allemaal met je doet. Ik ben van jongs af aan gepest, ik scheen lelijk volgens mede-klasgenootjes te zijn , en natuurlijk het beruchte onderwerp.. te dik!

Op gegeven moment ga je van die mede-klasgenootjes het je natuurlijk aantrekken, en wat hun zeggen zal misschien wel waar zijn , want hun kijken anders tegen jou op dan jijzelf. Naarmate ik wat ouder werd , naar de brug klas ging, begon ik me steeds somberder te voelen, ik werd stil terwijl ik eigenlijk een heel open en enthousiast persoon was. Ik kon nauwelijk nog in de spiegel kijken, ik walgde van mezelf. Dat heeft zo'n paar maand geduurt.

Ik wou der vanaf en ben naar een dieetiste gegaan, ik was een vol gebouwd persoon maar volgens haar was er verder niks aan de hand. Ook bleek dat ik last had van iets erfelijks. Mijn vader is altijd dik geweest ( rot woord dat "dik") en dus had ik er ook last van, volgens haar. Het ergste wat je kan horen, als je somber en een negatief beeld van jezelf hebt, is dat je er niks aan kan veranderen. Ik zou geen dieet hoeven te hebben , omdat het niks zou opleveren. Uiteindelijk was ik zo spuugzat van alles, en ben opzoek gegaan naar een dieet. Ik wou graag het perfecte meisje zijn, waarvan ik altijd geloofde dat er een mooi meisje in me zat. Ik ben gaan dieeten, en gaan dieeten op mijn 15. Mijn ouders hadden toezicht op me, wel een fijn gevoel. Maar het werd zomer, je gaat lang onder de zon liggen, en op gegeven moment ging het afvallen zo goed, dat ik dus minder ging eten. Ik kreeg complimentjes enz. enz. Dat minder eten volgde met een week lang op bed liggen, geen energie, flauw vallen na het hardlopen. Mijn ouders begonnen zorgen over me te maken, en ik hield dus gewoon niet op. Ikzelf begon weer helder te worden en stopte met het dieet. Ik vind het gruwelijk dat mensen me alleen aardig konden vinden omdat ik slank was. Ik wou mezelf zijn, en de enige manier was om weer mollig te worden.

Hierna was ik behoorlijk zelfvetrouwen, ik weet wat het met je doet, als je als puber aan het perfecte voorbeeld wil voldoen. Ik ben achter een aantal dingen gekomen : Ik vind het niet raar, dat steeds meer meisjes (ook jongens ) sneller depressief worden, en het depressie gehalte de laatste jaren is gestegen. Er worden zoveel perfecte voorbeelden gecreeert, op de catewalk, op tv, in de film, zelfs voor je op straat! Omdat de perfecte gehalte ook erg is gestegen, kan je dus meer depressieve meiden (en jongens ) tegenkomen. Het perfecte voorbeeld, dat is wat iedereen wil, ergens tegenop kijken, geweldig, ergens naar streven! Maar als een meid of een jongen erg gevoelig is voor dat soort perfecte voorbeelden, vind ik het logisch dat de depressie gehalte erg is gestegen dit jaar.

meej

Waarom nou?

Naam: me
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

heej dit is de 2e keer dat ik mijn verhaal hier opzet en ik vind het nog altijd moeilijk mijn verhaal te vertellen maar tog doe ik het.. Het begon dus allenmaal toen ik voor de eerste keer verhuisde ik vond het niet erg om te verhuizen maar 2 jaar geleden wel we verhuisde naar belgie wat ik nu nog altijd niet leuk vind..Ik heb hier wel een paar vriendinnen die om me geven enzo maar tog mis ik mijn andere vriendinnen..maar goed toen ik verhuisde naar belgie begon alle ellende ik kwam hier op school en werd veel gepest om hoe ik praat en ze vonden me allenmaal te dik en te lelijk ( wat ik trouwens zelf ook vind ) en ik werd soms wel eens geschopt of geslagen ,er was vaak ruzie tussen mij en nog 3 meisjes bijna elke week dat is nu al heel erg vermindert en er is nu bijna geen ruzie meer...Maar thuis ging het ook niet goed..mijn vader en broer vechten soms wel eens en schoppen en slaan elkaar dan ( mijn broer is overlaatst ook weggelopen maar is al weer terug ) mijn broer slaat me en schopt me en gooit me tegen de verwarming hij kwetst me erg maar het boeit hem niet...ik snij ook door al die problemen maar dit is nog niet alles mijn beste vriendin Erin is verhuist toen ik nog klein was en heb haar al heel lang ni meer gezien en dat is ook 1 van mijn problemen dat ik haar gwoon niet meer zie en nx voor der kan betekenen....voorderest ben ik heel onzeker over mijn eigen over hoe ik eruit zie doe en praat ( zoals ik merk kan ik hier nooit wat goed doen ) ik schaam mij heel erg voor alles maar ik kan er ook nx aan doen dat ik niet perfect ben...Donderdag 27 oktober heb ik gehuild op school omdat ik te horen kreeg dat mijn ouders mij niet meer willen en dat ik heel mss in een instelling moet ook niet egt leuk om te weten:S het gaat heelemaal niet goed ik wil ook heel graag zelfmoord plegen maar iedereen houd mij tegen ik ben super wanhopig en onzeker als er iemand weet hoe ik van dit alles afkan komen help me alsjeblieft!!! ik weet dat dit mss allenmaal dom klinkt maar accepteer et gwoon... zo ben ik jmmr genoeg :( Iedereen die ook zulke problemen hebt heel erg veel sterkte!!!! Kus Me

pesten

Naam: kate
Leeftijd: 16

Ik ben op de basis school gepest. Van af groep 5 t/m groep 8. Alle kinderen van de school deden daar aan mee. Toen ik naar de middelbare school ging durfte ik haast niks te doen want ik was bang om iets fouts te doen en weer gepest te worden. Ik durfte het huis niet meer uit en dat heet plein-vrees. Omdat ik toen langer dan een half jaar niet maar naar school ben geweest bleef ik zitten.

