Wie ben ik eigenlijk

Naam: Anoniempje
Leeftijd: 14

Wat ik wil zeggen is dat ik mezelf niet ken en dat ik graag wil weten wat er met me gaande is. Ik voel me niet meer goed in m'n vel en heb het gevoel dat ik altijd de verkeerde beslissingen neem en dat ik mensen soms kwets zonder dat ik dat echt wil. Hierdoor word ik gek, ik weet niet meer wat ik moet denken van mezelf en hoop dat dit ooit eindigt. Ik ben vroeger toen ik jonger was veel gepest geweest door mijn zwaarlijvigheid. Nu ben ik helemaal veranderd (uiterlijk) en nu aanvaarden ze mij opeens wel. Ik snap het niet hoe je zo gemeen kan zijn, het is niet omdat je er anders uitziet dat je minder waard bent. En ik wil gewoon zeggen met dit verhaaltje dat het echt het innerlijk is dat telt en het uiterlijk gewoon en verpakking is van een mooie persoonlijkheid.

Eenzaam in alles

Naam: moime
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Het begon toen ik voor de eerste keer ongesteld werd, kwam in zo'n dip te zitte, ik begon met krassen, met slaan tegen muren, gedachtes over van alles en nog wat...dat is nu 3 jaar geleden..en het ergste is dat t gevoel nooit is weggegaan...Een tijdje kon ik normaal doen voor de buitenwereld terwijl ik vanbinnen doodging, bleef ook doorgaan met snijden, begon met verkeerde mensen om te gaan, enzovoorts enzovoorts..

Het hele punt ligt bij e gedachte wat doe ik hier in godsnaam, wat kan ik? Maar mensen om me heen snappen het niet, behalve een vriendin, waarmee ik echt kan praten en wat ik ook zeg t maakt niets uit het is niet raar...Maar voor de buitenwereld is het dan weer dat we elkaar naar beneden sleuren.. We zijn gewoon heel loyaal tegenover elkaar, we weten wat we niet en wel kunnen maken en die grens overschrijden we niet...En soms moet je daarvoor voor een ander kiezen..

Maarjah even verder met mijn verhaal...ik zat dus op school uiterlijke schijn kon ik goed ophouden tot ik ziek werd... De ziekte van pfeiffer kreeg ik, en als je zoveel ligt ga je nadenken nog meer dan eerst, mijn hele gevoel werd nog zwarter en zo voelde ik me ook.. Maar ipv me in mezelf terug te trekken bouwde ik een eitje om me heen.. Ik was de gekste de grappigste de meest bitcherige en wreedste van school...behalve voor die vriendin...Ik gedroeg me sletterig in de stad, deed wat k wou, IK was de vrouwelijke player.. kreeg een bepaalde status, mensen begonnen tegen me op te kijken...terwijl ik van binnen steeds zwarter en zwarter werd...Begon slaappillen te stelen en pijnstillers, deze heb ik geslikt zolang ik maar verdoofd was...
Ik ging niet meer naar les ben van school gegaan...terwijl ik wel alles weet en toetsen makkelijk kon halen... Kon dat hele systeem niet meer aan, dat opgesloten zitten in andermans regels...voelde me eenzaam thuis, op school(die ik niet meer had) en ook qua jongens....
Ik ben 17 en heb nog nooit een vaste realatie gehad, wel een gebroken hart gehad...sex gehad.. maar dat was ik niet.. Ik wil zo graag iemand die je beste maatje is en die je ook in zn armen neemt en je knuffelt, met wie je kan praten en je gedachtes kan delen, naast wie je wakkker word, degene die je vastpakt en vasthoud als je een bui hebt en alles kapotgooit en slaat en je afknuffelt tot je rustig bent...Maar elke keer als een jongen te dichtbij komt ren ik weg, ben ik voor hem van de aardbodem verdwenen, walg ik van hem en van mezelf. het is heel moeilijk uit te leggen dat gevoel...

