conversiestoornis

Naam: Vosje
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 20

Ik heb nu dik 4 jaar last van een conversiestoornis. Bij mij uit het zich in verlammingsverschijnselen. Bij mij begit het met hele erge moeheid, gepaard met een hoofdpijn die ik alleen heb als ik een 'aanval' krijg. Deze hoofdpijn trekt naar mijn oog. Gevolgd hierop krijg ik een beetje doof gevoel in mijn arm of been. (het lijkt een beetje op het gevoel als deze slaapt). Daarna raken mijn arm/been of beide als het ware verlamt. Die verlamming kan een paar weken duren maar ook een paar maanden. Helaas heb ik gemerkt dat er maar weinig deskundigen zijn die een goede behandeling kunnen geven. Uiteindelijk ben ik in Zeist terrecht gekomen bij het centrum voor psychosomatiek. Ik heb daar een intensieve interne behandeling gedaan van een half jaar. Dit was erg pittig, maar heeft me heel erg goed geholpen. Ik ben er zeker nog niet, maar ben een heel eind op weg! Ik hoop dat ik met de juiste ondersteunig in mijn eigen regio en al het geleerde van Zeist binnenkort gezond ben, en uit de rolstoel kan blijven.

wat nu verder

Naam: djoeri
Leeftijd: 19
E-mail: djoeribouma@hotmail.com

Mijn leven bestond uit mijn moeder, mijn zus en ik. Een vader had ik nooit. Mijn moeder heeft ongeveer 14 jaar voor ons gezorgd (vanuit de bijstand) mijn zus ging met een heleboel ruzie het huis uit Toen ze 14 jaar was. Dat was geen chille periode, de hele situatie was elke dag opnieuw opgefokt en stil. Het minimale gezinnetje dat we hadden, was uit elkaar aan het vallen. Uiteindelijk ging me zus het huis uit. Ze kwam via een heleboel woontrajecten uiteindelijk bij haar vriend terecht. Wat een geluk, ze had een vriend die en goede baan had. En ik zat met me moeder nog in 1 huis. Ik heb een goede band met mijn moeder, alleen als wij in 1 huis wonen, gaat het gigantische mis.

Vlak nadat me zus het huis uit was, begon mijn pubertijd. En begon ik er achter te komen dat ik een totaal ander iemand was dan de rest van mij leeftijd genoten. Ik had rood haar en was altijd de pineut. Ik wist wel dat ik niet populair was en door iedereen op een of andere manier uitgekotst werd. Maar ik was nog maar klein en onzeker, ik kon er ook dus weinig aan doen voor mijn gevoel, Toen ik van de basisschool afkwam en naar de middelbare school ging, besloot ik tegen mijn principe in toch maar een beetje mee te doen met de rest. Ik begon te zeuren om geld en kleding en dingen die iedereen had op dat moment. Maar toch liep ik altijd achter, ik hoorde er nog nooit bij. Ik zat ook altijd te pushen bij me moeder om duurdere kleding en spullen. Mijn moeder snapte niet waarom ik die dingen wou hebben terwijl de goedkopen dingen net zo mooi en net zo goed waren (had ze eigenlijk wel gelijk in) maar toch deed ik me best om te doen wat iedereen deed.

Tevergeefs, het begon tegen me te werken ik was vaak het drukke ADHD jochie, en kreeg daar vaak straf of ruzie door van leraren en andere leerlingen, Als er dan weer een gesprek was omdat ik iets stoms deed, kreeg ik ook te horen dat ik wel slim was en het allemaal wel kon, maar dat ik dat gekloot moest laten. DAT WAS BULLSHIT!!! Ik had een concentratie probleem en kon moeilijk mijn zaken op een rijtje houden. Ik kwam met een havo advies op school ben daar weer weg gegaan met vmbo-t diploma. Ik heb in de eerste iemand zo hard geslagen (om zijn pesterij acties, hij was ook de grootste pestkop in de klas) dat hij naar het ziekhuis moest. Ik schok daar enorm van en de klas ook. Dat heeft mij aan het denken gezet. Ik wou niet zou iemand worden die zijn hele leven moet verdedigen met knokpartijtjes. Ik heb toen de keus gemaakt dat niks of niemand me meer interesseerde.