Het jaar daarop ben ik weer vrolijk naar school gegaan ik wou nie dat die pesters mijn leven verder zouden verknallen. Ik kreeg hele erge buikpijn en kon weer een half jaar niet naar school. Ik ging dit keer wel over. In dat half jaar ben ik naar ziekenhuizen geweest en heb ik de meest vreselijke onderzoeken moeten ondergaan. Het antwoord op de vraag van wat ik had luidde: je hebt niks lichamelijks dus ga maar naar een psycholoog. Ik was al zo vaak naar een psycholoog geweest in dat half jaar dat ik het huis niet uit durfte ik had er geen zin meer in! Maar mijn ouders dachte dat als ik het niet zou doen ik waarschijnlijk door de overheid het huis uit werd gehaald. Ik ging dus naar een team van psychologen. Die zeiden op gegeven moment dat ik moest stoppen met naar school gaan. En mijn buikpijn was in 1 keer weg. Het probleem lag dus bij school. Maar we wisten nog niet wat het probleem was.
In tussen slikte ik anti-depressieve medicijnen. Ik ging dus over naar de 2e. Voor dat het school jaar begon werd ik gebracht naar een psychiatrische vleugel voor tieners in het UMC. Daar heb ik 4 maanden gezeten en ben ik 1 keer weg gelopen. Eigenlijk moest ik langer dan 4 maanden blijven maar ik had in de tussen tijd een afspraak met mn school dat ik bepaalde dagen een aantal uren naar school zou gaan. En dat ging goed ik had er geen problemen mee en ik had in het ziekenhuis met anti-depri medicijnen afgebouwd. Dus mijn leven was in orde en ik wou niet meer terug en dat deed ik dus ook niet meer. Mijn buikpijn was weg en we waren er achter gekomen waar het vandaan kwam. Alles in mijn leven veroorzaakte super veel stres bij mij, omdat ik niks fout wou doen (door het pesten) en alles eng vond (door het pesten). En voor alle enge dingen weg liep. Vooral op school was alles eng. Ik heb geleerd om enge dingen te confronteren en alles op een positieve manier te bekijken.

Ik zal nooit over het pesten heen komen maar ik heb er mee leren leven en elk jaar word het een beetje makkelijker. Ik heb nu super veel vrienden die me steunen en door de moeilijke tijden heen helpen en ik zit nu in de 4e en alles gaat fantastisch!! kate

Terug naar lijst

dom...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: lin
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

In groep 6 en 7 ben ik heel erg gepest. Waarom? Gewoon omdat ik onzeker was en heel stil was. Toen ik in de eerste kwam was het zo vreemd! Ik kreeg vriendinnen, maar die vriendinnen bleken geen echte te zijn, ze lieten me vallen zodra ze andere hadden. Ik had toen ook nooit iemand verteld over hoe ik me voelde. Ik voelde me klote, elke dag maar weer. Ik had geen zin meer in het leven, voelde me dom, nutteloos en alleen. Toen ik in de derde kwam ging het iets beter. Ik kreeg vriendinnen. Alleen ik kon niet meer tegen het rotgevoel, ik begon te krassen. Al wist ik toen niet waarom, maar het voelde goed. En ging het steeds vaker doen en dieper..
Ik had het verteld aan een vriendin die heel lief reageerde. (Ik was echt heel erg bang dat ze boos zou worden of dat ze me niet meer wilde kennen.) We hebben samen hulp gezocht, waarbij ik het aan me ouders moest vertellen. Ik kwam na een paar (moeilijke) gesprekken in een praatgroep, daar zou ik meer zelfvertrouwen krijgen, ja ja... Ondertussen bleef ik snijden op alle mogelijke plekken, maar vooral op m'n polsen.. Toen het praatgroepje over was ging het even goed. Maar snel kreeg ik het gevoel weer terug, gelukkig kon ik met vriendinnen en vrienden praten die allemaal hartstikke lief waren. Vreemd eigenlijk… Maar toch bleef ik me klote voelen.

Op een feestje van een vriend is het helemaal misgegaan. Ik had teveel gedronken en had mezelf niet meer in de hand! Ik schreeuwde dat ik dood wilde en probeerde zelfmoord te plegen door mezelf te verdrinken. Maar ik werd vastgehouden... Ik had er zo'n spijt van dat ik dat had gedaan waar andere mensen bij waren. Ik had tegen mezelf gezegd dat dat echt nooit! meer mag gebeuren. Ik bleef mezelf snijden. Ik kon niet meer stoppen, haatte mezelf erom... En jah, het gebeurde weer... op een schooluitje in Verdun, had ik weer teveel gedronken, en had ik aan een vriendin me pols laten zien (dom)… waar ik pas nog had gesneden. Ik raakte weer helmaal in paniek, ik schreeuwde maar dat ze weg moest gaan zodat ik weg kon. Toen was er door twee andere mensen de lerares en leraar gehaald, waarmee ik 4 uur middenin de nacht een gesprek mee heb gehad. En hulp ben gaan zoeken bij het SPEL. Maar dit hielp niet want na ongeveer een half jaar hulp ging het steeds slechter, ik ging slecht eten waardoor ik tien kilo ben afgevallen in twee maanden en heb toen een zelfmoordpoging gedaan, alleen werd ik helaas de volgende dag wakker...
Een maand later had ik me tweede poging gedaan waardoor ik op de IC ben beland en daar moest ik naar de Paaz daar had ik ongeveer een maand gezeten. Toen ik weer naar huis mocht ging het alleen maar slechter en slechter en toen had ik me derde poging gedaan, weer naar het ziekenhuis... Toen ben ik naar de gesloten afdeling in het Triversum gegaan. En daarna naar de open afdeling. Hier kwam uit dat ik een depressieve stoornis had, periodes van anorexia en boulimia, identiteitsstoornis en bedreigde persoonlijkheids stoornis (kenmerken van borderline) heb.. Ik had een doorverwijzing naar de KP (klinische psychotherapie) gekregen en daar zit ik nu een maand.
Het gaat nu wel een beetje beter maar ik snij nog steeds en heb soms nog neiging tot zelfmoord. En ben verschrikkelijk inpulsief waardoor ik soms in de problemen kom. Maar ik ben in ieder geval blij dat ik na drie jaar goede hulp heb gevonden..

altijd ik

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Katinkjee
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

