Einde oefening?

Naam: Ruby
Leeftijd: 25

Na enkele verhalen van jullie gelezen te hebben, kan ik het niet laten ook iets te schrijven. Jullie zijn allemaal nog vrij jong. Op een leeftijd om iets te doen aan de situatie in welke je verkeerd. Ik zal ik het heel kort uitleggen hoe ik tot snijden ben gekomen: 18 jaar ernstige nachtmerrie's gehad, heel veel drugs en medicijnen gebruikt wat resulteerde in 5 jaar zware verslaving aan o.a. heroine (en uiteraard cocaine).

Ik ben nu ruim een jaar clean, heb een goeie baan. Ja, het lijkt goed te gaan. Maar als ik naar mijn arm kijk.. Ik heb mezelf zo ernstig gesneden dat ik niet meer onbedekt het huis uit kan. Veel diepe sneden die eigenlijk gehecht zouden moeten worden. Keer op keer ga ik de fout in. Als ik alleen ben, als mijn medicijnen niet werken, om de meest belachelijke dingen. Ik raak volledig in paniek en snij mijn hele arm open. De fase krassen is helaas al vele jaren terug vergaan. Het kan niet lang meer duren voor het echt fout gaat. Daarom aan degene die dit misschien zal lezen; kijk naar jezelf! Je bent jong, er zijn altijd mensen die je willen helpen! Blijf hoe dan ook van de drugs af en zoek hulp.

Ik was indertijd waarschijnlijk de enige junk met een Harley en godzijdank heb ik die niet verpatst.. Een jaar later wel total loss gereden. Ik had 4 nachten niet geslapen en was op weg naar mijn dealer. Daar ben ik nu vanaf en ik ben weer hevig aan het snijden. Ik zie er niet meer uit en voel me kut. Dit wil ik iedereen besparen. Je hebt er alleen jezelf mee (hoezeer het ook oplucht, het kan zo'n heerlijkheid zijn op het moment zelf). Maarja, de dag erna. Hoe leg je uit aan je vriend wat ditmaal de reden was (er is immers toch niets bijzonders gebeurd in hun ogen?). Je verbergt wie je bent onder je kleding en kan nooit meer jezelf zijn. Want dat snapt onze maatschappij niet. Dus maak de keuze, snij jezelf aan flarden en accepteer dat je de rest van je leven om moet gaan met het verbergen van je armen en benen! Of praat erover, deal with your problems en word gezond.. It's up to you! Maar doe het niet zoals ik.

Ik

Naam: Fie
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

hoizz, ik ben een meisje van 18 Jaar. Iedereen in mijn omgeving ziet mij als een gelukkig meisje.maar vanbinnen is dat wel wat anders.. 2jaar terug ,zat ik nog in mijn andere school, daar was ik dolgelukkig, had een leerkracht waar ik op kon rekenen en had een leuke klas, en mijn geluk kon niet op, mijn beste vriendin van toen, moest een jaartje dubbelen en kwam in mijn klas terecht, maar niets bleek zo als het was..ze deed helemaal anders, ze was vals, loog, en ze begon me te pesten, heel de klas deed met haar mee..het begon met woorden,waar ik nog tegenkon in het begin, daarna ging het over naar slaan..ik kwam thuis met blauwe plekken, en durfde het niet te vertellen.. Mijn beste vriendin kende mijn privé leven, ze had dit alles aan de klas gaan vertellen, mijn moeder was toen ernstig ziek, en we wisten niet of ze het ging halen, ze riepen mij na dat ze hopen dat mijn moeder bijna overleed enzoverder.

dit kon ik niet meer aan, en heb het thuis dan aan mijn vader verteld..hij begreep me, en ik hoefde die week niet meer naar school, de week erop , hadden we een afspraak met een leerkracht op school, die beschuldigde mij van drugsdealen? ik schrok mij een bult! ik doe dit niet! dan was de maat vol, ik verhuisde van school.. Met volle moed ging ik naar mijn nieuwe klas, ik werd goed opgevangen, en al gauw zagen de leerlingen in mijn klas, dat ik niet zomaar weg was van mijn andere school, ze zagen littekens op mijn armen en benen in turnles, en mijn uitvluchten geloofden ze niet meer, ik heb dan maar alles opgebiecht, en ze begrepen me.. ik werd gelukkig, voor een maand toch, Ik kreeg telefoon dat mijn nieuwe beste vriendin zelfmoord had gepleegd, vlak na mijn school, ik was een wrak, ik kon het niet geloven.. op haar begrafenis was ik aanwezig lichamelijk, maar psyhisch niet..we gingen nog zoveel doen tezamen..

en nu, nu sta ik er alleen voor, al is het 2jaar geleden, voor mij lijkt het nog gisteren.. ik kras mijzelf nu al 5jaar.. niemand die het nog weet, maar ik heb alle moed genomen en dit verteld op school aan mijn leerkracht, ze smst me, belt me, en na de vakantie moet ik gaan praten met haar, hopelijk zal het beter met me worden..

rotzooi

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Goddoesntexist
Geslacht: man
Leeftijd: 14

Heey ik ben een jonge van 14 jaar en ik heb het gevoel dat ik niks goed kan doen.. Ik lees hier net een paar berichten en zie dat sommige mensen veel mensen verloren hebben. Maar dat heb ik niet en toch heb ik het gevoel dat ik veel mis. Ik snij mezelf ik brand mezelf en doe mezelf op meer manieren pijn. Maar als ik het doe dan voel ik het niet.. Het is heel vreemd ik heb dan niet door wat ik doe ik voel het pas nadat ik het heb gedaan. Verder heb ik tot nu van elk meisje dat ik leuk vond moeten horen dat ze mij aardig vond maar niet leuk.. Dan gaat het een tijdje goed dan zie je elkaar meer maar dan vind ze je toch niet leuk dat is echt storend.. En als ik zoiets hoor dan denk ik aan zelfmoord. Ik haat mezelf omdat ik voel dat alles aan mij ligt. Mijn situatie verslechtert overal op school thuis bij vrienden (die ik al niet veel heb) Ik word op school gepest omdat ik gothic ben (niet dat ik daar zoo mee zit) Ik heb vanmiddag nog gesneden. Het is echt bizar als je er over nadenkt hoeveel je om het snijden kunt geven maar ik wil het toch niet kwijt.. Nou ja eigenlijk was dit wel mijn verhaal en ik ben blij dat ik het hier kwijt kon.

Depresief, Alcohol, Krassen..

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: GothicGirl16
Leeftijd: 16

Ik ben 16 jaar, en al 5 jaar depresief. Veel vrienden raak ik kwijt, omdat ik gigantisch veel drink. Ik krijg heel veel hulp, dus daar ligt het niet aan. Toen ik 10 jaar was, ging mijn vader weg. Er was heel erg veel gebeurt, en hij kwam in de gevangenis te zitten. Nu ben ik dus alleen met mijn broertje(14 en gehandicapt) en mijn moeder thuis. Het is een hel!!! Ik kras mezelf, drink mezelf klem (terwijl ik weet dat het niet goed gaat met mijn medicijnen), en wil zelfmoord plegen. Mijn vader is nu inmiddels zwerver. Ik word gepest omdat ik Gothic ben (daar voel ik me goed bij) en omdta ik veel drink, en omdat ik dus depresief ben. Ik voel me echt heel vaak alleen. Ik ga naar het GGZ, jeugdzorg komt bij ons thuis en ik zit bij het VNN. (verslaving noord-nederland.) Ik zou echt zo graag opnieuw willen beginnen. Zonder drank, zonder medicijnen, zonder mijn mes. Maar dan ben ik mijn beste vriend kwijt. ja, mijn beste vriend is mijn mes. Wie kent dit gevoel ook? dat iedereen je aan kijkt, omdat je anders bent? Iedereen is toch een mens? Mijn vriend zit ook in de gevangenis, door drugs. Hij is bijna vrij, dan heeft hij er 10 maanden opzitten. Het klinkt misschien onwaar dit allemaal. Niemand gelooft me, als ik het vertel aan iemand. Ik heb nieuwe medicijnen, ritalin, omdat het blijkt dat ik nu ook nog eens ADD heb. Vanmorgen heb ik mezelf nog gekrast. Het is nu vakantie, over een week kan ik pas weer naar mijn pychiater... Groetjes, mij

van cocon naar vlinder..

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: lin
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

(oktober 2003) Ik groep 6 en 7 ben ik heel erg gepest. waarom? gewoon omdat ik onzeker was en heel stil was. Toen ik in de eerste kwam was het zow vreemd! Ik kreeg vriendinnen, maar die vriendinnen bleken geen echte te zijn, ze lieten me vallen zodra ze andere hadden. Ik had toen ook nooit iemand over hoe ik me voelde verteld. Ik voelde me klote, elke dag maar weer. Ik had geen zin meer in het leven, voelde me dom, nutteloos en alleen. Toen ik in de derde kwam ging het iets beter. Ik kreeg vriendinnen. Alleen ik kon niet meer tegen het rotgevoel, ik begon te krassen. Al wist ik toen niet waarom, maar het voelde goed. En ging het steeds vaker doen en dieper.. Ik had het verteld aan een vriendin die heel lief reageerde. (ik was echt heel erg bang dat ze boos zouw worden of dat ze me niet meer wilde kennen). We hebben samen hulp gezocht, waarbij ik het aan me ouders moest vertellen. Ik kwam na een paar (moeilijke) gesprekken in een praatgroep, daar zou ik meer zelfvertouwen krijgen, ja ja... Ondertussen bleef ik snijden op alle mogelijke plekken, maar vooral op mn polsen.. Toen het praatgroepje over was ging het even goed.. maar snel kreeg ik het gevoel weer terug, gelukkig kon ik met vriendinnen en vrienden praten die allemaal hartstikke lief waren.. vreemd eigenlijk.. Maar toch bleef ik me klote voelen. Op een feestje van een vriend is het helemaal misgegaan. Ik had teveel gedronken en had mezelf niet meer in de hand. Ik schreeuwde dat ik dood wilde en probeerde zelfmoord te plegen door mezelf te verdrinken. Maar ik werd vastgehouden... Ik had er zo'n spijt van dat ik dat had gedaan waar andere mensen bij waren.. Ik had tegen mezelf gezegt dat dat echt nooit! meer mag gebeuren. Ik bleef mezelf snijden.. ik kon niet meer stoppen, haatte mezelf erom... En jah, het gebeurde weer... op een schooluitje in Verdun, had ik weer teveel gedronken, en had ik aan een vriendin me pols laten zien (dom).. waar ik pas nog had gesneden. Ik raakte weer helmaal in paniek, ik schreeuwde maar dat ze weg moest gaan zodat ik weg kon.. Toen was er door twee andere mensen de lerares en leraar gehaald, waarmee ik 4 uur middenin de nacht een gesprek mee heb gehad. En hulp ben gaan zoeken... En nu... ik krijg hulp van al mn vriendinnen en vrienden, die ik ook echt heel erg waardeer en van houd... maar ik wil ze niet steeds lastig vallen met mn gezeik. Dat weten ze ook wel.. maar ze zeggen dat ik altijd maar dan ook altijd bij ze terecht kan... en dat vind ik echt super...