Ik begon met blowen en roken. En begon me te gedragen als de alternatieveling van de klas. Ik kreeg overal schijt aan en het interesseerde niet meer wat er op school gebeurde. Er was een zogenaamde buiten groep. Het kleine groepje alto’s en skater’s. Ik kwam daar eigenlijk steeds meer aan in de pauzes. En merkte dat als ik meer ging roken en blowen dat ik meer met hun overweg kon. Dit was mijn groep, dacht ik. Ik voelde mij op me gemak. Ik ging meer spijbelen en meer met die gasten naar het park of in de buurt lopen en blowen. Ik kwam stoned de les in en ik volgde er echt geen flikker meer van. Ik begon me school te verkloten en me cijfers gingen naar beneden. En het interesseerde mij geen fuck. Thuis begon ik me ook steeds meer tegenover mijn moeder te keren, regels die zei maakte wou ik gewoon expres overtreden omdat ik er genoeg van had, van alles. Ik neemde mee naar huis wat ik op school ook deed. Ik begon te blowen en te zuipen en te hangen op me kamer. Het werd en bleef een grote tering bende. Ik nodigde vrienden uit en hadden de lol van onze leven.

Uiteindelijk moest het en het gebeurde, de hel brak los me moeder had er genoeg van en werd in een klap strengen en ik met de weken erger. De standaard ruzies begonnen te komen en hielden niet op. Het werd erger en erger, de eerste keer dat ik weg wou lopen was een ramp. Er werd geschreeuwd en met dingen gegooid en ons huis rijtje begonnen zich ook af te keren tegen ons. Toch kwam ik telkens weer terug bij me moeder omdat zei mij wist te overtuigen dat het uit huis echt niet te doen was en dat ik het o zo goed had bij haar.

Uiteindelijk ging ik wel. Het was ook een ramp. Ik belande op straat en in kraakpanden en woonde overal. Ik begon me zwaar punk te kleden en had overal schijt aan. Toen greep me moeder in, ze schakelde jeugdzorg in. Ze begonnen me hele leven over te nemen en ik belande al gauw in opvang huizen enzo. Uit een paar jaar ervaring wist ik onbewust (misschien wist ik het wel maar ik gaf er geen zak om) mensen te manipuleren. Voor al mensen die zeiden dat ze me zouden helpen. En uiteindelijk na gesprek met me moeder helemaal om was. Ik kwam niet op afspraken en het interesseerde me echt niet waar ze het over hadden. Ik heb ongeveer van 16 tot halverwege 18 dit volgehouden. Ik had baantjes via uitzend bureau en blowde mijn salaris gelijk weer op. Ik heb dus eigenlijk 3 jaar geen fuck verder gekomen in mijn leven.

Ik heb maar een paar goede vrienden over gehouden van de middelbare school waar onder mijn beste vriend. Met hem kan ik veel lol maken en goed praten. En we voelen elkaar echt met alles aan. We weten precies wat we bedoelen. Dat lijkt mij belangrijk in een vriendschap. En nog wat andere vrienden, maar dat was leuk om mee te klooien Ik ben afgelopen september aan een opleiding begonnen. Evenementen organisatie! Klinkt leuk, leek me ook helemaal geweldig, dat was mijn ding. Maar nu ik al bijna een half jaar verder ben is dit ook niet mijn ding. Misschien is de opleiding wel goed en misschien zou ik het ook makkelijk kunnen halen. Maar het is mijn leefsituatie er omheen wat mijn leven aan het verpesten is. Ik blow nu nog steeds en zeg al een tijd dat ik ga stoppen. Ik heb wel een inkomen (studiebeurs). En binnenkort ook een kamertje voor me eigen, maar toch zal ik nu nog een maand thuis/ dak – loos zijn.