Hallo ik ben een meisje van 13 jaar en zit heel erg met een paar dingen k weet niet goed hoe ik moet beginnen maar ik begin maar gewoon met vertellen.. sinds 3 jaar ben ik begonnen met snijden en waarom dat zal ik eens vertellen.. ik ben al 6 keer verhuisd en wordt altijd veel gepest omdat ze me te dik en te lelijk vinden en daar zit ik best wel mee sinds 1 jaar woon ik in Belgie ik kwam hier in het 1e en was best wel zenuwachtig op het begin ging alles goed maar sinds een paar maanden wordt k weer heel erg gepest niet alleen omdat ze me dik en lelijk vinden maar ook om hoe dat ik praat ik wordt ook geschopt en geslagen k wil heel graag naar het clb ( centrum voor leerlingen begeleiding ) toe om met iemand te praten alleen ik heb daar het lef niet voor:( mijn punten op school zijn best wel slegt en de leraar frans heeft het niet egt op mij k maak me veel zorgen om vriendinnen van mij die het ook moeilijk hebben en daardoor stop ik met leren.
Sinds een week heb ik een eigen paard waar ik super blij mee ben, alleen nu geloofd niemand dat ik een eigen paard heb. En daar zit ik ook heel erg mee tis gister een maand geleden dat ik niet gesneden had alleen ik hield het niet lamger meer vol en daar door zat gister het mes weer in mijn arm ik heb er heel veel spijt van maar ik kan het gewoon niet meer aan. Ik heb ook al een paar keer zelfmoord proberen te plegen alleen het is nooit gelukt:(:( maar ik krijg hulp van mijn vriendinnen via msn alleen k wil met ze praten in t egt. Op dit moment voel ik me heel erg onzeker over me eigen en k voel me heel alleen daarom heb k mijn verhaal hier neer gezet voor de mensen die het ook heel moeilijk hebben heel erg veel sterkte!!!!(K)

2 problemen in 1

Naam: Erin
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

Ik was 7 jaar oud toen ik verhuisde naar in Brabant. Ik kwam in een omgeving waar ik niemand kende. Ik woonde dicht bij school, zo'n 5 minuten lopen. De eerste schooldag was een ramp. Ik keek de klas rond en iedreen keek me aan alsof ik een geest was. Niemand sprak tegen me en niemand wilde naast mij zitten, behalve 1 meisje, ze woonde bij mij in de straat. De leraar moest kinderen dwingen om bij mij in het groepje te komen zitten. Dat vond ik erg vervelend. Ik huilde toen ik thuis kwam, maar mijn ouders dachten dat het wel over zou gaan. De volgende dag was het hetzelfde.
Na een paar jaar, nog steeds dezelfde dingen, was ik toch wel wat ingeburgerd. Ik ben wat aan de dikke kant, en mijn vriendinnen, 2, waren ook dik. Ik had daar gelukkig niks op tegen. Toen ik in groep 7 kwam werden er 2 klassen gemengd. Net toen ik ingeburgerd was! De 5 stomste pestkoppen uit de andere groep 6 kwamen bij mij in de klas. Iedereen vond het moeilijk, maar niemand zo erg als ik. Ik huilde in de vakantie heel veel, vooral in de laatste 2 weken. Toen ik weer naar school ging begon het. De 2 vriendinnen sloten zich aan bij de grootste pestkop. Ze kwamen met zijn drieen naar ons toe, 4 meisjes die ik ook wel leuk vond, en ikzelf. Ik was bang en kroop achter de andere. Ik was 1 jaar jonger dus ze hadden aan mij een gemakkelijk slachtoffer. Ze duwde me en scholden me uit. Ik huilde en rende naar de lerares. Ze geloofde me niet. Ik ging weer naar buiten. Weer duwde ze me en nu werd ik ook nog geslagen. Ze hebben me in mijn buik gestompt en geschopt tegen mijn benen. Het deed erg pijn, vooral van binnen. Ik was bang. Toen ik de volgende dag weer terug ging werd ik opgewacht. Ze sloegen me in mijn gezicht tegen mijn wangen en ze stompten me weer in mijn buik. Ik werd in de prikkelbosje geduwd, ik zat onder de schrammen.

Na 2 jaar ging het niet over, en mijn ouders gingen gelukkig verhuizen. We gingen in een grote boederij wonen in Friesland, ver weg van die pestkoppen. Dat deden ze trouwens niet om mij, maar om hunzelf. Alhoewel, ik was er erg blij mee. Ik kwam op een school en in het begin kreeg ik een vriendin, maar zij bleek na een paar maanden net zo erg als andere. Wanneer ik ziek werd maakte ze me zwart bij de andere, zodat ik de volgende dag en de dagen daarna altijd werd uitgescholden en genegeerd. Na een paar maanden werd ik bevriend met een ander (best aardig) meisje. Maar ook zij bleek mij zwart te hebben gemaakt en ook toen werd ik genegeerd. Ik werd gek, en dacht dat de wereld me wel kon missen. Ik heb geprobeerd zelfmoord te plegen. Daarna begon ik mezelf te pijnigen, terwijl de pesterijen door gingen. Mijn ouders merkte niks, hoe dat kwam weet ik niet. Misschien dat ze het wel niet wilde zien, dat zou kunnen. Ik had sneeen in mijn armen, benen, en zelfs in mijn gezicht. Ik zei maar dat ik gekrabt was door de kat.

Nu zit ik op een andere school en ik pijnig mezelf nog steeds, gewoon omdat ik nog steeds denk dat ik onnodig ben. Ik heb het wel veel fijner nu, ik ben bevriend met 4 mensen, en heb ook een beste vriendin. Ze heeft me genomen zoals ik was, en daar ben ik erg blij mee. Door haar heb ik nu ook andere vrienden. Ik word niet meer gepest. Ik ben blij met het leven dat ik nu leid. Maar ik ben nog wel ontzettend kwaad op die pestkop uit Brabant!!!, het achtervolgd me nog steeds.

Terug naar lijst

Vertel 't

Naam: Linda
Leeftijd: 14

Hallo iedereen, Ik werd vroeger zelf ook gepest, door een meisje, van school. Maar doordat ik er gauw wat van gezegd heb is het niet erger geworden. Het meisje zie ik nog elke dag wel, maar ze is gewoon aardig tegen mij. Wat ik daar mee zeggen wil is dat als je gepest word het zo vroeg mogelijk aan je ouders/leraar vertellen en er niet mee moet zitten, want dan gaan ze er natuurlijk meedoor en gaan ergere dingen bedenken om je te pesten. Waardoor je je natuurlijk heel rot gaat voelen en onveilig op school.En dat is echt helemaal niet fijn. Dus de tip van mij: Word je gepest? Zeg het METEEN tegen je ouders/ leraar. Dat helpt echt. Doei xxx Linda

Terug naar lijst

Pijn in mijn vingertoppen

Naam: *No fun at all*
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Euhm... ik ben een 14-jarig Belgje dat ff haar verhaal kwijt wil... Ik was (en ben) een beetje bang om mijn verhaal hier neer te typen maar besloot het toch te doen. Een soort dagboek, zeg maar.