(juni 2005) Ik ben hulp ben gaan zoeken bij het SPEL. Maar dit hielp niet want na ongeveer een half jaar hulp ging het steeds slechter, ik kreeg eetproblemen en ging steeds dieper snijden. Toen heb ik ook een zelfmoordpoging gedaan, alleen werd ik helaas de volgende dag wakker... Een maand later had ik me tweede poging gedaan waardoor ik op de IC ben beland en daar moest ik naar de Paaz daar had ik ongeveer een maand gezeten. Toen ik weer naar huis mocht ging het alleen maar slechter en slechter en toen had ik me derde poging gedaan, weer naar het ziekenhuis... Toen ben ik naar de gesloten afdeling in het Triversum gegaan. En daarna naar de open afdeling. Hier kwam uit dat ik een depressieve stoornis had, periodes van anorexia en boulimia, identiteitsstoornis en bedreigde persoonlijkheids stoornis (kenmerken van borderline) heb.. Ik had een doorverwijzing naar de KP (klinische psychotherapie) gekregen en daar zit ik nu een maand. Het gaat nu wel een beetje beter maar ik snij nog steeds en heb soms nog neiging tot zelfmoord. En ben verschrikkelijk inpulsief waardoor ik soms in de problemen kom. Maar ik ben in ieder geval blij dat ik na drie jaar goede hulp heb gevonden..

(september 2006) Ik heb me behandeling op de KP in juli goed afgerond, het heeft me echt heel goed gedaan! Ik ben nu begonnen met een SPH-opleiding. Het is wel heel erg wennen om het nu allemaal 'alleen' te doen, het is zwaar maar ik weet dat ik het kan. Ik ben blij dat ik nu op een goede manier met me emoties om kan gaan. En dat ik me weer prettig in me vel kan voelen. Vechten voor een andere weg (hoe eng die ook is) is het waard!!

Je Echte Liefde Kwijt

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: kevin
Leeftijd: 14

Hallo ik ben Kevin en ik ben 14 jaar, ik word zelfs bijna 15. Er is iemand waar ik heel veel om geef, die ik niet kwijt wil, en die nooit uit me hoofd gaat, waar ik alles voor over heb Ze maakte het uit. Ze breekte me hart omdat er 150 km tussen zit zien we elkaar bijna nooit en vond ze het niet meer gaan. Sindsdien snij ik mezelf, iedere avond weer, overal op me lichaam. Me polsen, Me arm, Me buik, Me been overal waar het maar kan. Ik mis haar, ik krijg haar niet terug en ik hou van haar, ik kan haar maar niet uit me gedachte krijgen en zij is de enige waar ik om geef een waar ik wat mee wil, op andere meiden word ik gewoon simpel weg niet meer verliefd. Het snijden wordt maar erger, ik doe het waarneer ik achter de computer gewoon zit te chatten, ik doe het waarneer ik op school de kans krijg in een tussenuur gauw ff fietsen naar een rustig plekje en dan maar snijden het is een wonder dat ik nog leef.

Dit was mijn verhaal zo'n beetje. Groet, Kevin

[Snijden]alweer...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Miezziej
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

Heey, Ik ben hier enige tijd geleden (denk toch zo'n jaar of anderhalf) ook geweest, en nu ben ik weer terug...Dat kan maar 1 ding betekenen, namelijk dat het minder goed met me gaat. Ik weet niet waarom, maar ik begin weer terugvallen te krijgen op snijden. Als ik voorheen een terugval had, was het heel anders en daarom maak ik me zorgen. Voorheen voelde ik echt pijn, terwijl ik toen nog niet eens diep sneed...Nu voelde ik niet echt veel, en het was een stuk dieper! Net zoals toen ik het nog actief deed...Toen voelde ik het niet echt op het moment zelf, maar erna, alsof ik in een soort trance zat... Ik ben bang dat ik nu niet meer kan stoppen...Ik ben hier ook heel erg bang voor omdat ik niet echt zin heb om te stoppen...ik vind het wel goed zo dat ik het doe... Ik moest mijn verhaaltje even kwijt =) Dank jullie wel voor lezen alvast =) Xxx Miezziej

Terug naar lijst

Afreageren

Naam: doOtj
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Hallow. hier is een stukje dat ik graag ff kwijt wil ik ben heel erg veel gepest geweest en de reden weet ik zelf ook niet. in de eerste klas ging het allemaal wel goed maar toen kreeg ik ruzie met een meisje en iedereen koos haar kant dus werd ik zo ongeveer door de hele klas gepest. ik had helemaal geen vrienden meer en begon mezelf te haten en kreeg allemaal schuld gevoelens. en ik had zoveel woede in me en dat moest ik ergens op af reageren dus begon ik mezelf te snijden. ik heb ook veel goeie vriende verloren doordat ik 11 keer ben verhuisd. thuis gaat het ook helemaal niet goed en ben net uit huis gegooid. ik woon nu sinds 5 dagen bij me moeder en die heeft ondekt dat ik mezelf snij en wil hulp voor me zoeken maar eigenlijk vind ik dit wel een hele fijne methode om me woede af te reageren ik voel me fijn als ik het heb gedaan maar me moeder gaat nu ook hulp voor me zoeken. dat vind ik aan de ene kant ook wel weer fijn want dan kan ik al me verhalen kwijt maar aan de andere kant ik wil ook niet stoppen met snijden. maar ik zie wel hoe het afloopt ik wil je bedanken dat je me verhaal heb geleze het lucht wel op voor mij

Terug naar lijst

Thuis

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: itsme19
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 19

Hallo, ik ben een meisje van 19 jaar. Ik weet niet precies waarom ik hier me verhaal schrijf, maar misschien omdat ik het dan even kwijt ben. Hoe moet ik beginnen, er zijn zoveel dingen. Vorig jaar heb ik echt een kutjaar gehad, ik kreeg ruzie met een van me beste vriendinnen, teminste ik dacht dat ze een hele goede vriendin was. Ik kon veel bij haar kwijt en zij vertelde mij alles, over haar thuissituatie en alles erom heen. Tot het moment dat we ruzie kregen, ik zag haar iedere dag omdat we bij elkaar in de klas zitten. Het was echt een vreselijk jaar, ik heb mezelf veel pijn gedaan door te snijden, me hele bovenbenen zaten vol, ik deed het op dat plekje zodat niemand het doorhad en niemand het zag. Dus ik deed het absoluut niet om aandacht te vragen.

Gelukkig is dat jaar voorbij en heb ik kunnen stoppen met het snijden in mezelf. Ik ben nu sterker geworden en kom meer voor me op. Ik was altijd een meisje met een grote bek, totdat me oom overleed, hij was als een tweede vader voor me. Ik had het moeilijk en nu nog heel vaak. Ik sneed me omdat ik dacht dat alles door mij kwam, ruzie tijd, op school met een vriendin en het leek wel of alles tegen zat. Ik werd onzeker en was stil in de klas, het schooljaar leek lang te duren, gelukkig werd het vakantie en kon ik alles op een rij zetten. Ik had het vaak over de problemen met me beste vriendin, zij weet alles van mij en ik van haar. We delen alles, maar dan ook echt bijna alles. In de vakantie heb ik alles op een rijtje gezet en ben sterker geworden, ik wist dat ik voor mezelf moest opkomen en nie over me heen moest laten lopen.

Ook kreeg ik te horen dat me zusje zichzelf sneed, ze wilde ook dr polsen doorsnijden. Me moeder zei tegen me zusje dat ze het me moest laten zien, ik verwachte het al, maar toch schrok ik heel erg. Me zusje is me alles, ik ben dr grote zus en had het gevoel dat ik dr een slecht voorbeeld gaf omdat ik het zelf ook deed, iets wat me moeder absolut niet van mij weet. Toen me zusje het liet zien schrok ik en rende ik huilend naar boven, domme reactie, maar ik werd geconfronteerd met mezelf. Ik moest dr helpen en dat was ook wat er door me hoofd schoot, maar hoe. Wat me zusje verder betreft weet ik niet wat er in dr opgaat, maar toch weet ik dat het niet goed is en dat maakt me bang.

Verder zeg ik nu gewoon wat ik denk, en ben een vrolijk persoon. Ik heb het soms nog wel heel moeilijk en de neiging om mezelf te snijden. Vandaag had ik weer eens ruzie met me moeder, ik wil haar niet kwetsen en omdat ze het moeilijk heeft met de problemen rond me zusje, weet ze niet wat er in mij omgaat. Ik heb haar nooit verteld wat er in me omgaat. Ik voel me eenzaam, me zusje is echt een moeders kindje en soms maakt dat me best boos en verdrietig, ze eist alle aandacht op en voel me daardoor alleen, ik ben meer een vaders kindje, met me vader kan ik het heel goed vinden, maar hij is van sochtends 5 uur tot 's avonds laat aan het werk.
Ons gezin bestaat uit 6 personen, ik heb nog 2 broers waar ik het heel goed mee kan vinden. Me ouders hebben geld problemen en dat maakt me zorgen. Ik werk hard om leuke dingen te kunnen doen en kopen, want wat ik van de studiefinancering krijg stelt niks voor. Van me ouders krijg ik 50 euro per maand, dat is me zakgeld en moet ik kleding van kopen, van me zakgeld moet ik, tanken met me brommer, een pontkaart kopen (10eur0 perweek) dat is om over te varen naar school. Dus 50 euro is niet veel. Ik heb vaak gedacht dat ik gelukkiger zou worden als ik ergens anders woonde, maarja daar heb ik echt geen geld voor. Me moeder praat veel tegen mij, over me zusje, maar ook over haar problemen en familie problemen, vaak kan ik daar niet tegen omdat ik al genoeg heb aan me eigen, maar ik durf dat echt niet te zeggen.

Vandaag kwam me moeder met rode ogen beneden, toen ik haar vroeg wat er was, zei ze dat er niks was, ze trok dr schoenen aan en ik vroeg wat er was, het was inmiddels al 5 uur geweest, niet echt een tijd om nog weg te gaan. Ze zei dat ze wegging, omdat toch niemand haar zou missen, ik vroeg waar dat op sloeg, tuurlijk mis je je moeder als die weggaat. Ze bleef wel thuis en was helemaal niet van plan om weg te gaan kwam ik later achter.

Er speelt zoveel, zoveel wat me gek maakt. Ik ben bang dat ik mezelf weer pijn ga doen, ik kan andere niet helpen als ik mezelf nog geeneens kan helpen. Geef me tips!! Ik kan waaarschijnlijk stage gaan lopen in het buitenland, ik doe de opleiding Verzorgende IG en zit in het 2de jaar. Maar los ik daar alles mee op, ik kan me zusje niet alleen laten, toen ik vorig jaar uit huis wilde, kwam ze 's avonds huilend naar me toe en smeekte me thuis te blijven. Wat moet ik doen?? Ik kan gelukkig wel altijd met me beste vriendin van school praten en samen zoeken we oplossingen, maar ik ben bang dat ik weer in de put raak, net als vorig jaar en een aantal jaar geleden. Het maakt me gek en bang en heel verdrietig.

Terug naar lijst

Ik ben echt dom bezig!

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Bad Me
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

Hai, Ik weet niet precies waar ik moet beginnen dus ik doe het maar in periodes, dat is ook wat makkelijker lezen. Even voor verdere info, ik ben iemand, ik ben 13 jaar en ik haat mezelf......

Basisschool

Ik heb tot groep 4 nooit problemen met iets gehad. Ik ben toen verhuisd naar Brabant. Toen begon alles. Ik werd vanaf dag 1 enorm veel gepest. Ik ben toevallig wat dikker en blijkbaar was ik dat toen ook al. Ik was makkelijk te pakken en mijn zelfvertrouwen was niks. Ik werd vaak opgewacht en geslagen en soms schopte ze me ook wel. In groep 7 werden de 2 groep 7'ens gemengd en zat ik bij de ergste pester in de klas. Wat eerst dus nog niet zo was. Sinds dien ben ik een paar keer bont en blauw thuis gekomen en ik voelde me behoorlijk beroerd. In groep 8 besloten mijn ouders te verhuizen naar Groningen. Hier ben ik ze nog steeds dankbaar voor.