Toen ik 18 werd, kwamen er een heleboel verantwoordelijkheden op me af. Ik moest zelf voor inkomen zorgen, zelf voor een onderdag zorgen. En ik moest met geld om kunnen gaan. Dat kon ik niet en ik wil het eigenlijk ook helemaal niet leren. Het kan toch zo zijn dat iemand gek op geld is en daar zijn werk van wil maken. Waarom ben je dat gelijk kansloos als je er helemaal niks mee te maken wil hebben. IK HAAT HET. Ik haat geld, ik haat formulieren en ik haat alle dingen waar je verplicht aan mee moet doen in je leven omdat je anders geen toekomst hebt. Tuurlijk snap ik dat je moet werken om te verdienen. Maar wat ik dan niet snap is dat het zo moeilijk is om iets te doen of te beginnen zonder dat er honderden weten en regeltjes zijn die mijn plannen in de soep laat lopen of verpest. Dat vind ik niet leuk. De wereld draait nu eenmaal op economieën en maatschappijen. En dat zal ook wel nodig zijn om van de wereld een goede plek maken en te houden. Maar ik denk dat die 2 dingen juist de reden zijn waarom de wereld naar de klote gaat. Mensen willen het te hard goed doen en die lijn volgen dat als mensen anders zijn ze dat niet kunnen hebben. Maar dat de wereld zo is en moet zijn en blijven. Neemt echt nog niet weg dat ik het liefst gewoon zonder die regels leef.

Ik denk dat ik nooit voor mijn probleem geholpen kan worden. Vaak lijkt het niet zo’n ramp of erg. Omdat ik het gewoon niet kan beschrijven. Het zal vast een naam hebben of iemand zal er best een theorie over geschreven kunnen hebben. Maar nog voelt het anders. Misschien wil ik iets wat niet kan of onredelijk is. Ik zeg niet ik wil een groot huis, of een goed betaalde baan, of de beste vrienden club. Zo denk ik niet eens. Ik wil een huis voor me zelf en puur omdat ik anders in de winter niet overleef buiten. Ik geef weinig om eten, ik doe het wel, Omdat mijn maag me het laat merken, maar het boeit me niet om er mee bezig te zijn. Ik weet wel wat ik kan. Maar ik heb geen motivatie. Altijd overal waar ik aan begin kan ik niet afmaken. Ik ben niet wie ik ben, ik ben agressief, ik ben emotioneel, ik ben creatief, ik weet wat ik ben maar niet wie??? Misschien heeft niemand hier wat aan, misschien wel Ik hoop alleen dat iemand het leest die het misschien begrijpt en tot op de dag van vandaag ook echt niet weet wat z’n toekomst hem brengt.

Met dank, Djoeri

een hulp kreet van een 21jarige meid

Naam: meid21
Leeftijd: 21 jaar

Ik ben nu een paar maanden al thuis en begin het nu pas moeilijk te krijgen!
Ben 21 dus best wel jong. Ik ben 3 jaar mishandeld niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Het is zo moeilijk, ik heb aangifte gedaan maarja zie der niks van. We zijn nu al 5 maanden verder. Wat moet ik nu? Ik heb een nieuwe vriend. Sommige vinden dat zo raar, maar dit voelt goed. We heben hetzelfde karakter en houden heel erg veel van elkaar. Ik weet nu zelfs wat het woordje 'houden van' betekent. Vandaag zit ik weer in een diep dal. Het voelt alsof ik in een put zit en verdrink. Ik zie t niet zitten. Bij alles wat ik doe denk ik aan de mishandeling. Hij gebruikte echt alles: messen, riemen, 1x een pistool.

Het is moeilijk en ik weet niet waar ik hulp moet zoeken of dat er chats bestaan om met lotgenoten te praten. Ik wil zoveel weten om eroverheen te komen. Ik heb vrijdag medicijnen gekregen seroxat, slaappillen, kalmeringstabletten en weet ik wat nog meer. Ik wil hulp maar dat duurt te lang. Ik schrijf dit verhaal en hoop dat ik hulp krijg. Ik zet er niet alles in wat er gebeurt is maar ben blij dat God al die tijd bij me was, want ik mag het echt een wonder noemen dat ik leef. Zo vaak in het ziekenhuis gelegen. 