Het begon eigenlijk al toen ik geboren was. Op de avond dat ik geboren ben, is mijn vader naar het café getrokken om dat te vieren. Hij is na 3 dagen ladderzat aangekomen in het ziekenhuis om mij daar voor de eerste keer vast te houden. Daar bestaan zelfs foto's van en het doet heel veel pijn om die te zien. Ik denk dat mijn moeder toen een beetje haar vertrouwen in hem is kwijtgeraakt... ik groeide op en werd al gepest vanaf het 1ste leerjaar (ik weet niet wat dat is in Nederland) door mijn haar, mijn bril... het was verschrikkelijk maar ik merkte het niet want ik was nog jong. Soms waren ze vriendelijk tegen mij maar dat was dan gewoon omdat ze iets van me wilden. Meestal mocht ik niet meedoen aan spelletjes omdat ik "te lelijk was". En als ik dan toch meedoet, negeerden ze mij gewoon dus dan had ik beter gewoon niet meegedaan... Er was namelijk zo'n soort kliekje met een bepaald meisje als 'koningin' die bepaalde wat de klas moest doen. En dat deden ze dan ook. Ze luisterden naar haar. Soms deden ze mij gewoon pijn voor hun plezier. Het verbeterde naargelang ik ouder werd (dat wil dus zeggen, toen ik richting 4-5-6e leerjaar ging) want toen kreeg ik één goede vriendin en een paar vrienden (die mij vroeger hadden gemanipuleerd en gepest). Ik weet nog dat ik elke morgen bij mijn oma huilend stond te twijfelen voor het naar binnengaan want ik was er zeker van dat ik iets niet had gemaakt of dat ik de verkeerde kleren aanhad. Ik heb altijd veel steun gehad aan mijn oma.

Toen ik ongeveer 6 jaar was begonnen mijn ouders ruzie te krijgen. Mijn vader smeet zijn bord met bestek en al naar mijn moeder, die daardoor een blauwe arm had. Ik probeerde het te negeren... Ik moest dan naar beneden sluipen (mijn oma woonde onder ons in het appartement) terwijl mijn vader dronken was en naar Maria Callas luisterde (een operazangeres, aan wie ik nog altijd een grondige hekel heb!). Op school en ik eens in slaap gevallen omdat mijn vader om 3 uur 's nachts was thuisgekomen. Mijn juf praatte toen met mij en ik heb een brief geschreven die ik heb afgegeven. Ik wou absoluut niet naar het CLB (Centra voor leerlingbegeleiding) stappen maar zij heeft achter mijn rug van alles zitten bedisselen...
Toen verhuisden we van Deurne naar Antwerpen om daar te gaan wonen bij een nogal gewelddadig plein. Dat was rond de tijd dat ik voor het eerst naar de middelbare school ging. Ik was daar soms heel bang omdat je door het raam dikwijls kon zien hoe iemand werd afgetuigd! Ik had een kamertje een paar verdiepingen hoger dan het woongedeelte. Ik had toen ook 2 katten die mij vaak gezelschap hielden. De ruzies werden steeds erger en op school had ik talloze problemen: ik had dikwijls ruzie met vrienden of leerkrachten, ik was agressief en mijn hoofdprobleem was dat ik hopeloos verliefd was (en ben) op mijn leerkracht L.O. Op 2 maanden tijd wist heel mijn jaar het en na verloop van tijd ook hij :'( en de rest van de leerkrachten.

In de vakantie ging het fout. Mijn vader kwam bijna altijd dronken thuis om dan tegen mij te zagen (zeuren). Ik haat vakantie!!!! Op het einde van de vakantie, na weer een verschrikkelijke ruzie, stond ineens de politie voor de deur. Dat was heel hard schrikken! We moesten naar mijn andere oma toe. Op school ging het ook al vanaf de eerste dag mis: bij het opnoemen van de leerkrachten bleek dat ik iemand anders had voor L.O. terwijl ik mij heel de vakantie in leven had gehouden met de gedachte dat ik hem zou krijgen... Het werd nog moeilijker, hij negeerde mij compleet maar mijn beste vriendin werd één van zijn lievelingetjes... Stikjaloers dat ik was (en ben)!!!!!! Maar ik ben niet echt verliefd, ik wil gewoon dat hij aardig is en mij troost! 's Avonds begon ik te fantaseren dat mijn ouders stierven en dat hij mij adopteerde... Ik probeerde alles te weten te komen... Maar ik wil geen relatie of zo, dat is toch verboden.

We verhuisden weer. De ruzies bereikten een hoogtepunt en Kerstmis (waar ik altijd zo van hield maar dankzij hun al 3 jaar niet meer van had kunnen genieten) werd een nachtmerrie. Ik zag hoe mijn vader spuwde op mijn moeder en dergelijke. En dat in het bijzijn van een vriend van mijn vader en diens zoon. Hoe kon dat toch gebeuren? We hadden een boom en er lagen zelfs pakjes onder! Ik had al 3 jaar geen pakjes meer gezien! Dat kwam dus omdat het frietvet niet heet genoeg was!!!! En mijn vader had ook een vermoeden dat mijn moeder een affaire had... Het werd dus een hel en mijn moeder ging altijd maar weer terug. Het werd wéér erger, ze vochten rond mij, om mij. Mijn punten gingen omlaag. Ik had 3 buizen (Belgisch voor onvoldoendes), 4 als ik die laatste niet had opgehaald, en die ene leerkracht (L.O.) kwam om met mij te babbelen en dat deed nog meer pijn. Toen gingen we op GWP (schoolreisje) naar de Provence waar ik ook dikwijls heb geweend. Ik heb daar voor het eerst gekrast. Het was met een scherpe steen die ik vond. Ik had daar constant ruzie en toen ben ik eens met een volwassene gaan praten die ik kon (en kan) vertrouwen. Zij heeft me toen ook verteld dat die leerkracht het wist dat ik verliefd was en hoewel ik dat al wist, stortte mijn wereld in elkaar. Nu die leerkracht waar ik zo op blijf hameren doet mij veel pijn. Waarschijnlijk ongewild maar toch... Bijvoorbeeld, mijn vriendin mag meer dan ik: ze mag hem eens speels op de arm tikken ofzo maar daar moet ik niet aan denken! Het lijkt stom maar als ik er aan denk krijg ik een pijn vanuit mijn hart die tot in mijn vingertoppen pijn doet...
Voor de examens ben ik weer gaan krassen en dit keer heel diep. Hij was de eerste aan wie ik het heb laten zien, maar het moest per ongeluk lijken. Mijn vriendin en mijn beste vriend zijn naar het CLB (Centra voor leerlingbegeleiding)gegaan waar ik wéér praatte over van alles en nog wat... ik had ondertussen ook mijn andere arm vol gekrast. De littekens gaan niet weg en ik draag heel de tijd truien ook al is het 20°C. Mijn ouders weten het nog niet. Ze zijn toch te druk bezig met elkaar te chanteren en te vervolgen of te laten volgen...