Eetstoornis, krassen, seksualiteit

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: Sterre
Leeftijd: 20 jaar

Ik zal hier proberen mijn verhaal goed te verwoorden. Dat vind ik altijd erg moeilijk maar ik denk dat het wel goed is om te doen. Sterre is niet mijn echte naam. Ik leef in een soort van schijnwereldje en wil dat niet iemand mij herkent.

Ik ben nu 20 jaar en voel me nu al soms levensmoe. Terwijl ik eigenlijk jong, vreudig, ondernemend in het leven zou moeten staan. Sinds de scheiding van mijn ouders (10 jr geleden) is het allemaal drastisch veranderd. Volgens mij leefde ik tot die tijd als een gelukkig kind. Ik voelde me ontzettend in de steek gelaten door mijn vader. Iemand die plotseling weggaat, zomaar uit het niks, alsof ik niks voor hem betekende. Volgens mij ben ik vanuit dat gevoel gaan leven. Ik was toen 10 jaar oud en vergeleek constant mijn leventje met die van vriendinnetjes. Die hadden een papa die hen kwam ophalen en die leuke dingen met ze deed. Ik kon het niet uitstaan om dat te zien. ik voelde me zo minderwaardig en dacht dat niemand van mij hield. ik heb dat toen ongeveer 3 jr lang me ingehouden. Daarmee bedoel ik, gewoon normaal doorleven alsof er niks aan de hand was. Daar is het begonnen met het opbouwen van mijn masker. Als iedereen om me heen maar gelukkig was. Ik hielp mijn moeder thuis en mijn broer en zusje gingen ook maar zo hun eigen weg. En ondertussen was ik ongelukkig. Niemand mocht mijn verdriet zien, tenslotte was mijn moeder zo gekwetst en ik wilde niet dat zij ook verdrietig zou worden om mij. Ik was in die tijd superonzeker.

Toen ik naar de middelbare school ging was ik erg blij. Een nieuwe start, vond het erg spannend. Maar de problemen en verstopte emoties bleven. Ik ontwikkelde een eetstoornis (dat ik toen nog niet door had). Het voelde goed om niet te eten. Me leeg te voelen. Het gaf me een ontzettende kick. Iets dat alleen van mij was, niemand die dat van me af kon pakken. Zo ging het een hele tijd door. Het niet eten sloeg dan af en toe door naar mezelf helemaal volstoppen. Op een gegeven moment kun je het gewoon niet meer aan. En als ik die eetbui dan had, maakte ik snel die regel in mijn hoofd dat ik nu weer moest boeten hiervoor. Of terwijl, nu geen normaal eten meer (mocht wel wat yoghurt en dat soort dingen). En zo ging eigenlijk het cirkeltje constant door. Het gaf mij een gevoel van controle.

Via school deed ik een faalangst cursus. Ik was altijd zo bang dat ik slechte cijfers zou halen. Ik wilde dat iedereen blij met mij was. Niemand die boos op mij kon worden. Ik werd een soort van lievelingentje op school en ook mijn moeder was blij met mij. yes! dat was mijn doel die ik bereikt had. Maar ondertussen zakte ik steeds verder weg in dat diepe ongelukkige gat. Ik haalde mijn mavo diploma en ging mbo(spw) doen. Ik vond die opleiding niks en ben na 1 jr gestopt. Vanaf dat moment ging het nog slechter. Ik had geen doel meer, wist niet wat voor vervolgopleiding ik moest gaan doen. Ik zat toen voor gesprekken bij het riagg en jeugdzorg. Ik vond dat maar stom. Het hielp allemaal niks.