groetjes chantal

Terug naar lijst

mijn nichtje ging dood

Naam: gewoon-iemand
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 16

Mijn nichtje ging dood. Ze ging dood aan iets met een moeilijke naam. Het kwam er op neer dat de spieren in haar hart door de war zaten, zoiets is het. Mijn jonge nichtjes komen naar mij toe als ze zich rot voelen, dan moet ik ze opvrolijken. Dat wil ik graag doen voor ze, begrijp me niet verkeerd, maar ik kan het niet altijd. Zelf ben ik nog lang niet zo ver. Het is nou 7 maanden geleden en ik kan nog steeds niet over haar praten. Ik schrijf gedichten en denk aan haar, maar over praten, dat kan ik niet. Ook kan niet naar haar graf, ik voel me zo schuldig daar over, want ik hoor toch gewoon naar haar toe te gaan?! ik weet niet wat ik moet doen... volgens mijn vriend moet ik naar een psychiater en ergens weet ik dat zelf ook wel. alles wat ik doe doe ik met in mijn achterhoofd mijn nichtje. Maar ik ben niet gek toch... ? ik weet wel dat niet alleen gekken naar een psychiater gaan enzo, maar ik weet niet, ik denk dat het niks voor mij is. ik weet het allemaal niet meer... ik heb aan zelfmoord gedacht, een tijdje, maar mijn nichtjes, dat kan ik ze niet aan doen. Ik moet ze helpen. gewoon, omdat ze niet ook nog zonder mij kunnen. ik weet het allemaal niet meer...

Depresief, Alcohol, Krassen..

Pas op dit verhaal kan voor jou een trigger zijn!

Naam: GothicGirl16
Leeftijd: 16

Ik ben 16 jaar, en al 5 jaar depresief. Veel vrienden raak ik kwijt, omdat ik gigantisch veel drink. Ik krijg heel veel hulp, dus daar ligt het niet aan. Toen ik 10 jaar was, ging mijn vader weg. Er was heel erg veel gebeurt, en hij kwam in de gevangenis te zitten. Nu ben ik dus alleen met mijn broertje(14 en gehandicapt) en mijn moeder thuis. Het is een hel!!! Ik kras mezelf, drink mezelf klem (terwijl ik weet dat het niet goed gaat met mijn medicijnen), en wil zelfmoord plegen. Mijn vader is nu inmiddels zwerver. Ik word gepest omdat ik Gothic ben (daar voel ik me goed bij) en omdta ik veel drink, en omdat ik dus depresief ben. Ik voel me echt heel vaak alleen. Ik ga naar het GGZ, jeugdzorg komt bij ons thuis en ik zit bij het VNN. (verslaving noord-nederland.) Ik zou echt zo graag opnieuw willen beginnen. Zonder drank, zonder medicijnen, zonder mijn mes. Maar dan ben ik mijn beste vriend kwijt. ja, mijn beste vriend is mijn mes. Wie kent dit gevoel ook? dat iedereen je aan kijkt, omdat je anders bent? Iedereen is toch een mens? Mijn vriend zit ook in de gevangenis, door drugs. Hij is bijna vrij, dan heeft hij er 10 maanden opzitten. Het klinkt misschien onwaar dit allemaal. Niemand gelooft me, als ik het vertel aan iemand. Ik heb nieuwe medicijnen, ritalin, omdat het blijkt dat ik nu ook nog eens ADD heb. Vanmorgen heb ik mezelf nog gekrast. Het is nu vakantie, over een week kan ik pas weer naar mijn pychiater... Groetjes, mij

mijn mama

Naam: robin
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 12

Hallo ik ben robin en mijn moeder is een half jaar geleden plotseling overleden. In het begin begreep ik het allemaal niet. Maar nu kan alles me maar niks meer schelen ik ben boos op iedereen en ik zit nu net in de brugklas dus de school kent mij en mijn problemen helemaal niet. Maar ik heb wel een heel lief iemand om er over te praten en dat is mijn nicht ze is 20 en ik kan haar alles zeggen dat is wel heel erg fijn. Want ik had echt het gevoel (nu soms nog steeds hoor) dat ik dood wil gaan. Maar als je prolemen hebt; je moet er over praten!!! met iemand waarvan je houd en die je vertrouwt.