Ik heb beloofd aan mijn vrienden dat ik het niet meer ga doen en tot nu toe lukt dat aardig maar het is vakantie en soms heb ik er echt zin in... Net zoals ik soms zin heb om mezelf te verdrinken of me van een trap te laten vallen. Ik loop met dat idee rond en elke avond voor ik ga slapen (als ik al slaap, ik heb meestal nachtmerries) wens ik dat ik nooit meer wakker word. Zelfmoord plegen daar ben ik te laf voor. Ik voel me waardeloos en heb het gevoel dat iedereen mij haat. Ik ben de bron van alle kwaad dat word aangedaan aan mijn omgeving... Mijn oma heeft diabetes gekregen, haar hond is dood en mijn neef ligt in coma. Ik wou dat ik dood was!

Ik hoop dat iemand zich een beetje herkent in dit verhaal en niet vind dat ik te veel zaag (zeur) of mij aanstel... Ik wens iedereen op deze site héééééél veel sterkte en véééééél kusjes van mij... xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Mijn leventje tot nu toe..

naam: Marjolijn
geslacht: vrouw
leeftijd: 19

Het begon op mn vierde.. Toen was mijn broertje 2. Hij heeft ADHD en PDDnos. Hij had dus heel erg veel aandacht nodig, toen ben ik me steeds meer af gaan sluiten voor mijn ouders. Ze hadden het al druk genoeg met Kasper. Ik wilde ze niet in de weg lopen, ik wilde niet dat ze zich ook nog druk om mij gingen maken.
In groep 1 en groep 2 is er volgens mij niet veel bijzonders gebeurd.
In groep 3 begon het pesten. Ik had een bril, toen al en schijnbaar was dat een van de redenen dat ze zijn begonnen met pesten. Ik weet het zelf niet eens. Thuis maar blijven doen dat alles goed was. Ze hadden al genoeg aan mn broetje.. In groep 3 was het voornamelijk een jongen die me pestte, die ook de hele klas meetrok. Hij heeft een keer zijn lineaal op mijn tafel kapot gemaakt en dan maar zeggen dat het mijn schuld was, omdat het mijn tafel was en dat ik het zelf moest gaan betalen. Ook regelmatig moest ik mijn moeder uitschelden vor dikke trut enzo..
In groep 4 en 5 was het zo erg geworden dat ik na school in elkaar geslagen werd, dat in de pauze mijn broeken en rokken uitgetrokken werden en in de bosjes gegooid. Mijn ouders zijn toen wel naar school geweest om te praten daar met leraren, maar die bleven maar volhouden dat er op hun school niet gepest werd. Daarna werd het alleen maar erger. In de pauze werd ik de bosjes ingegooid, geslagen en geschopt. Als ik moest huilen kreeg ik straf en moest ik naar binnen.. Ik had vriendinnetjes die alleen maar thuis met me speelden, op school pestten ze net zo hard mee als de rest.
Ook alleen naar huis lopen was niet veilig meer. Vaak stonden ze me ook onderweg op te wachten..
Onder de lessen werd er naar me gefluisterd dat ik stonk, dat ik dik en lelijk was. Dit terwijl ik nooit dik ben geweest. Dan begon ik wer te huilen, moest ik de gang weer op.. Ik kreeg steeds vaker straf. En nog steeds thuis niet veel verteld.
Op een gegeven moment ben ik een keer helemaal door het lint gegaan en heb als een idioot terug lopen slaan en schoppen. Toen kreeg ik weer straf, moest niet zo agressief doen, mocht geen andere kinderen slaan en schoppen.. Zij mij dus wel blijkbaar..
Op mijn tiende ben ik verhuisd, van Spijkenisse naar Dordrecht. Dus toen ook naar een andere school. Ik kwam daar tegelijk met een ander meisje in een nieuwe klas. In het begin ging alles wel redelijk met mij in die klas. Dat andere meisje werd gepest. Ik heb toen geprobeerd haar in de groep te krijgen. Door te zeggen dat ze misschien wel heel aardig was. Dat ze gewoon eens met haar moesten gaan spelen. Toen zij geaccepteerd werd door de klas, begon ze mij te pesten. Echt op zo'n heel geniepige manier. Het waren 3 meisjes die vooral bezig waren, die trokken ook nog een paar jongens mee. Vrienden heb ik nooit gehad op die school. Ook daar weer naar de leraar geweest, ook hij heeft er nooit iets aan gedaan. Het pesten bleef maar doorgaan..
Na groep 8 naar het gymnasium gegaan. Van de 20 leerlingen, gingen er 8 naar dezelfde school, we kwamen ook in dezelfde klas terecht, MET die 3 meisjes. En het pesten bleef maar doorgaan. Opdrachten die je samen moest doen, deed ik alleen, ik zat overal alleen in de klas en haalde steeds slechtere cijfers. Toen begonnen ook de klachten over me moe voelen, ziek, hoofdpijn, buikpijn enzovoorts. Vaak naar de dokter geweest voor onderzoeken, maar daar kwam nooit wat uit. Ben toen bij een schoolpsycholoog geweest, maar na 3 keer zei zij dat al mijn problemen over waren, dat alles weer goed was en dat ik niet meer langs hoefde te komen. Dat jaar heb ik niet gehaald. Op mijn laatste rapport had ik drie keer een 3 en een keer een 4.
Naar de havo/vwo brugklas gegaan, samen met iemand uit mijn oude klas van het gymnasium. Daar ging het pesten gewoon door..
Tijdens dat jaar kwam mijn vader in het ziekenhuis terecht. Hij had een gescheurde aorta en hij is toen ingestort op zijn werk. Ze zijn 9 uur bezig geweest met opereren en zijn lichaam moest afgekoeld worden naar 18 graden. De operatie is goed gegaan, maar ze wisten nog niet of hij wakker zou worden, en als hij wakker werd had hij ook volledig verlamd kunnen zijn. De volgende dag op school werd ik uitgelachen omdat ik bang was mijn vader kwijt te raken.
In de tweede en de derde is het pesten door blijven gaan. Aan het eide van de derde is het minder geworden. Toen kreeg ik ook mijn eerste echte vriendje. Dat is lang niet altijd even goed voor me geweest.. Aan het einde van onze 'relatie' heeft hij me heel erg veel pijn gedaan. Heel erg veel ruzie gehad, ik mocht hem niet meer bellen, en hij wilde me niet meer zien enzo.. Die periode ben ik ook met automutilatie begonnen. Toen was ik 15.
Na hem nog een ander vriendje gehad, was in het begin leuk, maar hij kon niet met mijn problemen omgaan. Hij zei me regelmatig dat ik me aanstelde, dat ik gewoon ff gezellig moest doen. Ook dat is misgelopen, mede doordat ik mijn vriend leerde kennen, daar was ik al best wel snel weg van. Daar ben ik nu bijna een jaar mee samen (over een week) en dat gaat ook goed. We hebben flinke ups en downs gehad. We zitten allebei psychisch niet goed in ons vel. Hij is opgenomen in Eindhoven. Ik heb het gevoel dat de band tussen ons alleen maar beter aan het worden is.
Oktober/November 2003 ben ik aangerand. Daarna heel erg veel problemen gehad met aanrakingen, bang op straat, constant geluiden horen die er niet zijn en heel erg snel schrikken. Dit heeft ook tot een aantal problemen geleid met mijn vriend, maar samen komen we er wel doorheen.
Ik heb aangifte gedaan bij de politie, maar ben er niets mee opgeschoten, voor mij is het er alleen maar moeilijker door geworden. Ze hebben nooit iemand gevonden, iedere keer ben ik weer bang dat ik hem tegen kom.
Thuis was het ook lang niet altijd even makkelijk. mijn broertje werd snel agressief en sloeg ook regelmatig. Hij had heel erg veel aandacht nodig thuis, ik begon me steeds meer terug te trekken. Ik heb hierdoor nooit geleerd om met mijn problemen om te gaan, heb altijd alles weggestopt. En dit is dus niet goedgegaan.
Ondertussen ziet mijn arm er niet mer uit en loop ik bij de Grote Rivieren en heb ik daar een psychiater en een psycholoog. ik heb nog niet het idee dat dit veel geholpen heeft, maar ik ben ook pas gewisseld van psycholoog. Hoop dat ik het met haar wel beter kan vinden...