Toen ben ik havo 4 en 5 in één jaar gaan doen en in het weekend ging ik naar de musical opleiding. Dat was een hel. Ik heb in mijn examenweek bijna niet gegeten. Maar ik moest en zal het halen. En het is me gelukt. Ik was superblij. Ik werd aangenomen met mijn havo voor het hbo dansacademie. Maar ik was helemaal op. Ik kon niet meer. Ik was al die tijd alleen maar bezig met succes maar gevoelens waren er ook nog. Ik schreef heel veel in mijn dagboek. Ook schrijf ik vaak gedichten. Toen ik 18 jr was werd ik bij een eetstoornissenkliniek aangemeld. Vond het verschrikkelijk om mijn school op te moeten geven. Dat is een van de moeilijkste keuzes in mijn leven geweest. Nu moest ik ineens voor mezelf kiezen, mijn eigen ikje in plaats van dat masker. Ik ben daar toen 8 mnd actief geweest waarvan 6 mnd deeltijdbehandeling. Ik wilde er wel vanaf maar vond het ook doodeng. Mijn beste vriendje zou ik gaan doden. Zo voelden het. Ik was ontzettend angstig. Ik wilde niet mijn controle kwijtraken. Ik heb daar veel gehuild en gepraat. Toen ik daar wegging ging het best goed. Ik had mijn eetstoornis redelijk onder controle(en dan op de positieve manier).

Het volwassen worden ging me nog steeds moeilijk af. Ik had echt het gevoel dat ik moest rouwen om mijn eetstoornis. Wat nu? Ik voelde me depri en langzaam ging het weer slechter. Het sloop er zo in. Op dit moment ben ik erg bezig met mijn identiteit. Ik heb het gevoel dat ik op vrouwen val en niet op mannen. Daardoor voel ik me vaak gestresst. Sommige mensen in mijn omgeving weten het wel. Ik ben hier erg mee bezig en kan niet goed overal mezelf zijn. Bang dat anderen het niet zullen accepteren.

Ik vind het heel erg moeilijk om met emoties, gebeurtenissen om te gaan. Het lijkt wel of ik het altijd op een negatieve manier moet uiten. Ik weet verstandelijk wel hoe ik zou moeten doen maar voor ik het weet is het al gebeurd. Ik heb laatst weer gekrast. Gelukkig zie je het niet meer. Ik voelde me zo gefrustreerd en moest iets doen. En dat voelt op dat moment zo goed. Ik weet nog dat ik me zo onzeker voelde en ik wilde dat niet. Op dat moment ging ik in mijn armen krassen zodat ik alleen lichamelijk pijn had. Weer werd mijn geest verdooft. Ook al weet je dat het niet goed is. Ik ben verslaafd aan al die gevoelens. Het verdooft me op dat moment. Als ik niet eet voel ik op een gegeven niks, voel me suf en kan niet goed denken. Als ik alcohol drink hetzelfde. Ik kan bepaalde dingen kennelijk niet aan. Daardoor voel ik me zo laf. Waarom kunnen anderen mensen dat wel? Ik wil niet mijn hele leven lang zo leven, waarom heb ik zulke dingen nodig om iets op te lossen?.....

(Sorry,volgens mij is het erg lang geworden) Ik heb niet eens alles verteld. Kan nog wel uren doorschrijven maar dit zijn wel de grote lijnen denk ik. Bedankt voor het lezen en iedereen die met dit soort gevoelens en problemen worstelt wil ik veel sterkte wensen.

Wat is mijn rol in deze wereld?