Klas 1

Ik kwam in een klas met allemaal onbekenden. Iedereen keek me aan alsof ik een vies iets was want ik was toen nog Alto. Wel maakte ik snel vrienden want ik had nogal een grote bek, om mijn knik in mijn zelfvertrouwen te verbergen. Ik had een hele aardige vriendin maar na een half jaar liet ze me stikken omdat een ander meisje achter mijn rug om had lopen praten over mij. Sindsdien was ik vriendinnen met een meisje die met me meefietste. Ze zat ook bij mij in de klas maar ik had nooit echt goed met haar gepraat. Tot op een dag had ik nooit geweten wie er had lopen praten over mij. Dat bleek zij dus geweest te zijn. Ik was gebroken en heb nieuwe vriendinnen gezocht. Ik voelde me beroerd en werd depressief. Tot aan de vakantie ben ik vriendinnen geweest met die meisjes en ze waren heel aardig. Niemand had mijn depressie door. Zelfs zij niet...

2e klas

Ik kwam weer in een klas met allemaal onbekenden want ik was naar een andere school gegaan. Ik vond wel gelijk een goede vriendin en even leek het erop dat alles goed ging komen dit jaar. Het was ook zeker geen rotjaar. Maar iedereen uit onze klas was best wel dun. En aangezien ik wat dikker ben (vind ik zelf...) voelde ik me al snel depri en dat werd steeds erger. Het ging van een dipje naar een grote dip, naar een mini depressie en halverwege was ik echt depressief. Ik ging steeds minder eten en ik sloeg maaltijden over. Ik kreeg boulimia en een gigahekel aan mezelf. Ik zag een vriendin snijden en ik vond dat ik dat ook weleens proberen. Het maakte toch niks uit, ik was toch al verknalt. Sindsdien sneed ik ongeveer iedere dag. Ik at 's morgens en 's middags niks en 's avonds maar een klein beetje. Omdat ik mezelf uithongerde kreeg ik vreetbuien en het werd steeds erger. Ik ben niks afgevallen wat eigenlijk ook best logisch is. Ik werd nog depressiever en ik heb een verhaal uit mijn verleden verteld aan mijn ouders, wat nou 6 jaar geleden is gebeurd. Ik heb heel veel gehuild en mijn ouders ook. Ik voelde me nog steeds heel beroerd maar beetje bij beetje kon ik er meer over praten.

3e klas

Ik zit nou dus in de derde en ik snij bijna niet meer. In de vakantie en zomermaanden heb ik pauze gehouden. Nou ben ik weer een beetje gesneden maar het is al veel minder. Eigenlijk ben ik daar helemaal niet blij mee maar ik weet dat het beter is voor mij. Ik kan nou heel makkelijk over mijn verledending praten en bijna al mijn klasgenoten weten het zodat ze er misschien een beetje rekening mee kunnen houden. Dat doen ze ook en daar ben ik ze heel dankbaar voor. Ik ben heel blij dat ik het ze heb verteld. Vooral mijn beste vriendinnen helpen me heel goed en ik ben dus ook heel blij met ze. Ik heb nou ook heel veel vrienden. Pas ben ik weer ingestort op de wc want een van mijn leraren had het een heel lesuur over wat er met mij is gebeurd is. Wat ik pas aan mijn ouders heb verteld. Ik ben de klas uitgelopen en ik heb gehuild op de wc. Toen ik terug kwam was hij nog steeds bezig en gelukkig heeft 1 van mijn klasgenoten/vriendinnen het afgekapt want ik stond op het punt weer in te storten en dat zag ze. Hierbij wil ik nog even al mijn superklasgenoten/vrienden bedanken omdat ze altijd voor me klaarstaan. Hou heel veel van jullie!!!! (iedereen uit de klas superbedankt!!!) xXxxXx

Terug naar lijst

dom...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: lin
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

In groep 6 en 7 ben ik heel erg gepest. Waarom? Gewoon omdat ik onzeker was en heel stil was. Toen ik in de eerste kwam was het zo vreemd! Ik kreeg vriendinnen, maar die vriendinnen bleken geen echte te zijn, ze lieten me vallen zodra ze andere hadden. Ik had toen ook nooit iemand verteld over hoe ik me voelde. Ik voelde me klote, elke dag maar weer. Ik had geen zin meer in het leven, voelde me dom, nutteloos en alleen. Toen ik in de derde kwam ging het iets beter. Ik kreeg vriendinnen. Alleen ik kon niet meer tegen het rotgevoel, ik begon te krassen. Al wist ik toen niet waarom, maar het voelde goed. En ging het steeds vaker doen en dieper..
Ik had het verteld aan een vriendin die heel lief reageerde. (Ik was echt heel erg bang dat ze boos zou worden of dat ze me niet meer wilde kennen.) We hebben samen hulp gezocht, waarbij ik het aan me ouders moest vertellen. Ik kwam na een paar (moeilijke) gesprekken in een praatgroep, daar zou ik meer zelfvertrouwen krijgen, ja ja... Ondertussen bleef ik snijden op alle mogelijke plekken, maar vooral op m'n polsen.. Toen het praatgroepje over was ging het even goed. Maar snel kreeg ik het gevoel weer terug, gelukkig kon ik met vriendinnen en vrienden praten die allemaal hartstikke lief waren. Vreemd eigenlijk… Maar toch bleef ik me klote voelen.

Op een feestje van een vriend is het helemaal misgegaan. Ik had teveel gedronken en had mezelf niet meer in de hand! Ik schreeuwde dat ik dood wilde en probeerde zelfmoord te plegen door mezelf te verdrinken. Maar ik werd vastgehouden... Ik had er zo'n spijt van dat ik dat had gedaan waar andere mensen bij waren. Ik had tegen mezelf gezegd dat dat echt nooit! meer mag gebeuren. Ik bleef mezelf snijden. Ik kon niet meer stoppen, haatte mezelf erom... En jah, het gebeurde weer... op een schooluitje in Verdun, had ik weer teveel gedronken, en had ik aan een vriendin me pols laten zien (dom)… waar ik pas nog had gesneden. Ik raakte weer helmaal in paniek, ik schreeuwde maar dat ze weg moest gaan zodat ik weg kon. Toen was er door twee andere mensen de lerares en leraar gehaald, waarmee ik 4 uur middenin de nacht een gesprek mee heb gehad. En hulp ben gaan zoeken bij het SPEL. Maar dit hielp niet want na ongeveer een half jaar hulp ging het steeds slechter, ik ging slecht eten waardoor ik tien kilo ben afgevallen in twee maanden en heb toen een zelfmoordpoging gedaan, alleen werd ik helaas de volgende dag wakker...
Een maand later had ik me tweede poging gedaan waardoor ik op de IC ben beland en daar moest ik naar de Paaz daar had ik ongeveer een maand gezeten. Toen ik weer naar huis mocht ging het alleen maar slechter en slechter en toen had ik me derde poging gedaan, weer naar het ziekenhuis... Toen ben ik naar de gesloten afdeling in het Triversum gegaan. En daarna naar de open afdeling. Hier kwam uit dat ik een depressieve stoornis had, periodes van anorexia en boulimia, identiteitsstoornis en bedreigde persoonlijkheids stoornis (kenmerken van borderline) heb.. Ik had een doorverwijzing naar de KP (klinische psychotherapie) gekregen en daar zit ik nu een maand.
Het gaat nu wel een beetje beter maar ik snij nog steeds en heb soms nog neiging tot zelfmoord. En ben verschrikkelijk inpulsief waardoor ik soms in de problemen kom. Maar ik ben in ieder geval blij dat ik na drie jaar goede hulp heb gevonden..

altijd ik

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Katinkjee
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

Hallo ik ben een meisje van 13 jaar en zit heel erg met een paar dingen k weet niet goed hoe ik moet beginnen maar ik begin maar gewoon met vertellen.. sinds 3 jaar ben ik begonnen met snijden en waarom dat zal ik eens vertellen.. ik ben al 6 keer verhuisd en wordt altijd veel gepest omdat ze me te dik en te lelijk vinden en daar zit ik best wel mee sinds 1 jaar woon ik in Belgie ik kwam hier in het 1e en was best wel zenuwachtig op het begin ging alles goed maar sinds een paar maanden wordt k weer heel erg gepest niet alleen omdat ze me dik en lelijk vinden maar ook om hoe dat ik praat ik wordt ook geschopt en geslagen k wil heel graag naar het clb ( centrum voor leerlingen begeleiding ) toe om met iemand te praten alleen ik heb daar het lef niet voor:( mijn punten op school zijn best wel slegt en de leraar frans heeft het niet egt op mij k maak me veel zorgen om vriendinnen van mij die het ook moeilijk hebben en daardoor stop ik met leren.
Sinds een week heb ik een eigen paard waar ik super blij mee ben, alleen nu geloofd niemand dat ik een eigen paard heb. En daar zit ik ook heel erg mee tis gister een maand geleden dat ik niet gesneden had alleen ik hield het niet lamger meer vol en daar door zat gister het mes weer in mijn arm ik heb er heel veel spijt van maar ik kan het gewoon niet meer aan. Ik heb ook al een paar keer zelfmoord proberen te plegen alleen het is nooit gelukt:(:( maar ik krijg hulp van mijn vriendinnen via msn alleen k wil met ze praten in t egt. Op dit moment voel ik me heel erg onzeker over me eigen en k voel me heel alleen daarom heb k mijn verhaal hier neer gezet voor de mensen die het ook heel moeilijk hebben heel erg veel sterkte!!!!(K)

Ikke

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Sonera
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Ik ben een meisje van 17 jaar. ik snij sinds kort in me arm. ik had het al eens eerder gedaan maar dacht toen bij mezelf het werkt toch niet. nu ben ik er weer aan begonnen. het is niet zo dat ik het heel extreem doet en het gebeurt ook niet elke dag maar wel eens. ik doe dit omdat ik niet weet wat ik met me gevoel aan moet. ik ben het zwarte schaap van de familie. alles wat er gebeurt heb ik altijd maar gedaan. het ergste is nog dat 9 van de 10 keer niet eens weet waar het over gaat.

ik ben een emotionele eter dus ik eet heel veel. ook heb ik al ongeveer twee maanden geen avond eten gehad dus geen groente. ik ben echt super dik en ik wil heel graag afvallen. over drie weken heb ik een optreden en ik schaam me dood. iemand met zulke dikke benen kan daar niet staan(ik moet namelijk in een korte broek) ik vind het heel erg eng. dus ook als ik te veel heb gegeten heb ik de neiging om te snijden in mezelf. er staan nu vier strepen. niet zo erg maar wel als iedereen het ziet.
ik heb wel een paar mensen om mee te praten maar ze begrijpen me niet en ik durf ze ook niet alles te vertellen. ik durf ook over dingen niet na te denken omdat ik weet dat het erg is en dat wil ik niet.

twee of drie jaar geleden ben ik weg gelopen omdat ik het niet meer uithield hier. nu ben ik wel weer terug maar heb er altijd spijt van gehad. ik heb ook al een paar keer geprobeerd om zelfmoord te plegen maar altijd mislukt omda ik niet durfde. ik zeg wel eens dat ik beter dood kan gaan en dan zeggen ze jah deed je dat maar eens. nu gelijk dan zijn we ook weer van jou af. kijk door dit soort dingen ga ik rare dingen doen.

Ik weet me geen Raad!!