~*to be continued*~

Gepest

Naam: Miffy
Leeftijd: 14 jaar

Ik werd, en word nog steeds heel erg gepest op school. Eerst begonnen een paar jongens te schelden; "Vuile k*nker Gothic.!!" Ik ergerde me er heel erg aan. Na verloop van tijd werd het steeds erger; ik kreeg half opgegeten boterhammen naar mn hoofd gegooid, pakjes Wicky, soms vol, en open.. Ik liep weleens een dag met kleverige kleding.. Ik werd van mn fiets afgetrapt, mensen zeiden dat ik iemand heb vermoord!! Er gingen een heleboel roddels over mij de school rond, en ze werden steeds erger. Ik ben op een gegeven moment twee maanden depressief thuis geweest, ik heb in mn pols gesneden, en heb nu nog een akelig litteken.. Ik ben na mijn depressie heel erg veranderd, en kwam weer helemaal zelfverzekerd op school. Ik werd (en word) nog steeds gepest, maar ik trek me er niets meer van aan.. Ze moeten eerst zichzelf verbeteren voordat ze me afzeiken. Ik heb allemaal nieuwe vrienden gekregen, waarbij ik altijd terecht kan.

Liefs, Miffy

Dom, dommer, domst

Naam: Freya
Leeftijd: 17

Eigenlijk heb ik een moeilijke jeugd gehad als nakomertje van het gezin. Sinds mijn tiende ben ik als enigst kind nog thuis. Toen ik wat ouder werd kreeg ik al veel mee van problemen die mijn vader had op zijn werk, ik had het daar ontzettend moeilijk mee. Maar ik verweerde me, praatte niet maar staarde stil voor me uit.

Toen ik in groep acht kwam begon de ellende pas echt ik werd gepest en aan het einde van het schooljaar was ik nog maar een schim van het vrolijke kind dat ik ooit was geweest. De middelbare school begon super goed, ik kreeg vriendinnen maar ja, als je niet praat over gevoelens gaat het niet goed. Toen ik in de derde kwam begon het gepest opnieuw. Waarom? ik was anders en ik was mezelf, dat is me destijds niet in dank af genomen.
Uiteindelijk met veel moed ben ik naar mijn mentor gegaan en het over het pesten gepraat hij heeft mij toen doorgestuurd naar de counselor daar heb ik (gelukkig) maar twee gesprekken mee gehad.

Ik was over naar de vierde mijn ouders begonnen een winkel maar dat liep niet. En uit frustratie ben ik toen gaan krassen. In dat jaar ben ik blijven zitten. Maar omdat gaan krassen daar heb ik zo veel spijt van. Ik ben nu anderhalf jaar verder. Gevoelens uiten kan ik niet, praten en schrijven wel. Anderhalf jaar heb ik het verborgen, de littekens en alles en nu ben ik er mee naar buiten gekomen. Degenen die het weten zijn heel erg geschrokken. Mijn ouders moest ik het vertellen anders zou hulp zoeken moeilijk worden. Nu zit ik te wachten totdat ik genoeg moed heb om te gaan bellen voor een afspraak. Hoewel ik er nog niet mee gestopt ben, heb ik alle vertrouwen in de toekomst. Hoe moeilijk het ook zal worden om alles te vertellen en alles te gaan verwerken maar ik red het, daar ben ik van overtuigd.

Freya

Gepest

Naam: Anoniem
Leeftijd: 14 jaar

Al vanaf 't 3e leerjaar wordt ik gepest, omdat ik dik ben... In het middelbaar dacht ik dat het voorbij zou gaan, dat was ook zo, maar toen kreeg ik andere problemen... En zagen ze van daaruit weer de kans om te pesten omdat ik dik ben! Dan begon het weer: dikke, vette!!hahahahaha!!! Was ik na de examens in de stad met vriendinnen, kwam ik die personen tegen die me alsmaar zaten te pesten... Ze hebben geroepen voor de winkel: dikke, vette, ... al van die dingen... ik kon er niet meer tegen, begon mezelf te snijden, maar dat helpt allemaal niet meer... Niemand die dat beseft hoe ik mij voel, want in de klas ben ik altijd aan het lachen e.d., maar dat is gewoon, omdat ik niet wil ,dat iemand het zou merken...Weet er iemand wat ik kan doen?? ik zie echt geen uitweg meer, m'n moeder weet er niets van, EN DAT WIL IK OOK ZO HOUDEN!!!!
Bedankt!!!