Weet niet waar ik moet beginnen

Naam: Famke
Leeftijd: 18

Ik heb al veel meegemaakt in mn korte leven,dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen.. Ik ben niet iemand die makkelijk mn gevoelens toont. Een jaartje geleden is mn moeder opgenomen in het ziekenhuis, na vele onderzoeken bleek dat ze baarmoederkanker had. Hier is ze meteen aan geholpen gelukkig. De operatie die volgde was goed verlopen, alleen hadden de artsen een klein bloedvaatje geraakt. Maar dit was geen probleem zeiden ze. Op een gegeven moment had ze zoveel bloed verloren, dat ze toch maar gingen onderzoeken waar het bloed nou vandaan kwam. De artsen hadden inderdaad een bloedvat geraakt, maar de wond was ook niet gehecht.. Inmiddels had ze 3,5 liter bloed verloren..! Toen mn vader en ik eindelijk bij haar mochten kijken, was ze er verschrikkelijk aan toe. Als ze tegen haar praatten viel ze telkens weg en haar ogen vielen steeds dicht. Verschrikkelijk om te zien hoe je moeder er dan bij ligt. Stukje bij beetje ging/gaat het steeds beter gelukkig.

Er viel in die periode dat ze in het ziekenhuis lag, de periode ervoor en er naar veel huishoudelijke dingen op mijn schouders, en ons leven ging ook gewoon door. Mn broertje en zusje gingen gewoon naar school, ik ging ook naar school en werkte de rest van de week. Mn vader leefde vooral in het ziekenhuis. Dus het was vanzelf sprekend dat alles op mijn schouders viel. (Wat ik trouwens ook helemaal niet erg vond!) In juli ben ik thuis gebleven van mn werk. Ik voelde erg beroerd, misselijk en was steeds erg moe. Ik ben toen naar de huisarts geweest en die dacht dat ik last had van een virusinfectie in mn maag. Hier heb ik medicijnen voor gekregen, maar deze werkten niet. Toen verscheen er een brief in de brievenbus van de bedrijfsarts, die graag een afspraak met me wou maken. Uit het gesprek kwam dat ik erg met het verleden in de knoop zat. De bedrijfsarts dacht dat de symptomen die ik heb hoorde bij hyperventilatie. Hij verwees me door naar een maatschappelijk werkster.

Dit gesprek heb ik nog niet gehad. Maar weet inmiddels wel dat de symptomen inderdaad door hyperventilatie komen. In de tijd dat ik nu thuis ben, heb ik veel nagedacht over het gene wat ik heb meegemaakt, dat blijft niet alleen bij de kanker van mn moeder, mn vader heeft een motorongeluk gehad, ons huis is voor een gedeelte afgebrand, mn beste vriend zn moeder had zelfmoordpogingen en ik ben toen ik in groep 6 zat in de winter alles door het ijs gezakt, waar ik achteraf nog veel over nadenk.. Dit alles zet mn leven op dit moment op zn kop. Ik moet leren om over mn problemen te praten, dit is voor mij al een grote stap in de juiste richting.. Liefs xx

Drugs

Naam: hopefull
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

Ik heb eerder een verhaal hier geschreven dat 'thuis' heet. mijn moeder zit nu alweer een paar maanden aan de drugs, ze zegt dat ze aan het proberen is er mee op te houden. maar na al die maanden geen voortuigang, ik weet niet wat te doen. En we hebben al heel erg weinig geld. Elke maand weer een probleem hoe we moeten rondkomen. Het schooljaar is nu alweer begonnen en heb nog steeds geen agenda en een fatsoenlijke schooltas. Ik ben het zo zat: al die geld problemen en de drugs. Daarbij komt ook nog het geruzie thuis, niet tussen mijn ouders, maar door de rest hier in huis. Altijd maar dat geschreeuw, ik word er niet goed van. Als er weer eens problemen zijn thuis dan ga ik even weg en loop wat door het bos om wat rust te vinden, als dat plaats vind dan denk ik er wel eens over na om weg te lopen, zo vaak, ik heb ook aan zelfmoord gedacht, maar ik weet dat dat niet de juiste optie is. Heel erg fijn dat ik mijn ei kwijt kon, ik hoop dat alles weer een beetje goed komt, ik wil niet weer naar een pleeggezin, dat zit er wel aan te komen, als het zo doorgaat..maar ja, altijd het positieve inzien toch?, ik hoop tenminste op wat zonnenschijn achter die donkere wolken.