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: B
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Hoi Ik ben B en ik ben 18 jaar. Sinds 1 jaar verwond ik mezelf en zie het nut om te leven niet meer in.ik heb een lieve vriend die me hiermee probeert te helpen maar wat hij ook doet het lijkt wel of niks helpt.ik heb al anderhalf jaar een relatie met hem en kan hem nog steeds niet vertrouwen..waarom niet?wist ik dat antwoord maar.op de stomste momenten moet ik huilen en vindt mezelf super lelijk.hij hoeft maar 1 blik te werpen naar een ander meisje en voel me gelijk helemaal down.door deze onzekerheid maak ik heel onze relatie kapot en vooral mezelf!me ouders weten dat ik onzeker ben maar weten niet in hoeverre ik jaloers en onzeker ben.ik maak mezelf hier gewoon helemaal gek mee!als zoiets dus voorkomt wordt ik hartstikke agressief en kan mezelf niet in de hand houden.ik kan hier ook met helemaal niemand over praten.me vriendinnen blijven tog maar zeggen dat ik er wel goed uitzie terwijl ik dat zelf helemaal niet vindt.ik wou dat er iemand was waarmee ik hierover kon praten.gewoon iemand die zich ook zo klote voelt!

snijden

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: hmssertjuh
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 18

Ik weet niet eens meer wanneer ik met snijden ben begonnen. Dat zal een jaar of 4-5 geleden zijn. Ik was verkr.... en daar had ik het moeilijk mee. Ik zag en zie het als mijn eigen schuld. Ik ben toen begonnen met snijden omdat het zo`n goed gevoel gaf om jezelf te straffen voor je eigen fouten. Toen ik daarna nog een aantal keren verkr.... ben (in een aantal jaren) is het snijden steeds erger geworden. Eerst was het 1x per week ongeveer dat ik sneed en nu is het elke dag. Ik probeer er nu mee te stoppen maar dat lukt mij niet omdat ik te zwak ben. Op school had ik een gesprek met mijn mentoren omdat zij even met mij wilden praten. Ze vroegen wat er met mij was en hoe het met mij ging. Toen vroeg op een gegeven moment of ik mijzelf beschadigde ( ze vroeg het in andere woorden maar die weet ik niet exact meer). Ik kon niet ontkennen omdat ze het denk ik een keer gezien had ofzo. Ze zijn er zelf achter gekomen wat er met mij gebeurd is en wat er met mij aan de hand is. Helaas moest 1 van mijn mentoren ( die vroeg of ik mijzelf beschadigde) een andere functie binnen de school gaan vervullen van de directie. Daar baalde ik heel erg van en dat doe ik nog steeds. Mijn mentor probeert me te steunen voor zover dat kan en dat is fijn. Ik kan alleen niet goed praten (met niemand omdat ik niemand vertrouw). Dat maakt het moeilijker voor mij. Ik ga ook naar een psych. en ik heb medicatie. Ik hoop dat het binnenkort wat beter gaat want dit hou ik niet meer vol.

toch snijden

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: kleintje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

hey ik schijf hier ff iets om me verhaal kwijt te kunnen . ik ben een meisje van bijna 16 en snij nu sinds ongeveer een jaar met tussenposes omdat ik gecontroleerd word het begon allemaal toen ik op de basisschool zat ik werd daar 4 jaar gepest . waarom? ik weet het nogsteeds niet presies maar me ouders zeggen dat het komt omdat ze jaloers waren wat ik me niet kan voorstellen maarja. ik was veranderd van een vrolijk meisje naar een onzeker meisje dat alles oppropt toen ik in de eerste zat ging het in het begin wel goed maar toch had ik steeds het idee dat iedereen achter me rug over me zat te roddelen wat waarschiijnlijk niet waar was maar dat dacht ik gewoon. ik dacht veel aan zelfmoord en had dat aan een paar mensen vertel waarvan ik dacht dat ik ze kon vertrouwen maar 1 van die mensen had het aan haar ouders vertelt en die weer aan mijn ouders. ik ben toen een paar keer naar het riagg geweest maar dat hielp nix. het maakte het juist alleen maar erger. in de 2de kreeg ik een hele leuke klas met veel nieuwe vriendinnen die ik tot dan toe weinig had. ook kreeg ik een vriendin die sneed (en nog steeds doet). ik wou haar helpen maar ik wist niet hoe. ik heb veel dingen geprobeerd maar nix hielp en het is zelfs wel erger geworden. ik gaf mezelf de schuld . ik wou haar begrijpen maar dat lukte niet in de 3de hadden we bijna dezelfde klas weer was het heel gezellig maar die vriendin was nogsteeds niet gestopt op een gegeven moment had ze in haar arm geschreven nobody cares wat mij erg veel pijn deed (me andere vriendinnen natuurlijk ook) toen was ik zo wanhopig en voelde ik me zo overbodig en alsof ik er niet was. ik voelde me weer hetzelfde als toen ik gepest werd alleen heel erg alleen en toch ook boos ik heb toen voor het eerst gesneden terwijl ik weet hoe fout en dom het is het voelde goed en je hebt ff nix aan je hooft wat heel erg lekker is . maar het bleef niet bij 1 keer het werd vaker en meer elke keer als er iets fout ging met me vriendinnen school of thuis. alles propte ik weer op zoals altijd maar nu uitte is ze niet door te huilen maar ik sneed wat veel beter voelt want ik haat huilen namelijk. ik voel me dan heel zwak. ik heb het uiteindelijk een andere vriendin verteld wie echt schrok. uiteindelijk weten al me vriendinnen het en proberen ze me te helpen. ik zit nu in de 4de en het gaat heel slecht met me op 1 na zijn al me cijfers onvoldoende en groeit het groepje met vriendinnen een beetje uit elkaar. ik voel me vaak alleen terwijl ik dat niet ben. en snij nog steeds ik probeer te stoppen maar het is heel moeilijk maar het gaat me lukken zeker met hulp van me beste vriendinnen :)

verhaal kwijt

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: flikje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Hai, ik wilde even mijn verhaal kwijt. Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen, maar ik moet het van mezelf. Het begon bij mij allemaal vorig jaar of eigenlijk nog eerder. IK heb de afgelopen 4 jaar 5 familieleden verloren. Mijn opa was een hele lange tijd ziek. Mijn oma is overleden op mijn verjaardag en niet lang daarna overleed mijn tante omdat ze zichzelf kapot had gezopen. Vorig jaar is mijn andere oma overleden en ook niet lang daarna een tante van me. Ook vertelde mijn vriendin dat ze haar eten uitspuugde. Ik wist niet wat ik moest doen, mijn vriendin zei dat als ik ermee zat dat ze me dan niks meer vertelde dus heb ik mn mond gehouden maar ondertussen zat ik er enorm mee. En toen begon het ik wilde niet meer leven en heb geprobeerd mn polsen door te snijden. Maar dat lukte niet en ik durfde het ook niet goed. Maar het snijden sprak me wel aan en het hielp. Maar mijn buurmeisje kwam erachter en ik moest naar een schoolpedagoge. IK vond dat helemaal niks maar goed ik werd gecontroleerd. Dit jaar moest ik daar weer heen maar heb geen afspraak gemaakt. Ik dacht dat het wel goed zou gaan maar niet dus. Mijn hartsvriendin vind me een debiel en ik heb het op mn werk ook moeten vertellen. Nou moet ik elke week mijn armen, benen en buik laten zien aan mn baas om te controleren of ik het nog doe en ik moet weer naar de schoolpedagoge. Mijn ouders weten er niks van en dat wil ik ook het liefst zo houden. Ik weet gewoon niet of ik ooit weer kan worden zoals vroeger. En het ergste is dat ik me eigenlijk aanstel. Ik vind dat zo erg van mezelf. Maar goed. Ik moest dit even kwijt.

snijden ...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: tomaat
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

De hele boel is hier begonnen zo'n 1 jaar geleden ... Ik was daarvoor al heel ongelukkig ... Ik ben verkracht geweest op scoutskamp toen ik 7 was. Ik heb het niemand ooit verteld en dat komt nu nog steeds heel slecht uit. Daarvoor waren we best een wat je noemt 'happy family' ... In oktober is daar abrupt een einde aan gekomen toen mijn papa me op een dag apart nam en me zei dat mijn moeder met andere mannen naar bed gaat ... Hij was dronken en ik geloofde hem niet ... Hij bleef het maar zeggen en toen ben ik maar weggerend ... Ik kon het niet meer aanhoren. De volgende dag vroeg hij me wat mijn moeder allemaal deed. Hij verplichte het me te zeggen. Toen ben ik enorm kwaad geworden. Die avond hebben mijn ouders enorm veel ruzie gemaakt ... Papa was weer dronken dus viel hij de hele tijd om ... Mijn moeder was het dan zo beu dat ze is gaan slapen. Had ze beter niet gedaan, want ik zat te waken in mijn bed ... Ik hoorde plots enorm veel lawaai en ik liep naar beneden ... Mijn vader was weer dronken en hij wankelde naar de badkamer ... Daar is hij gevallen voor mijn ogen ... Er was niks ernstigs, maar ik was helemaal in paniek ... Ik bleef maar roepen en toen heeft mn moeder de ambulance gebeld ... Nou, toen hadden we al moeten inzien dat het helemaal niet goed zat .... De volgende dagen dronk hij meer en meer ... Soms kwam hij dagen niet thuis, dan viel hij, dan sliep hij ... Ik was geestelijk helemaal kapot en begon mezelf te snijden ... Na zo een week heeft mn moeder dan ingezien dat hij echt hulp nodig heeft en hebben ze hem naar een depressiekliniek gestuurd ... Wat een verkeerde keuze was ... Het was een slechte kliniek met zeer weinig begeleiding .. Hij mocht al naar huis na amper 5 weken. Een tijdje was het weer goed en daarna begon de ellende weer ... papa begon weer te drinken en mijn moeder was het nu echt beu ... Ze heeft hem gezegd dat ze van hem wou scheiden ... Mijn vader viel in een put ... Hij heeft die ochtend zelfmoord proberen te plegen (wat hem gelukkig niet gelukt is) ... Toen werd hij weer opgenomen, maar weer voor een korte tijd ... Nu zijn ze inderdaad gescheiden ... Mijn vader is een tijdje 'clean' geweest, maar is sinds eergisteren weer begonnen met als gevolg dat ik weer zo bang ben ... Ik kan het niet verwerken en wil het hem niet vergeven ... Ik verwond mezelf nog steeds en het wordt erger en erger... Ik kan alles niet meer aan .... Zonder mijn vriend was ik hier al lang niet meer .... Nu ben ik van plan om hulp te zoeken ... Vooral voor mijn zelfverwonding .... Ik hoop gewoon dat alles wat gestabiliseerd gaat worden ... Want ik ben letterlijk en figuurlijk kapot ...

Snijden

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: cutter
Leeftijd: 15

Hoi,
Ik ben 2 vrienden verloren, en ben nog maar 15. Dat soort dingen grijpen me heel erg aan. de 2de vriend is 2 jaar geleden. Toen begon het. Ik begon mezelf krassen op me arm te maken. Zo d8 ik niet aan hun. Ik vond het fijn, als ik het bloed zag lopen moest ik huilen, niet om de pijn, maar omdat het zof ijn voelde. De sneden werden steeds dieper en steeds langer. Het is nu een maand geleden dat ik het voor het laatst heb gedaan. Ik heb het sinds kort aan 2 goeie vrienden verteld. Als je jezelf snijdt moet je het echt aan vrienden vertellen. Dat helpt. Vaak heb ik nog wel de neiging, maar dan denk ik aan hun. -xxx- Mij

Pijn vanuit mijn hart

Naam: *No fun at all*
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Euhm... ik ben een 14-jarig Belgje dat ff haar verhaal kwijt wil... Ik was (en ben) een beetje bang om mijn verhaal hier neer te typen maar besloot het toch te doen. Een soort dagboek, zeg maar.