Van het kastje naar de muur

Naam: Talke
Leeftijd: 17

Alles begon toen ik naar de kleuter klas ging. Al na twee weken wilde ik niet meer naar school wat de reden was, wisten ze niet. Na veel gehuil en gedoe moest ik toch weer naar school want er was geen reden om mij thuis te houden. Toen ik in groep 3 kwam begon de grote ellende; ik werd ontzettend gepest daarbij was ik al iemand die teruggetrokken en erg stil was. In de daarop volgende jaren werd het niet beter maar steeds slechter. Toen ik in groep 6 zat werd ik door 3 groepen (groep 6, 7 en 8) gepest. Maar nog wisten mijn ouders er niks van. In groep 7 is een van de ouders van een meisje uit de klas naar mijn ouders toe gegaan. En die zei dat ik zo erg gepest werd. Toen wisten mijn ouders ook direct waarom ik niet graag naar school ging. Ze hebben toen de schoolarts ingeschakeld maar die deed er niks tegen. Ja alleen maar even een telefoontje naar de school dat er een probleem was met me en dat ik door mijn klas gepest werd.

In groep 8 is mijn oma overleden een grot!e ramp voor me want ze was mijn maatje; ik kon haar alles vertellen. De dag voor haar begrafenis hebben mijn klasgenootjes me in mekaar geslagen. Ik ben toen naar huis gegaan een leraar is mij toen achterna gekomen maar heeft mij niet in kunnen halen. Hierop ben ik een week niet naar school gegaan. Na een tijdje gingen we met de klas ter afsluiting van de basisschool op kamp. Mijn vader belden op en vroeg of ze mijn veiligheid konden garanderen. Dat konden ze niet. Vanaf die tijd ben ik helemaal niet meer naar de basisschool gegaan.

Toen ik in de brugklas kwam ging het helemaal niet goed met me en ik werd ook weer gepest. Ik heb toen aan een training sociale vaardigheden gedaan bij bureau jeugdzorg. Hier heb ik veel aan gehad. Maar na een paar maanden ging het toch weer mis. Ik liep met zelfmoord gedachten rond. Toen ben ik weer bij bureau jeugdzorg terecht gekomen. Ze hebben mij naar het maatschappelijk werk gestuurd. Zo heb ik in de 2de van het voortgezet onderwijs training en individuele gesprekken gehad bij het maatschappelijk werk.

Toen ik naar de derde ging ben ik naar een andere school gegaan. Hier kregen we een test over onze gemoedstoestand. Mijn score van de test was zorgwekkend hoog. Ik zou toen een cursus gaan volgen bij de riagg. Maar die ging net op het laatste moment niet door. Ze hebben mij toen weer naar bureau jeugdzorg gestuurd. Na twee gesprekken daar te hebben gehad. Hebben ze me met spoed naar de riagg gestuurd. Na een jaar behandeld te zijn voor depressies ben ik in een grote crisis terecht gekomen en ben ik opgenomen in een jeugd psychiatrisch ziekenhuis. Hier heb ik 2 weken doorgebracht. Daar kwamen ze met de diagnose BORDERLINE. Hiervoor word ik nu behandeld bij de riagg. Het gaat nog altijd niet goed met me. Ook loop ik nog altijd rond met zelfmoord gedachten. Ondertussen is ook mijn lievelings opa overleden en ben ik naar een MBO gegaan. Dit waren veel veranderingen in korte tijd. Ik hoop zelf dat het over een tijd beter met me gaat.

Opnieuw...verslavend...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Pansy
Leeftijd: 16

Hey Hey,

Dit gaat heel moeilijk voor me worden maar ik wilde dat iemand of meerdere mijn verhaal konden lezen.

Ik ben nu 16 winters jong en nog steeds opzoek naar mezelf. Ik werd vroeger veel gepest. Dit vooral op de Basisschool, hier om de hoek. Ik was net in groep 2 beland samen met mijn beste vriendin. Helaas werden de groepen verdeeld. Ik moest samen met mijn vriendin en anderen naar groep 3. Natuurlijk deed ik hier mijn best om net zo goed te worden als de mensen uit groep 3. Ik kreeg heel veel mee en kon heel goed leren. Blijkbaar vonden anderen dat een probleem en begonnen me te plagen.Gewoon voor de gein. Natuurlijk kreeg ik er nog wat vriendinnen bij, maar met dat ene meisje bleef ik steeds vaker mee omgaan. Totdat we in Groep 4 kwamen, hier werd ik niet meer geplaagd zoals in de 2de of 3de maar daadwerkelijk gepest. Ik kwam altijd huilend in huis en wilde letterlijk niet meer naar school. Deed net of ik ziek was en stak weleens mijn vinger in de keel om misselijkheid voor te doen.Toch moest ik n! aar school en mijn vader leerde me om van me af te slaan. Hierdoor werd ik alleen maar meer gepest. Niet zoals eerst met slagen of geduw, niet met lichamelijk pijn zoals dat tegenwoordig heet maar met woorden. Deze deden zoveel pijn. Ik kropte alles op vroeg me af wat ik nu weer had gedaan.
Ook mijn vriendin ( mijn HARTS-vriendin) begon steeds minder met me om te gaan ze vond me blijkbaar niet meer goed genoeg of zo iets. Misschien was ik wel diegene die alles verkeerd deed. Ik stortte me totaal op school en vergat de vele pesterijen.Toen ik ze met rust lieten hadden ze er geen lol meer in om mij te pesten. Of was die nieuwe jongen toch leuker om te pesten? Ook mijn vriendin ging weer normaal met mij om.
Eindelijk groep 8. Ik zou naar dit jaar van mijn ellende af wezen. Eindelijk weg uit het gebouw. Dat ik nu al het gebouw der nachtmerries noemde. Groep 8 ging heerlijk voorbij op 1 conflict na, die ik had met een jongen. Blijkbaar was hij jaloers omdat ik zo goed met een andere knul op kon schiete! n en hij dacht dat wij verkering hadden.(Je kent dat wel de ee! rste verkerinkjes). Ik heb het een maand lang volgehouden maar heb hem toen werkelijk geslagen en ben daarna weg gelopen. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik weer op ruzie uit was.