Chaos in mijn hoofd

Naam: Matt
Geslacht: man
Leeftijd: 15

Sinds mijn 9e ben ik regelmatig verkracht door een vriend van mijn ouders. Omdat mijn ouders er eigenlijk nooit zijn kon hij heel makkelijk langs komen. Toen ik 12 was werden er op school inforondes gehouden o.a. over dit onderwerp. ik had iets van hey dat ben ik! Ik heb het toen aan mijn vader verteld, maar hij reageerde heel boos. Ik loog volgens hem en hij sloeg me in elkaar. Ik heb het er nooit meer over gehad, tot sinds kort. Niet zo lang geleden kwam die 'vriend' weer langs met nog een andere man er bij. De tweede keer werd er ook veel geslagen enzo, maar ik ging toch naar school. Leraren hebben net zo lang doorgevraagd totdat ik alles vertelde. Nu lig ik dus in het ziekenhuis totdat ze weten wat ze met me aan moeten. Mijn ouders willen me niet. Familie is onduidelijk, hen ken ik iig niet.

Ik & Mijn Leven

Naam: Mii
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 17

Het is geen verhaal zoals iedereen verwacht hier. Het is meer mijn leven! Sinds 29 april 2005 heb ik een handicap. Ik heb er geen naam voor, want ze weten niet wat het is. Heb al ik weet niet hoeveel onderzoeken gehad en ook al ik weet niet hoeveel therapiën. Dat komt me al de strot uit! Ik leef iedere dag met pijn(de pijn zit overal in me lichaam) Mijn benen vallen geregeld uit, dan loop ik weer op krukken. Het is iedere ochtend maar afwachten wat me lichaam vandaag weer doet. Kan nergens van op aan. Kan nooit een afspraak maken want ik weet niet of ik dan wel kan lopen. En tot op de dag van vandaag zijn ze er nog steeds niet achter!!

Dan nog de elende die mijn handicap/ ziekte hoe je 't ook wilt noemen met zich meebrengt. Vrienden die niet weten hoe ze met je om moeten gaan en je maar laten vallen. Ex-vrienden dus.. Mensen die niet meer met je tedoen willen hebben vanwege de handicap. Dat doet veel pijn... Teveel om te kunnen verdragen...

Dan nog mijn vriend waar ik vandaag de dag nog wel mee heb... bijna 2 jaar.. Heel wat.. hij heeft alles mee gemaakt, maar t wordt hem teveel! Hij kan het niet meer aan, De ruzies die je dan welleens hebt als relatie zijnde zijn dan t druppeltje dat overloopt.. Op het moment staat hij op het punt om het uittemaken... Maar dat is het hem dus juist, Ik hou zoveel van hem.. Ik wil hem niet kwijt, ik kan hem niet kwijt raken! Wat moet ik zonder hem? hij is mijn beste vriend, en zowat de enigste nog! Als ik hem kwijt raak, ga ik meer doen dan mezelf verwonden. Dat wil ik niet! Ik wil nog een beetje controle over mezelf hebben! Mijn spieren en lichaam ben ik al niet de baas! laat het dan wel me geest zijn.

Ook een soort van vader van mij, ligt nu in het ziekenhuis. Hij heeft kanker en is er aan geopereerd.. Hij moet nog wakker worden van de narcose, en is daarna herstellende.. Voor wie weet een lange tijd! Mijn leven wordt er niet makkelijker op! School doe ik er ook nog naast! Proberen daar me masker op te zetten, voor andere mensen ben ik altijd vrolijk en spontaan! Maar als ik s'avonds thuis ben alleen.. Dan word ik mezelf, kan ik me masker af zetten, en word ik verdrietig, met veel pijn en wil ik niet meer verder leven... Weinig mensen weten hoe ik me voel! & degene die het t beste weet, wil me verlaten... Ik zit zwaar in een dal, Hoop dat ik er uit kan komen... Een ding is zeker: Ik gun dit niemand toe! zelfs niet de mensen die me in de steek hebben gelaten in deze moeilijke tijd!!