Het begon eigenlijk al toen ik geboren was. Op de avond dat ik geboren ben, is mijn vader naar het café getrokken om dat te vieren. Hij is na 3 dagen ladderzat aangekomen in het ziekenhuis om mij daar voor de eerste keer vast te houden. Daar bestaan zelfs foto's van en het doet heel veel pijn om die te zien. Ik denk dat mijn moeder toen een beetje haar vertrouwen in hem is kwijtgeraakt... ik groeide op en werd al gepest vanaf het 1ste leerjaar (ik weet niet wat dat is in Nederland) door mijn haar, mijn bril... het was verschrikkelijk maar ik merkte het niet want ik was nog jong. Soms waren ze vriendelijk tegen mij maar dat was dan gewoon omdat ze iets van me wilden. Meestal mocht ik niet meedoen aan spelletjes omdat ik "te lelijk was". En als ik dan toch meedoet, negeerden ze mij gewoon dus dan had ik beter gewoon niet meegedaan... Er was namelijk zo'n soort kliekje met een bepaald meisje als 'koningin' die bepaalde wat de klas moest doen. En dat deden ze dan ook. Ze luisterden naar haar. Soms deden ze mij gewoon pijn voor hun plezier. Het verbeterde naargelang ik ouder werd (dat wil dus zeggen, toen ik richting 4-5-6e leerjaar ging) want toen kreeg ik één goede vriendin en een paar vrienden (die mij vroeger hadden gemanipuleerd en gepest). Ik weet nog dat ik elke morgen bij mijn oma huilend stond te twijfelen voor het naar binnengaan want ik was er zeker van dat ik iets niet had gemaakt of dat ik de verkeerde kleren aanhad. Ik heb altijd veel steun gehad aan mijn oma.

Toen ik ongeveer 6 jaar was begonnen mijn ouders ruzie te krijgen. Mijn vader smeet zijn bord met bestek en al naar mijn moeder, die daardoor een blauwe arm had. Ik probeerde het te negeren... Ik moest dan naar beneden sluipen (mijn oma woonde onder ons in het appartement) terwijl mijn vader dronken was en naar Maria Callas luisterde (een operazangeres, aan wie ik nog altijd een grondige hekel heb!). Op school en ik eens in slaap gevallen omdat mijn vader om 3 uur 's nachts was thuisgekomen. Mijn juf praatte toen met mij en ik heb een brief geschreven die ik heb afgegeven. Ik wou absoluut niet naar het CLB (Centra voor leerlingbegeleiding) stappen maar zij heeft achter mijn rug van alles zitten bedisselen...
Toen verhuisden we van Deurne naar Antwerpen om daar te gaan wonen bij een nogal gewelddadig plein. Dat was rond de tijd dat ik voor het eerst naar de middelbare school ging. Ik was daar soms heel bang omdat je door het raam dikwijls kon zien hoe iemand werd afgetuigd! Ik had een kamertje een paar verdiepingen hoger dan het woongedeelte. Ik had toen ook 2 katten die mij vaak gezelschap hielden. De ruzies werden steeds erger en op school had ik talloze problemen: ik had dikwijls ruzie met vrienden of leerkrachten, ik was agressief en mijn hoofdprobleem was dat ik hopeloos verliefd was (en ben) op mijn leerkracht L.O. Op 2 maanden tijd wist heel mijn jaar het en na verloop van tijd ook hij :'( en de rest van de leerkrachten.

In de vakantie ging het fout. Mijn vader kwam bijna altijd dronken thuis om dan tegen mij te zagen (zeuren). Ik haat vakantie!!!! Op het einde van de vakantie, na weer een verschrikkelijke ruzie, stond ineens de politie voor de deur. Dat was heel hard schrikken! We moesten naar mijn andere oma toe. Op school ging het ook al vanaf de eerste dag mis: bij het opnoemen van de leerkrachten bleek dat ik iemand anders had voor L.O. terwijl ik mij heel de vakantie in leven had gehouden met de gedachte dat ik hem zou krijgen... Het werd nog moeilijker, hij negeerde mij compleet maar mijn beste vriendin werd één van zijn lievelingetjes... Stikjaloers dat ik was (en ben)!!!!!! Maar ik ben niet echt verliefd, ik wil gewoon dat hij aardig is en mij troost! 's Avonds begon ik te fantaseren dat mijn ouders stierven en dat hij mij adopteerde... Ik probeerde alles te weten te komen... Maar ik wil geen relatie of zo, dat is toch verboden.

We verhuisden weer. De ruzies bereikten een hoogtepunt en Kerstmis (waar ik altijd zo van hield maar dankzij hun al 3 jaar niet meer van had kunnen genieten) werd een nachtmerrie. Ik zag hoe mijn vader spuwde op mijn moeder en dergelijke. En dat in het bijzijn van een vriend van mijn vader en diens zoon. Hoe kon dat toch gebeuren? We hadden een boom en er lagen zelfs pakjes onder! Ik had al 3 jaar geen pakjes meer gezien! Dat kwam dus omdat het frietvet niet heet genoeg was!!!! En mijn vader had ook een vermoeden dat mijn moeder een affaire had... Het werd dus een hel en mijn moeder ging altijd maar weer terug. Het werd wéér erger, ze vochten rond mij, om mij. Mijn punten gingen omlaag. Ik had 3 buizen (Belgisch voor onvoldoendes), 4 als ik die laatste niet had opgehaald, en die ene leerkracht (L.O.) kwam om met mij te babbelen en dat deed nog meer pijn. Toen gingen we op GWP (schoolreisje) naar de Provence waar ik ook dikwijls heb geweend. Ik heb daar voor het eerst gekrast. Het was met een scherpe steen die ik vond. Ik had daar constant ruzie en toen ben ik eens met een volwassene gaan praten die ik kon (en kan) vertrouwen. Zij heeft me toen ook verteld dat die leerkracht het wist dat ik verliefd was en hoewel ik dat al wist, stortte mijn wereld in elkaar. Nu die leerkracht waar ik zo op blijf hameren doet mij veel pijn. Waarschijnlijk ongewild maar toch... Bijvoorbeeld, mijn vriendin mag meer dan ik: ze mag hem eens speels op de arm tikken ofzo maar daar moet ik niet aan denken! Het lijkt stom maar als ik er aan denk krijg ik een pijn vanuit mijn hart die tot in mijn vingertoppen pijn doet...
Voor de examens ben ik weer gaan krassen en dit keer heel diep. Hij was de eerste aan wie ik het heb laten zien, maar het moest per ongeluk lijken. Mijn vriendin en mijn beste vriend zijn naar het CLB (Centra voor leerlingbegeleiding)gegaan waar ik wéér praatte over van alles en nog wat... ik had ondertussen ook mijn andere arm vol gekrast. De littekens gaan niet weg en ik draag heel de tijd truien ook al is het 20°C. Mijn ouders weten het nog niet. Ze zijn toch te druk bezig met elkaar te chanteren en te vervolgen of te laten volgen...

Ik heb beloofd aan mijn vrienden dat ik het niet meer ga doen en tot nu toe lukt dat aardig maar het is vakantie en soms heb ik er echt zin in... Net zoals ik soms zin heb om mezelf te verdrinken of me van een trap te laten vallen. Ik loop met dat idee rond en elke avond voor ik ga slapen (als ik al slaap, ik heb meestal nachtmerries) wens ik dat ik nooit meer wakker word. Zelfmoord plegen daar ben ik te laf voor. Ik voel me waardeloos en heb het gevoel dat iedereen mij haat. Ik ben de bron van alle kwaad dat word aangedaan aan mijn omgeving... Mijn oma heeft diabetes gekregen, haar hond is dood en mijn neef ligt in coma. Ik wou dat ik dood was!

Ik hoop dat iemand zich een beetje herkent in dit verhaal en niet vind dat ik te veel zaag (zeur) of mij aanstel... Ik wens iedereen op deze site héééééél veel sterkte en véééééél kusjes van mij... xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Wat een lekker gevoel...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Anoniempje
Leeftijd: 14

Hoi.. Het begon allemaal in februari tijdens een avondje borrelen met mijn dansgroep.. het ging in eerste instantie over de mens, het universum..noem maar op, de dingen dus waar je nooit zal achterkomen. Ik merkte op dat ik daar veel over nadacht en er een beetje genoeg van kreeg dat ik daar niks van snapte enzo,ook zei ik dat je daardoor gekke dingen kan gaan doen zoals snijden enzo (wat bij mij het geval was). Nouja, dit was dus niet echt de reden hoor, maar het was maar als voorbeeld voor die dansgroep, het was een hint.. een kreet om hulp, toen al, toen er eigenlijk nog niks was gebeurd als een kleine poging om mezelf te verwonden maar dat ik niet durfde. Daarna begonnen pas echt de problemen.. ik ging (en nog steeds!) mezelf verwonden.. steeds meer enzo. Ik had (heb) best vaak last van huilbuien en "paniekaanvallen" mijn ouders wisten geen raad met mij en ik moest naar de dokter.. daar een paar keer geweest te zijn moest ik naar een maatschappelijk werkster op school.. daar ben ik een paar keer geweest en dat hielp ook niks. ze konden niks vinden althans. Nu zijn mijn ouders en de arts bezig om een psycholoog te regelen.. oke ik stem er mee in, maar ze bemoeien zich er wel veel mee. Ze zijn bang dat ik zelfmoord wil plegen.. ik denk daar ook vaak aan.. maar ik denk dat als het er op aan zou komen, ik niet meer durf.. de reden waarom ik mezelf verwond.. ik zou het niet weten.. het is alleen zo'n lekker gevoel .. verslavend ofzo.. groetjes van een Anoniempje

snijden

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: naskuh
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

euhm...ik ben nu 14 jaar, en snijd mezelf nu ongeveer 1mnd, het probleem is dat het steeds erger wordt, eerst was het alleen een klein sneedje op mijn pols(nu snijd ik mezelf bijna 3dagelijks), nu zijn het er in de 20, overal op mijn lichaam, eens de wondjes willen genezen, snijd ik ze weer open.
Ik weet de reden van dit helemaal niet en vind dat ik me aanstel, ik heb eenmaal niet zo'n zwaar leven. Ik ben niet zo'n goede of gemakkelijke prater, ik krop alles op, bij het kleinste probleem of discussie dat ik heb, zou ik het liefst naar mijn kamer gaan om me wat te snijden, een verlamming van de geestelijke pijn, je voelt alleen de lichamelijke, ik verkies toch de lichamelijke pijn, al is het maar voor heel even.
Niemand weet dat ik het doe en zo wil ik het houden, het is mijn probleem, van niemand anders, ook kan ik het niet hebben als iemand zich zorgen maakt om mij, ik bedoel, waarom zou je...

Eetstoornis, krassen, seksualiteit

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Sterre
Leeftijd: 20 jaar

Ik zal hier proberen mijn verhaal goed te verwoorden. Dat vind ik altijd erg moeilijk maar ik denk dat het wel goed is om te doen. Sterre is niet mijn echte naam. Ik leef in een soort van schijnwereldje en wil dat niet iemand mij herkent.

Ik ben nu 20 jaar en voel me nu al soms levensmoe. Terwijl ik eigenlijk jong, vreudig, ondernemend in het leven zou moeten staan. Sinds de scheiding van mijn ouders (10 jr geleden) is het allemaal drastisch veranderd. Volgens mij leefde ik tot die tijd als een gelukkig kind. Ik voelde me ontzettend in de steek gelaten door mijn vader. Iemand die plotseling weggaat, zomaar uit het niks, alsof ik niks voor hem betekende. Volgens mij ben ik vanuit dat gevoel gaan leven. Ik was toen 10 jaar oud en vergeleek constant mijn leventje met die van vriendinnetjes. Die hadden een papa die hen kwam ophalen en die leuke dingen met ze deed. Ik kon het niet uitstaan om dat te zien. ik voelde me zo minderwaardig en dacht dat niemand van mij hield. ik heb dat toen ongeveer 3 jr lang me ingehouden. Daarmee bedoel ik, gewoon normaal doorleven alsof er niks aan de hand was. Daar is het begonnen met het opbouwen van mijn masker. Als iedereen om me heen maar gelukkig was. Ik hielp mijn moeder thuis en mijn broer en zusje gingen ook maar zo hun eigen weg. En ondertussen was ik ongelukkig. Niemand mocht mijn verdriet zien, tenslotte was mijn moeder zo gekwetst en ik wilde niet dat zij ook verdrietig zou worden om mij. Ik was in die tijd superonzeker.