Naam: Depri to the Bone
Leeftijd: 14 jaar

Ik voel me altijd zo'n mislukkeling. Eigelijk weet ik niet precies hoe ik erover moet beginnen. Altijd heb ik het gevoel dat ik wordt genegeerd. Ook heb ik geen vrienden op m'n nieuwe school vorig jaar op het eerste jaar van het Gymnasium ging het nog wel. Maar nu zie ik het echt niet meer zitten sinds ik daarvan af moest. Ik was namelijk niet eens in staat om het eerste jaar te halen. Ik heb zelfs vroeger een jaar over moeten doen ik voel me zo'n mislukkeling. En nu is het alleen maar erger geworden. Ik ben heel moeilijk om een gesprek te beginnen omdat ik maar een stom computernerdje ben. Ik denk ook niet dat ik daarom geen nieuwe vrienden meer heb gemaakt. Dus zie ik ook niet in om het meisje van m'n dromen mee uit te vragen want, wat ziet ze nou in mij? Ik ben het gewoon zat om elke keer alleen er alleen voor te staan. Ik heb gewoon geen zin meer in m'n leven. Ik heb geen zin meer in elke dag hetzelfde leventje ik wordt er zo moe van. Ik heb ook gewoon het gevoel! dat mijn ouders me sociaal verwaarloost hebben. Vroeger had ik dan dus ook geen zin om gesprekken aan te gaan met andere mensen, ik denk omdat, m'n vader zich toch nooit wat me heeft aangetrokken. Ik heb het gevoel dat iedereen me een sukkel vindt en misbruik maakt van m'n goede bedoelingen.

We live in a beautiful world?

Naam: maiky
Leeftijd: 20

Hallo!

Mijn naam is Maiky. Wat een uitvinding deze site! Ik zocht en zocht naar een plaats waar ik mijn verhaal neer zou kunnen zetten. Omdat ik het kwijt moet, herkenning zoek en uiteindelijk rust. Ik ben een meisje die een moeilijk karakter heeft! Dat zegt althans iedereen. Het kwam door de puberteit zeiden ze. Maar het gekke is dat ik me altijd al anders voelde. Ik wist niet wat het was. Ik dacht dat ik me aanstelde. Op mijn 14 begonnen de problemen toen ik mezelf de eis stelde de Havo te halen. Ik leerde tot laat in de nacht door en werd aardig gestresst. Ik begon last te krijgen van hyperventilatie en koppijn. In de vierde klas kreeg ik een eetstoornis dat nu nog niet helemaal over is. Ik moest stoppen met mijn opleiding en ging in therapie. Ik loog over alles en leefde in een leugen. Alles om maar om te kunnen gaan met mezelf. Wat had en heb ik een hekel aan mezelf. Ik kreeg last van dwanghandelingen en was zo ongelukkig met mezelf en mijn leven. Ik kreeg medicijnen op mijn! 16 en die slik ik nu nog steeds. De eetstoornis en dwanghandelingen verdwenen en ik stopte met de therapie. Ik zocht een nieuwe studie en het ging beter met me. Toch was ik nog steeds vaak ongelukkig en somber.
Ik loop nu bij een psycholoog en het gaat nog steeds niet geweldig!...ik kan gewoonweg niets goed doen! Ik voel me nog steeds leeg en een mislukkeling. Ik weet niet wat het is met mij. De diagnose die ze hebben gesteld is een angststoornis! Ik kan me er wel in vinden maar zo belangrijk is de naam niet. Ik ben gewoon maar een moeilijk mens die moet leren van zichzelf te gaan houden! Ik heb last van driftbuien... die ik of op mezelf afreageer of op anderen. Ik voel me achteraf verschrikkelijk. Ik heb in mijn leven al zo vaak sorry gezegd dat het woord voor mij geen betekenis heeft. Ik lieg nog steeds en weet dat het fout is. Ik begin aan van alles maar maak niets af! Mensen krijgen genoeg van mij omdat ik het wel wil maar het niet doe! Ik probeer gewoon te overleven want het leven is voor mij vaak een enorme opgave! Ik heb mijn hele leven gevochten voor een stukje identiteit, maar ik kan hem maar niet vinden. Dit is een deprimerend stukje geworden. Dat is niet de bedoeling! Ik heb! ook vaak momenten waarin ik wel gelukkig ben. Wanneer ik wel kan genieten van het moment op zichzelf en me niet alweer druk maak om het moment dat erop zal volgen! Toch zie ik mijn leven nog steeds als een last. Maar ik vecht hard om van mezelf te gaan houden! Daar doe ik het voor, want een mens moet eerst van zichzelf leren houden voor hij kan gaan houden van een ander! Keep the faith............