Liefs de donkere ik

Terug naar lijst

Autisme & psychotisch

Naam: Roosje
Leeftijd: 18

Ik weet niet hoe ik dit verhaal het makkelijkst kan vertellen, dus ik vertel het in stukjes over verschillende leeftijden. Basisschool. Ik viel vaak buiten de groep, en vooral aan het einde van deze school. Ik vond het altijd heel moeilijk om vrienden te maken, en ze vervolgens ook vást te houden.

1e klas, 12 jaar. Voor het eerst was ik helemaal populair, echt iedereen vond mij leuk. En ik vond dat fijn, nadat een ander meisje beweerde dat ik van haar gejat had (wat overigens niet waar was) koos iedereen haar kant, en werd ik echt gigantisch gepest. Ik was opeens helemaal niks meer. In die tijd liep ik al bij een psycholoog. Ik kreeg onderzoeken voor autisme, en nog een paar. En ik bleek gewoon overvraagt te zijn, omdat ik kortgezegt 'dom' was.

3e klas, 14 jaar. Ik heb een second opinion gehad, en toen gingen de ballen aan het rollen, ik kreeg autisme spectrum stoornis als diagnose, met psychotische momenten. En nog een paar dingen waar het op leek die ik inmiddels ben vergeten.. Nou het ging steeds slechter, en ik voelde me steeds minder op mijn gemak in deze wereld, ik had steeds meer stemmen in mijn hoofd, en ik begon steeds meer te merken, ik ben 'anders' dan de rest, ik wijk af.

4e klas 16 jaar. Afschuwelijk jaar. De structuur van de klas was geheel weg, aangezien je voor elk vak een andere klas krijgt. En steeds op en andere plek zit. Helemaal niet fijn vond ik dat. Ik werd aangemeld voor klinische behandeling, oftewel opname. En ik begon steeds vaker te spijbelen. Ik kwam niet meer naar school. En niemand had het door! Ik heb u-ren gespijbeld, en niemand die het nu nog weet. Uiteindelijk heb ik mijn jaar gedeeld, en zou ik volgend jaar in een paar vakken examen doen en nu in een paar. Maar naar die vakken die ik nog moest doen hoefde ik ook niet meer. Dus ging ik thuis mijn examen voorbereiden. Ik heb examen gedaan in 4 vakken, en ben in 3 geslaagd.

Ik kreeg een vriend, die mij even naar de zevende hemel bracht. Maar me meteen weer dumpte nadat ik hem vertelde dat ik opgenomen zou worden binnenkort. Dat was grof, ontzettend grof. In de zomer ben ik opgenomen. 2005/2006. Ik kreeg steeds meer waanbeelden en werd angstiger. Uiteindelijk kwam ik erachter dat het met pieken en dalen ging bij mij. En dat ik toen in een dal zat, maar erook weet uit zou komen. Mijn diagnoses werden bevestigd. En van mijn autisme kreeg ik steeds meer last. Ik kon het maar niet accepteren dat ik anders was dan anderen. Dat ik het niet fijn vond om bij anderen te zijn, ik wou dat ik wou een vriendje te hebben. Ik wil nooit een man, nooit kinderen, en een baan hebben kan ik ook niet. Dat knaagt aan me, ik begon mezelf steeds beroerder te zien. Ook werden de stemmen weer erger. Ik begon te bonken met mijn hoofd, uren bonken en bonken, ik wou gaten in mijn hoofd slaan. Uiteindelijk begon ik ook met krassen, in mijn benen. Alleen omdat ik me zo somber voelde, dagen in dagen uit. Ik werd gek van mijn waanbeelden en stemmen, en vooral ook van de vragen die ik had over het leven, en het accepteren van mijn leven. Het is nu nu. En ik ga over een tijdje naar een volgende psychiatrie. Ik weet niet meer hoe het verder moet. Ik zie wel. Soms denk ik, voor iedereen is er iets moois weggelegd, dus.. voor míj ook.

niks of alles..