Toen ik naar de middelbare school ging was ik erg blij. Een nieuwe start, vond het erg spannend. Maar de problemen en verstopte emoties bleven. Ik ontwikkelde een eetstoornis (dat ik toen nog niet door had). Het voelde goed om niet te eten. Me leeg te voelen. Het gaf me een ontzettende kick. Iets dat alleen van mij was, niemand die dat van me af kon pakken. Zo ging het een hele tijd door. Het niet eten sloeg dan af en toe door naar mezelf helemaal volstoppen. Op een gegeven moment kun je het gewoon niet meer aan. En als ik die eetbui dan had, maakte ik snel die regel in mijn hoofd dat ik nu weer moest boeten hiervoor. Of terwijl, nu geen normaal eten meer (mocht wel wat yoghurt en dat soort dingen). En zo ging eigenlijk het cirkeltje constant door. Het gaf mij een gevoel van controle.

Via school deed ik een faalangst cursus. Ik was altijd zo bang dat ik slechte cijfers zou halen. Ik wilde dat iedereen blij met mij was. Niemand die boos op mij kon worden. Ik werd een soort van lievelingentje op school en ook mijn moeder was blij met mij. yes! dat was mijn doel die ik bereikt had. Maar ondertussen zakte ik steeds verder weg in dat diepe ongelukkige gat. Ik haalde mijn mavo diploma en ging mbo(spw) doen. Ik vond die opleiding niks en ben na 1 jr gestopt. Vanaf dat moment ging het nog slechter. Ik had geen doel meer, wist niet wat voor vervolgopleiding ik moest gaan doen. Ik zat toen voor gesprekken bij het riagg en jeugdzorg. Ik vond dat maar stom. Het hielp allemaal niks.

Toen ben ik havo 4 en 5 in één jaar gaan doen en in het weekend ging ik naar de musical opleiding. Dat was een hel. Ik heb in mijn examenweek bijna niet gegeten. Maar ik moest en zal het halen. En het is me gelukt. Ik was superblij. Ik werd aangenomen met mijn havo voor het hbo dansacademie. Maar ik was helemaal op. Ik kon niet meer. Ik was al die tijd alleen maar bezig met succes maar gevoelens waren er ook nog. Ik schreef heel veel in mijn dagboek. Ook schrijf ik vaak gedichten. Toen ik 18 jr was werd ik bij een eetstoornissenkliniek aangemeld. Vond het verschrikkelijk om mijn school op te moeten geven. Dat is een van de moeilijkste keuzes in mijn leven geweest. Nu moest ik ineens voor mezelf kiezen, mijn eigen ikje in plaats van dat masker. Ik ben daar toen 8 mnd actief geweest waarvan 6 mnd deeltijdbehandeling. Ik wilde er wel vanaf maar vond het ook doodeng. Mijn beste vriendje zou ik gaan doden. Zo voelden het. Ik was ontzettend angstig. Ik wilde niet mijn controle kwijtraken. Ik heb daar veel gehuild en gepraat. Toen ik daar wegging ging het best goed. Ik had mijn eetstoornis redelijk onder controle(en dan op de positieve manier).

Het volwassen worden ging me nog steeds moeilijk af. Ik had echt het gevoel dat ik moest rouwen om mijn eetstoornis. Wat nu? Ik voelde me depri en langzaam ging het weer slechter. Het sloop er zo in. Op dit moment ben ik erg bezig met mijn identiteit. Ik heb het gevoel dat ik op vrouwen val en niet op mannen. Daardoor voel ik me vaak gestresst. Sommige mensen in mijn omgeving weten het wel. Ik ben hier erg mee bezig en kan niet goed overal mezelf zijn. Bang dat anderen het niet zullen accepteren.

Ik vind het heel erg moeilijk om met emoties, gebeurtenissen om te gaan. Het lijkt wel of ik het altijd op een negatieve manier moet uiten. Ik weet verstandelijk wel hoe ik zou moeten doen maar voor ik het weet is het al gebeurd. Ik heb laatst weer gekrast. Gelukkig zie je het niet meer. Ik voelde me zo gefrustreerd en moest iets doen. En dat voelt op dat moment zo goed. Ik weet nog dat ik me zo onzeker voelde en ik wilde dat niet. Op dat moment ging ik in mijn armen krassen zodat ik alleen lichamelijk pijn had. Weer werd mijn geest verdooft. Ook al weet je dat het niet goed is. Ik ben verslaafd aan al die gevoelens. Het verdooft me op dat moment. Als ik niet eet voel ik op een gegeven niks, voel me suf en kan niet goed denken. Als ik alcohol drink hetzelfde. Ik kan bepaalde dingen kennelijk niet aan. Daardoor voel ik me zo laf. Waarom kunnen anderen mensen dat wel? Ik wil niet mijn hele leven lang zo leven, waarom heb ik zulke dingen nodig om iets op te lossen?.....

(Sorry,volgens mij is het erg lang geworden) Ik heb niet eens alles verteld. Kan nog wel uren doorschrijven maar dit zijn wel de grote lijnen denk ik. Bedankt voor het lezen en iedereen die met dit soort gevoelens en problemen worstelt wil ik veel sterkte wensen.

Begonnen, maar stoppen?

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: *Cutie*
Leeftijd: 14 jaar

Het begon allemaal een maand geleden. Ik had een hevige ruzie thuis. Ruzie hebben we wel vaker maar niet zo erg als deze. De ochtend na de ruzie was ik nog steeds van slag. Ik dacht dat het allemaal fout was. Dus ik zocht naar mijn zakmes maar vond het niet. Ik nam dan maar een mes en begon te krassen in mijn pols. Het gaf me een gevoel van verlossing,van relaxering. Ik nam de schaar mee en toen ik op school was liep ik vlug naar het toilet om te kunnen krassen. Zo ging het een paar dagen door. Uiteindelijk kon ik stoppen. Maar niet voor lang bleek zo. Want een week later had ik examens en ik was totaal gespannen en ik kon me niet afreageren. Ik zag mijn littekens. Ik vond zelf 'facinerend'. Dus nam ik mijn zakmes (dat ik inmiddels terug had gevonden) en begon te krassen. Eerst was ik blij met een flinke schram daarna wou ik liever dat het bloedde. Zo ben ik een paar weken door gegaan. Mijn pols zag er afschuwelijk uit. Vol wondes die wouden genezen,vol littekens d! ie nooit zouden weggaan. Maar vakantie hadden mijn ouders de krassen gezien. In paniek ben ik iets beginnen brabbelen van een val met de fiets. Ze geloofden mij niet want ik was hysterisch beginnen wenen. Ik durfde het niet te vertellen en heb de waarheid dus verzwegen. Ze zeiden dat ze mij geloofden omdat ze mij vertrouwden. Maar ik had dus gelogen en als dat ooit te weten komen vertrouwen ze mij nooit meer. Mijn vertrouwenspersoon van op school zegt dat ik er best thuis kan over praten of naar mijn arts gaan. Maar deze grote stap durf ik niet zetten. Ondertussen ben ik al een dag krasvrij gebleven en daar ben ik behoorlijk fier op.

Ik hoop dat jullie iets hebben aan mijn verhaal.

another one... snijden

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Cutie
Leeftijd: 16

Ik ben nu 16 jaar oud, en snijd mezelf ook... De laatste tijd niet meer zo, omdat ik erop word gecontroleerd. Stom vind ik dat... Ik voel me net zo'n kleuter. Nu kras ik wel... op plaatsen waar ze toch niet zullen controleren. Waarom ik het doe? Een tijdje terug zou ik hebben gezegd 'geen idee' maar ik denk dat ik er stapje voor stapje steeds meer achter begin te komen. Op de middelbare (1e en 2e klas daarvan) werd ik gepest. Behalve de pesterijen had ik ook andere problemen, of problemen? sommige dingen werden niet opgelost, en omdat problemen er zijn om opgelost te worden zie ik het dus niet zo... Maar in één jaar tijd (eigenlijk in 2 mnd) zijn twee opa's overleden, waarvan één aan de besmettelijke ziekte 'tbc'. Ik bleek dus besmet waardoor ik tijdelijk niet naar school mocht. Toen ik er wel weer was, werd het pesten alleen maar erger. Omdat mn ouders het ook moeilijk hadden (het waren immers hun vaders) besloot ik er ook niet met hen over te praten. Ik raakte vreselijk in de knoop en begin met automutilatie (jezelf opzettelijk pijn doen dus). Nu gaat het redelijk met me, maar als ik de kans heb (die heb ik de laatste tijd niet echt) snijd ik me nog. Nu is het meer een verslaving...

heel veel liefs, mij

Verslaving

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Me
Leeftijd: 15 jaar

Hey, ik heb mijzelf sinds vandaag weer eens gesneden. Ik wil ermee stoppen. Maar een keer ik het weeral doe, geeft het mij een goed gevoel. Ik wil graag verdoofd zijn door de pijn. En gewoon alles gaat niet goed. Op school lukt het wel, maar het is gewoon saai en ééntonig. Ik denk misschien wel te veel aan zelfmoord en misschien zat ik wel op het randje van zelfmoord, maar toch doe ik het niet, ik wil wel, maar ik doe het niet. En mezelf snijden is als een verslaving: je begint en je stopt en je voelt je weer goed en toch grijp je iedere keer weer terug naar die slechte gewoonte.

xxx

Dom, dommer, domst

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Freya
Leeftijd: 17

Eigenlijk heb ik een moeilijke jeugd gehad als nakomertje van het gezin. Sinds mijn tiende ben ik als enigst kind nog thuis. Toen ik wat ouder werd kreeg ik al veel mee van problemen die mijn vader had op zijn werk, ik had het daar ontzettend moeilijk mee. Maar ik verweerde me, praatte niet maar staarde stil voor me uit.

Toen ik in groep acht kwam begon de ellende pas echt ik werd gepest en aan het einde van het schooljaar was ik nog maar een schim van het vrolijke kind dat ik ooit was geweest. De middelbare school begon super goed, ik kreeg vriendinnen maar ja, als je niet praat over gevoelens gaat het niet goed. Toen ik in de derde kwam begon het gepest opnieuw. Waarom? ik was anders en ik was mezelf, dat is me destijds niet in dank af genomen.
Uiteindelijk met veel moed ben ik naar mijn mentor gegaan en het over het pesten gepraat hij heeft mij toen doorgestuurd naar de counselor daar heb ik (gelukkig) maar twee gesprekken mee gehad.

Ik was over naar de vierde mijn ouders begonnen een winkel maar dat liep niet. En uit frustratie ben ik toen gaan krassen. In dat jaar ben ik blijven zitten. Maar omdat gaan krassen daar heb ik zo veel spijt van. Ik ben nu anderhalf jaar verder. Gevoelens uiten kan ik niet, praten en schrijven wel. Anderhalf jaar heb ik het verborgen, de littekens en alles en nu ben ik er mee naar buiten gekomen. Degenen die het weten zijn heel erg geschrokken. Mijn ouders moest ik het vertellen anders zou hulp zoeken moeilijk worden. Nu zit ik te wachten totdat ik genoeg moed heb om te gaan bellen voor een afspraak. Hoewel ik er nog niet mee gestopt ben, heb ik alle vertrouwen in de toekomst. Hoe moeilijk het ook zal worden om alles te vertellen en alles te gaan verwerken maar ik red het, daar ben ik van overtuigd.