In de eerste was ik vrij stil zocht niet echt contact maar kreeg deze wel met bekende van oude klasgenootjes. Dit jaar liep lekker soepel en we hadden veel lol. Ook kennismakingskamp was geweldig terwijl ik er nog wel zo tegen op zag.
In de tweede hadden we tijdens een les Biologie iets nieuws uitgevonden. De lessen waren saai en we zaten massaal achterin."Kijk wat ik heb gedaan"zei er ooit eens 1tje zachtjes. Ze had een naam van een jongen in haar arm gekrast met een passer."Geweldig" riep een ander en al snel stond er ook een naam bij mij in de arm. Maar die naam was niet genoeg op 1 of andere manier was het een gevoel van opluchting die ik er van kreeg.Gewoon krassen niet snijden. De krassen verdwenen en lieten niks achter totdat ik in de derde kwam, ik kraste steeds dieper over elkaar heen, kras naar kras, opeens vloeide er bloed uit 1 van de wondjes.En ik begon me af te vragen waarom ik dit eigenlijk deed. 27 krassen op 1 arm, en dat waren nog maar de verse. 8 littekens die er al stonden en nog was ik bezig. Ik las mijn dagboek opnieuw en opnieuw... telkens weer dezelfde pagina telkens weer die tranen.Totdat ik ben gestopt, ik had alles verstopt of weg gegooid.
En toen kreeg ik contact met meiden die het ook deden alleen aan de andere kant van NL woonde. Niet weten dat mijn penvriendin ook al aan zelfmoord dacht. Niet weten hoeveel mensen er van mij hielden. Een van de dames vertelde me eens dat kaarsvet minder achter liet dan al dat gekras. Het droogde ja immers zo snel weer op dat je het er af kon halen.1 ding was ze vergeten te vertellen, de blaren van te veel kaarsvet in 1 keer. Ik was opnieuw begonnen...ik wilde juist stoppen en viel hierdoor weer in het donkere gat. Was weer de oude begon me steeds meer eenzamer te voelen."Heb je nog zin om mee te gaan?"vroeg 1 van de 4 vriendinnen die ik had."! Nee dankje ik moet naar" zei ik als smoesje. De smoesjes werde s! teeds erger en erger. Ik begon me ook steeds dikker te voelen. Ik was lelijk en geen enkele jongen wilde me hebben, dacht ik. Ondertussen kwelde ik mezelf met dit en vergat ik de rest. De woorden lelijkerd of varken kwamen steeds harder aan terwijl het alleen maar plagen was. Maar ze begonnen weer opnieuw daar waar de vorige school eindigde.
Eindelijk de grote vakantie en ik was over naar het examenjaar. Daar was ze weer die vriendin die me in de tweede van het snijden weerhield, zonder dat ze het zelf wist. Niet weten van mekaar dat we mekaar weerhielden van zelfmoord of zelfverwonding. Ik had eindelijk het gevoel dat iemand van me hield, eindelijk iemand die er alleen maar voor mij is. Ik onderhield deze vriendschap goed maar helaas was het nog steeds niet zoals ik het mij wenste. Ik weerhield mijn andere vriendinnen ervan om me te helpen. En toen stierf ook nog eens mijn beste vriendin, mijn schatje mijn zusje. Met andere woorden mijn hond die ik al sinds mijn geboorte had en het enige! was waar ik mijn geluk en ongeluk meedeelde. Het enige waar ik zondags vrolijk mee was. Ik leefde in mezelf, ik had een masker op en niemand had het in de gaten. Zo was ik nu eenmaal,ik leefde steeds verder zo en iedereen vond het gek dat ik me opeens anders ging voordoen. Ik begon steeds vrolijker te worden.Vooral nu school was afgelopen en ik ging alleen nog maar met Tina *ff nickname* om. Elke keer als 1 van de anderen belde had ik al wat met haar afgesproken ook al kon dat helemaal niet. Ze hadden helemaal niet in de gaten dat ik liever alleen wilde wezen net al vroeger, ik wilde niet veranderen.

Maar toch ben ik veranderd. Ik snijd niet meer heel af en toe nog de neiging alleen dan pak ik pen en papier, en begin allerlei woorden die in mijn hoofd zitten op te schrijven. Af en toe maak ik zelf gedichten, ik teken heel veel en ik zit nu in het eerste van MBO. Natuurlijk voel ik me meer mezelf en naarmate ik enkele kilo's kwijt raak krijg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik ga nog steeds! veel met Tina om en we zijn bijna zussen van elkaar...Ik kan! haar echt niet missen, mocht er wat met haar gebeuren, ze weet dat ik er altijd voor haar ben en ik dat zij er voor mij is. Als ik nu aan zelfmoord denk, zeg ik het ook heel eerlijk en we praten erover. Ook heb ik nu een geloof gevonden waar ik me helemaal zeker in voel. En daar ben ik zo dankbaar voor dat er zoiets bestaat...Ik bedank de mensen die op m'n pad zijn gekomen voor de ontwikkelingen en kennis die ik nu heb.

Huggies en Kisses
+ Veel suc6 voor de gene die hetzelfde of iets dat er op lijkt hebben meegemaakt of meemaken...

Mijn zusje

Naam: Ikke
Leeftijd: 17

Hey, ik maak me erge zorgen om mijn zusje. Ik heb een brief van haar gelezen al een tijdje geleden. Daarin stond dat ze veel pogingen tot zelfmoord had gedaan enzo. Het is namelijk zo ze zit nu in de 2de klas en in de 1ste is ze heel erg gepest. Ze was met een paar meiden bevriend maar die hebben zich tegen haar gekeerd en de hele klas meegetrokken.
Nu zit ze in de 2de klas en was naar een nieuwe klas gegaan dus hoopte ze op een nieuw begin. Maar dat is dus niet zo, het gaat wel beter als in de eerste. Ze heeft veel problemen en omdat ze er niet over praat en soms maar losbarst komt dus alles in een. Ze durft er niet over te praten omdat ze mensen geen verdriet wil doen. Ik heb gister lang met haar zitten praten en al snel begon ze te huilen, ze vertelde me alles en ik schrok er erg van maar omdat ik weet dat ze bang is dat mensen gaan huilen om haar moest ik me erg inhouden. Ze vertelde me over een vriendinnetje van haar. Haar enige echte vriendin, die thuis voor alles wat ze doet geslagen wordt, als ze stoeit met haar jongeren broertje en er is dus niks aan de hand krijg zij de klappen en haar broertje niks. Mijn zusie vertelde me ook in dat gesprek dat ze weer geprobeerd had om haar polsen door te snijden waar ik erg van schrok en dus een beetje van streek ben geraakt.
Ik wil haar zo graag helpen en heb haar ook gezegd dat ze alles op moet schrijven wat haar dwars zit. En als ze het niet aan me kan vertellen dat ze dat schrift dan aan mij geeft en dat ik haar help. Er zijn thuis familieproblemen, mijn opa en oma liggen beiden in het ziekenhuis dus mijn moeder is weinig thuis en mijn zusie wil haar niet opschepen met de problemen, dus vertelt ze ook mijn moeder niks.
Ik wil haar zo graag helpen maar weet niet precies hoe. Ik wil haar niet kwijt.