Freya

Opnieuw...verslavend...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Pansy
Leeftijd: 16

Hey Hey,

Dit gaat heel moeilijk voor me worden maar ik wilde dat iemand of meerdere mijn verhaal konden lezen.

Ik ben nu 16 winters jong en nog steeds opzoek naar mezelf. Ik werd vroeger veel gepest. Dit vooral op de Basisschool, hier om de hoek. Ik was net in groep 2 beland samen met mijn beste vriendin. Helaas werden de groepen verdeeld. Ik moest samen met mijn vriendin en anderen naar groep 3. Natuurlijk deed ik hier mijn best om net zo goed te worden als de mensen uit groep 3. Ik kreeg heel veel mee en kon heel goed leren. Blijkbaar vonden anderen dat een probleem en begonnen me te plagen.Gewoon voor de gein. Natuurlijk kreeg ik er nog wat vriendinnen bij, maar met dat ene meisje bleef ik steeds vaker mee omgaan. Totdat we in Groep 4 kwamen, hier werd ik niet meer geplaagd zoals in de 2de of 3de maar daadwerkelijk gepest. Ik kwam altijd huilend in huis en wilde letterlijk niet meer naar school. Deed net of ik ziek was en stak weleens mijn vinger in de keel om misselijkheid voor te doen.Toch moest ik n! aar school en mijn vader leerde me om van me af te slaan. Hierdoor werd ik alleen maar meer gepest. Niet zoals eerst met slagen of geduw, niet met lichamelijk pijn zoals dat tegenwoordig heet maar met woorden. Deze deden zoveel pijn. Ik kropte alles op vroeg me af wat ik nu weer had gedaan.
Ook mijn vriendin ( mijn HARTS-vriendin) begon steeds minder met me om te gaan ze vond me blijkbaar niet meer goed genoeg of zo iets. Misschien was ik wel diegene die alles verkeerd deed. Ik stortte me totaal op school en vergat de vele pesterijen.Toen ik ze met rust lieten hadden ze er geen lol meer in om mij te pesten. Of was die nieuwe jongen toch leuker om te pesten? Ook mijn vriendin ging weer normaal met mij om.
Eindelijk groep 8. Ik zou naar dit jaar van mijn ellende af wezen. Eindelijk weg uit het gebouw. Dat ik nu al het gebouw der nachtmerries noemde. Groep 8 ging heerlijk voorbij op 1 conflict na, die ik had met een jongen. Blijkbaar was hij jaloers omdat ik zo goed met een andere knul op kon schiete! n en hij dacht dat wij verkering hadden.(Je kent dat wel de ee! rste verkerinkjes). Ik heb het een maand lang volgehouden maar heb hem toen werkelijk geslagen en ben daarna weg gelopen. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik weer op ruzie uit was.

In de eerste was ik vrij stil zocht niet echt contact maar kreeg deze wel met bekende van oude klasgenootjes. Dit jaar liep lekker soepel en we hadden veel lol. Ook kennismakingskamp was geweldig terwijl ik er nog wel zo tegen op zag.
In de tweede hadden we tijdens een les Biologie iets nieuws uitgevonden. De lessen waren saai en we zaten massaal achterin."Kijk wat ik heb gedaan"zei er ooit eens 1tje zachtjes. Ze had een naam van een jongen in haar arm gekrast met een passer."Geweldig" riep een ander en al snel stond er ook een naam bij mij in de arm. Maar die naam was niet genoeg op 1 of andere manier was het een gevoel van opluchting die ik er van kreeg.Gewoon krassen niet snijden. De krassen verdwenen en lieten niks achter totdat ik in de derde kwam, ik kraste steeds dieper over elkaar heen, kras naar kras, opeens vloeide er bloed uit 1 van de wondjes.En ik begon me af te vragen waarom ik dit eigenlijk deed. 27 krassen op 1 arm, en dat waren nog maar de verse. 8 littekens die er al stonden en nog was ik bezig. Ik las mijn dagboek opnieuw en opnieuw... telkens weer dezelfde pagina telkens weer die tranen.Totdat ik ben gestopt, ik had alles verstopt of weg gegooid.
En toen kreeg ik contact met meiden die het ook deden alleen aan de andere kant van NL woonde. Niet weten dat mijn penvriendin ook al aan zelfmoord dacht. Niet weten hoeveel mensen er van mij hielden. Een van de dames vertelde me eens dat kaarsvet minder achter liet dan al dat gekras. Het droogde ja immers zo snel weer op dat je het er af kon halen.1 ding was ze vergeten te vertellen, de blaren van te veel kaarsvet in 1 keer. Ik was opnieuw begonnen...ik wilde juist stoppen en viel hierdoor weer in het donkere gat. Was weer de oude begon me steeds meer eenzamer te voelen."Heb je nog zin om mee te gaan?"vroeg 1 van de 4 vriendinnen die ik had."! Nee dankje ik moet naar" zei ik als smoesje. De smoesjes werde s! teeds erger en erger. Ik begon me ook steeds dikker te voelen. Ik was lelijk en geen enkele jongen wilde me hebben, dacht ik. Ondertussen kwelde ik mezelf met dit en vergat ik de rest. De woorden lelijkerd of varken kwamen steeds harder aan terwijl het alleen maar plagen was. Maar ze begonnen weer opnieuw daar waar de vorige school eindigde.
Eindelijk de grote vakantie en ik was over naar het examenjaar. Daar was ze weer die vriendin die me in de tweede van het snijden weerhield, zonder dat ze het zelf wist. Niet weten van mekaar dat we mekaar weerhielden van zelfmoord of zelfverwonding. Ik had eindelijk het gevoel dat iemand van me hield, eindelijk iemand die er alleen maar voor mij is. Ik onderhield deze vriendschap goed maar helaas was het nog steeds niet zoals ik het mij wenste. Ik weerhield mijn andere vriendinnen ervan om me te helpen. En toen stierf ook nog eens mijn beste vriendin, mijn schatje mijn zusje. Met andere woorden mijn hond die ik al sinds mijn geboorte had en het enige! was waar ik mijn geluk en ongeluk meedeelde. Het enige waar ik zondags vrolijk mee was. Ik leefde in mezelf, ik had een masker op en niemand had het in de gaten. Zo was ik nu eenmaal,ik leefde steeds verder zo en iedereen vond het gek dat ik me opeens anders ging voordoen. Ik begon steeds vrolijker te worden.Vooral nu school was afgelopen en ik ging alleen nog maar met Tina *ff nickname* om. Elke keer als 1 van de anderen belde had ik al wat met haar afgesproken ook al kon dat helemaal niet. Ze hadden helemaal niet in de gaten dat ik liever alleen wilde wezen net al vroeger, ik wilde niet veranderen.

Maar toch ben ik veranderd. Ik snijd niet meer heel af en toe nog de neiging alleen dan pak ik pen en papier, en begin allerlei woorden die in mijn hoofd zitten op te schrijven. Af en toe maak ik zelf gedichten, ik teken heel veel en ik zit nu in het eerste van MBO. Natuurlijk voel ik me meer mezelf en naarmate ik enkele kilo's kwijt raak krijg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik ga nog steeds! veel met Tina om en we zijn bijna zussen van elkaar...Ik kan! haar echt niet missen, mocht er wat met haar gebeuren, ze weet dat ik er altijd voor haar ben en ik dat zij er voor mij is. Als ik nu aan zelfmoord denk, zeg ik het ook heel eerlijk en we praten erover. Ook heb ik nu een geloof gevonden waar ik me helemaal zeker in voel. En daar ben ik zo dankbaar voor dat er zoiets bestaat...Ik bedank de mensen die op m'n pad zijn gekomen voor de ontwikkelingen en kennis die ik nu heb.

Huggies en Kisses
+ Veel suc6 voor de gene die hetzelfde of iets dat er op lijkt hebben meegemaakt of meemaken...

Nog meer Pijn in mijn hart

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Melanie
Leeftijd: 14

Ik ben Melanie ik heb al eerder iets gescheven over mij op deze site. Maar dat was een kleine samenvattig en ik heb besloten om wat meer over me te vertellen.

Toen ik 3 jaar oud was zijn me vader en moeder gescheiden. M'n vader ging in een flat wonen en m'n moeder had een huis gekocht. Niet lang daarna had m'n vader een nieuwe vriendin. M'n vader ging bij haar intrekken en daar ging ik eens in het weekeind naar toe met m'n zus. Ik ben daar mee opgegroeid met die vriendin, ik heb er nooit last van gehad.

Mijn moeder heeft toen ik 6 was een hele leuke man ontmoet hij had 2 kinderen een meisje en een jongen. Ik vond hem heel erg aardig en m'n zus ook maar na een tijdje is m'n moeder er mee gestopt, waarom dat weet ik niet. M'n moeder heeft 8 jaar geen andere vriend gehad totdat ze op een vriendenclubje ging. Daar leerde ze iemand kennen. Nu heeft ze daar mee. Ik heb er heel veel moeite mee. We wonen sinds 2 weken samen, ik vind het hellemaal niet leuk, het lijkt net of er een stukje van mijn hart is weg genomen. Die man heeft ook een zoon hij is 15 hij is heel erg in zichzelf gekeerd net als ik. M'n zus heeft er niet zoveel moeite mee ik heb er heel lang om zitten huilen.

Het gaat veel slechter op school, mijn cijfers dalen enorm. Dat komt omdat ik me niet meer kan concentreren ik ben telkens ergens anders met mijn hoofd. Doordat ik zoveel verdriet had en omdat ik het ergens kwijt moest ben ik me zelf gaan verwonden ik ben me zelf gaan snijden met een mes bij me polsen. Ik weet dat het niet goed is maar ik deed het toch. Ik heb het uiteindelijk verteld aan mijn 2 beste vriendinnen. En ze zeiden dat ik het moest gaan vertellen aan de mentor maar ik wou dat niet. Ik heb gevraagd aan mijn mentor of die me in contact wou brengen met een vertrouwenspersoon, dat heeft hij toen gedaan.

Mijn eerste afspraak was op 29 oktober, ik was heel erg zenuwachtig. Uiteindelijk is alles goed gegaan maar het klikte niet zo goed met die mevrouw, na 3 gespreken ben ik er mee opgehouden. Die dag heb ik het ook nog aan mijn mentor verteld mijn vriendin ging mee de mentor schrok wel, dat zag ik. Hij zei dat ik het moest vertellen aan mijn vader hij vroeg waarneer ik weer naar mijn vader ging en dat ik het hem dan moest vertellen. Na een paar dagen ging ik naar mijn mentor toe hij vroeg: “heb je het hem verteld?”, ik zei: “ NEE ik kon het niet.” Hij heeft toen een afspraak gemaakt voor 21 november om met zijn 3e te gaan praten. Ik heb het verteld met hulp van mijn mentor. Mijn vader die schrok en vroeg of ik tijdelijk bij hem wilde wonen en dat vond ik wel goed. Mijn vader heeft het die avond nog verteld aan mijn moeder en die moest heel erg huilen. Ik vond het helemaal niet leuk dat ik mijn moeder zoveel verdriet heb gedaan.

Vandaag heb ik met een mevrouw gepraat, het was een goed gesprek en ik heb opdrachten gekregen om te maken. Ik heb nu nog steeds de neiging om me zelf te snijden maar ik probeer dat niet te doen.

doei groetjes Melanie

Brugklas

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Prinses Belle
Leeftijd: 13

Er was veel gebeurd op de basisschool dat zeker, maar nu was het dan echt zover, een nieuwe school. Twee meisjes van de basisschool zaten opnieuw bij mij in de klas, dat wou ik graag omdat ik bang was dat ik anders niemand zou kennen. Maar al snel kwam ik erachter dat ik al een heleboel meisjes uit mijn nieuwe klas kende, van hockey, en gewoon uit de buurt. Het was daarom ook niet moeilijk om vriendinnen te maken.

Maar na een paar maanden, begon ik te twijfelen over een paar van mijn vriendinnen. Ik kreeg steeds meer ruzie en ik wist niet wie ik nog kon vertrouwen. Niet alleen op school was er veel ruzie, thuis ging het ook niet goed. Mijn zus was dwars en niets was goed, ze moest altijd haar zin hebben, en als iets niet kon liep het uit op schelden. En dat elke avond. Ik heb zelf nooit iets met al die ruzies te maken gehad. Ook daarom had ik het gevoel dat mijn ouders niet op mij letten, dat het hun niets kon schelen wat ik zou doen omdat ze alleen maar bezig waren met mijn zus, en ruzie maken.

Ik begon me wanhopig te voelen van het idee dat ik niemand kon vertrouwen. Ik stond voor de spiegel, en haatte mezelf. Alles was fout aan mij. Van binnen, maar ook van buitenaf. In de eerste plaats begon ik met lijnen. Op school at ik niets meer, en thuis alleen het avond eten. Onder de gymles werd ik altijd heel erg duizelig, en een van mijn vriendinnen heeft dat tegen mijn gymdocente gezegd. Niet lang daarna moest ik bij mijn mentor komen. Er werd mij een brief toegereikt voor een bezoek aan de schoolarts. Ik was boos, maar kon het niet afslaan. Mijn mentor zei dat veel docenten zich zorgen om mij maakten. Ik snapte zelf niet waar dat vandaan kwam.

Eenmaal bij de schoolarts aangekomen, vroeg ze mij waarom ik niets meer at. Ik zei dat ik het niet wist, daarna vertelde ik haar over de thuissituatie. De dag daarna vroeg mijn mentor meteen toen ik hem zag, hoe het gesprek was verlopen. 'Goed' zei ik. Hij keek me vragend aan en zei daarna 'ik ben je mentor, normaal vertellen leerlingen wel aan mij wat er gezegd is bij zo'n gesprek'. 'oh ik heb geen zin om dat te vertellen'. Ik had er eigenlijk meteen spijt van dat ik dat zei, maar ik had er echt geen zin in. Ik kende die man eigenlijk nog maar 2 maanden.

Het niets eten werd verslavend, en na het avondeten kotste ik dat ook meteen weer uit. Op school was ik chagrijnig. Een paar maanden later had ik een mentorgesprek. Hij vroeg me van alles over school, thuis en alles wat maar met mij te maken heeft. Ik vertelde alles nog net zonder tranen. Ik vond het fijn om met iemand te kunnen praten, iemand die naar de luisterde. Na dat gesprek volgde er nog een paar.

Na een tijdje gaf hij mij zijn e-mail adres. Dat was omdat ik het moeilijk vind om te praten. Dat vond ik fijn, ik heb daarom ook lang met hem gemaild. En elk mailtje wat ik terug kreeg gaf mij goede hoop.

Toch werd het mij ineens teveel. De ruzies thuis kon ik nog maar moeilijk verdragen. Terwijl ik er zelf nooit iets mee te maken had, en het alleen maar tussen mijn ouders en mijn zus zat. Misschien ook wel daarom, omdat ik er niets mee te maken had. Omdat ik het gevoel had dat ze alleen maar aandacht voor haar hadden, en mij niet meer zagen. Diezelfde avond nog ging een nieuwe wereld voor mij open... De wereld die er zwart en depressief uitziet, snijden was nu een nieuwe obsessie.

De volgende dag op school, had ik voor de zoveelste keer een gesprek met mijn mentor. Hij zag de sneeën in mijn polsen, maar vroeg niets.

Een week later vertelde hij me in een mailtje dat het gepraat over mij toenam. Ouders van klasgenoten belde hem op, met verhalen dat ik anorexia had en zelfmoord pogingen ondernomen had. Ik had dat alleen mijn beste vriendinnen verteld, en nu wist ik zeker dat ik ook hun niet meer kon vertrouwen. Dat heeft mij geraakt, en sindsdien vind ik het moeilijk mensen te vertrouwen.

Mijn mentor had een gesprek met mijn ouders, gewoon een standaard gesprek over mijn cijfers enz. Mijn ouders hebben geen idee van wat er het afgelopen jaar gebeurd was. En ik was ook zeker niet van plan ze dat te gaan vertellen. Maar mijn mentor dreigde ermee het wel te gaan vertellen, hij zei dat in een mailtje. Direct daarna heb ik alleen maar terug gemaild: 'ik kan wel janken.' Uiteindelijk heeft hij het niet aan mijn ouders verteld. Hij heeft alleen gezegd dat ik stil en afgesloten was.

De volgende dag had ik les van hem. Ik heb toen lang en buiten het lokaal met hem gepraat. Nog net niet in tranen uitgebarsten. Ik wist wel dat ik hem kon vertrouwen. Daarom heb ik toen verteld dat het waar was dat ik zelfmoord probeerde te plegen. Hij zei dat hij het niet snapte en dat de situatie toch niet zo ernstig was. En toen haatte ik hem. Hij had net zo goed kunnen zeggen dat ik me aanstelde. Sindsdien heb ik nog veel met mijn mentor gepraat omdat hij me toch kon helpen. Hij is degene die me zo sterk heeft gemaakt om toch mijn 'gewone' leven op te pakken. Althans alles wat ik aan mezelf kon doen. De ruzies thuis bijvoorbeeld worden er niet minder op, alleen kijk ik er nu anders tegenaan.

Ik zit inmiddels in de tweede klas, en heb in mijn huidige klas 3 hele lieve vriendinnen. Mijn eetpatroon is nu gewoon, en lijnen doe ik ook niet meer. Toch is nog niet alles opgelost ik ben nu licht depressief en kras nog vaak in mezelf dat voelt fijn. En alleen om mijn frustraties kwijt te raken zodat ik ze niet op anderen hoef af te reageren. Ik mail nog steeds met mijn mentor al is het nu anders dan vorig jaar. Ik kon in het begin van dit weinig tegen mijn oude mentor zeggen omdat ik het gevoel had 'hij is mijn mentor niet meer dus het is niet zijn taak om met mij te praten als ik me niet goed voel'. Gelukkig had ik dat mis en kan ik nu weer gewoon met hem mailen. Ik heb hem niet zo lang geleden verteld dat ik nog steeds kras en dat dat automutilatie genoemd wordt. Met mijn huidige mentor kan ik niet praten. Het is een best persoon, maar niet iemand tegen wie je iets heel persoonlijks vertelt. Ik bewonder mijn mentor van vorig jaar omdat hij zo veel voor mij gedaan heeft!, dingen waar ik in m'n eentje nooit uit zou komen.

Verslaafd aan ...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Mellutjuh
Leeftijd: 14 jaar

Mijn vader en moeder zijn al vanaf toen ik 3 jaar was gescheiden . Me vader kreeg een nieuwe vriendin. Maar nu sinds kort heeft m'n moeder een nieuwe vriend, ik vind dat hellemaal niet leuk. We zijn al verhuisd. Hij heeft een zoon van 15, hij is heel erg stil. Ik krijg minder aandacht van m'n moeder en dat vond ik niet leuk.
Ik ben gaan praten met mijn mentor en met een vertrouwingspersoon omdat ik mezelf snij. Ik weet dat dat niet goed is, maar het is een verslaving geworden. Mijn mentor heeft tegen mij gezegd dat ik het moest vertellen aan m'n vader, maar dat kon ik niet. Nu heeft mijn mentor voor vrijdag een afspraak gemaakt met m'n vader en dan gaan we met zijn drieën praten, ik vind het hellemaal niet leuk. Ik ben bang dat m'n vader boos wordt.
De laatste tijd gaat het ook heel slecht op school, ik haal slechte cijfers. En ik kan me niet concentreren en ik val 's avonds heel laat in slaap. Ik ben een keer in slaap gevallen op school, zo moe was ik.
Ik heb belooft aan een vriendin dat ik me niet meer pijn zal doen maar ik heb die! belofte verbroken het gebeurd gewoon van zelf.

Even voelt het goed... maar daarna...

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Hulpeloos
Leeftijd: 17 jaar

Eerst wil ik alvast de mensen bedanken die de moeite nemen om dit te lezen. Ik weet dat het niet altijd even leuk is om weer een verhaal aan te horen van iemand die het helemaal kwijt is maar dit moet ik gewoon even van me afschrijven.

Het begon eigenlijk toen ik een jaartje of 14 was. Ik kwam in aanraking met verkeerde mensen, deed alles wat niet mocht en deed niets wat wel moest. Dit was even helemaal te gek. Tot ik op een gegeven moment in aanraking kwam met mensen die in de weer waren met rituelen en dat soort dingen. Ik wilde zoiets ook wel is meemaken en heb dus meegedaan met zo'n "ritueel". Vanaf daar ging het helemaal fout. Ik begon dingen te horen, mezelf te verwonden. Langzaam aan ging het steeds slechter en slechter. Ik zonderde me meer en meer van mensen af totdat ik bijna een jaar geen vrienden meer heb gezien. Ja op school maar dat waren geen vrienden maar gewoon van die mensen waar je hoi tegen zegt en dan weer doorloopt. Hoe meer ik nadacht over dingen die ik deed hoe meer ik mezelf ging haten, tot op het punt dat ik dus serieus over zelfmoord begon na te denken. Dat is dus dit moment. Er vliegen tientallen gedachten tegelijk door mijn hoofd. Helder denken lukt bijna niet meer. Ik verwond m!ezelf nog meer dan voorheen. Ik haat mezelf nog meer dan voorheen. Het gevoel dat ik niets kan en een mislukking ben word steeds erger. En nu na 3 jaar durf ik pas hulp te zoeken. Dit probeer ik wel buiten mijn ouders om. De krassen blijf ik verbergen. Ik probeer net te doen of er niets aan de hand is. Ik ga binnenkort naar mijn huisarts om hier over te praten en eventueel begeleiding te krijgen. Nu na 3 jaar wil ik weer is optimaal gelukkig zijn. Ik weet dat het heel lang gaat duren voor ik weer zo gelukkig zal zijn als voorheen. Ik heb nu wel gelukkig een vriend en een lieve vriendin die er dag en nacht voor me zijn. Dat geeft ook hoop maar nog niet genoeg. Ik wil ook zonder anderen gelukkig kunnen zijn.

Sorry dat het zo'n lang verhaal werd maar dit moest er gewoon even uit. Ik bedank jullie nogmaals dat jullie dit verhaal hebben gelezen.

Aandacht

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Lost Soul
Leeftijd: 14 jaar

In de 1e klas van de vmbo begon ik met snijden. Ik wist toen niet waarom..., nu wel. Ik had zoveel aandacht nodig en die kreeg ik niet en dan ga je dat op de raarste manieren zoeken. Ik wou aandacht van een lerares die ik heel erg mocht, dat ik overigens ook toen kreeg. We hadden later een moeder dochter band..., maar omdat ik van aard zo jaloers en bezitterig ben en het gewoon te close werd, greep de directeur in... We mochten niet meer met elkaar omgaan. Vreselijk! We hadden nog wel stiekem contact met elkaar maar later verbrak zij zelf het contact. Kapot was ik ervan! en nu nog steeds trouwens... Ik droom over haar en denk ziekelijk veel aan haar.
Ik heb sinds kort stemmen in mijn hoofd waar ik tegen praat. Het is beangstigend maar toch ook wel weer fijn... Ik voel me namelijk niet meer eenzaam dan.
Wat ik ook merk is dat ik soms erg agressief ben en op dat moment ben ik! ook echt instaat om iemand iets aan te doen....

Hulp is onderweg...,
maar ik maak me toch zorgen.