Naam: oriana
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

hej...moet ff luchte.. ik ben al een tijdje depri.. k ben al sinds de basis school gepest om me huidskleur en ik hoorde nergens bij,, elke dag kwam ik huilend thuis. toen ik naar de middelbare school ging had ik t ook kut en hoorde ik nergens bij... toen raakte ik in een depressie.. ik werd verslaafd aan verschillende dingen zoals drinken en snijden. vooral snijden elke dag na school begon ik meteen. toen was ik weer een tijdje gestopt omdat me moeder er steeds achter kwam en ik wou haar geen pijn doen. ik kan er niet tegen als ik mensen zie met pijn.
In de eerste kwam ik erachter dat ik op meiden viel. dat was een grote schok voor me. me moeder lachte me uit en me vriendinnen dachten dat t een fase was of deden vet skraal. pas veel later begonnen ze ermee te leven. Toen ik naar de tweede ging is de moeder van mijn hartsvriendin overleden aan kanker..van twee vriendinnen zelfs!ze waren allebei overleden aan kanker. Toen ging me vriendin me half negere.. zij was mijn enige steun. Ze wist ook dat ik aan automulitatie deed maar vond t maar dom en dat ik me aanstelde. Ze heeft geen idee hoe t voelt om hooggevoelig te zijn. je voelt alles.

Ik ben al sinds de basis school tot nu best wel vriendloos..terwijl me zusje vet populair is. dat haat ik..ze is nog maar 12! ook heb ik last gehad van niet eten.. ik vind mezelf nog steeds te dik. ik begrijp de wereld niet en ik vind t maar eng. ik ben bang voor mensen, ben onzeker.. ik hoor stemmen en zie dingen ik schrik heel gauw. altijd als ik blij wordt, wordt ik meteen weer depri ik heb dan geen zin en wil net zo goed dood zijn. ik heb al 2x proberen zm te plegen.. snijden wil ik stoppen maar kan ik niet. ik wil ook niet maar blij voelen want ik ben zo gewend aan depri zijn.. ik kom er toch doorheen!. niemand kan me helpen ..dat weet ik..en me moeder ook van binnen dan.. ze wil t niet maar ze weet t wel. ik moet t zelf doen. ik heb me leven zelf in de hand. ik voel vaak helemaal niks of juist heel veel.. gevoelens van anderen of gevoelens van mij soms ben ik zelfs depri om geen reden of juist wel maar dat ik dat dan niet weet..(pas later) dat ben ik.

Verdriet

Naam: auke
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 12

hoi, ik voel me nooit lekker in mijn vel. en ik ben ook niet knap en hoor mensen wel eens over me roddelen en dat kwetst me heel erg, ik vind dat ze me moeten nemen zoals ik ben. ik heb op dit moment ruzie met hele goeie vrienden van me en ik wou dit helemaal niet, mijn punten op school gaan achteruit omdat ik schijt aan school heb en ik doe brutaal tegen de leraren en ik ben een keer bedreigd met een mes en ben nu heel bang.. dat diegene me echt een keer gaat aanvallen. en ik heb echt vaak ruzie met mijn ouders en ik heb niet het gevoel dat het me echt raakt. en dat kwetst hun weer en ik ben vaak verdrietig en mensen denken dat ik depressief ben, omdat ik nooit vrolijk overkom, maar ze kennen me niet goed, niemand weet hoe ik me echt voel op een paar mensen na en die zeiden dat ik hulp moest zoeken.

Groetjes auke

Dit is een heel ander verhaal als de rest hier, veel onbelangrijker maar mij raakt het echt, omdat ik nu pas 12 ben en ik denk dan; hoe word dat dan als ik ouder ben?

Terug naar lijst

Waarom nou?

Naam: me
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 13

heej dit is de 2e keer dat ik mijn verhaal hier opzet en ik vind het nog altijd moeilijk mijn verhaal te vertellen maar tog doe ik het.. Het begon dus allenmaal toen ik voor de eerste keer verhuisde ik vond het niet erg om te verhuizen maar 2 jaar geleden wel we verhuisde naar belgie wat ik nu nog altijd niet leuk vind..Ik heb hier wel een paar vriendinnen die om me geven enzo maar tog mis ik mijn andere vriendinnen..maar goed toen ik verhuisde naar belgie begon alle ellende ik kwam hier op school en werd veel gepest om hoe ik praat en ze vonden me allenmaal te dik en te lelijk ( wat ik trouwens zelf ook vind ) en ik werd soms wel eens geschopt of geslagen ,er was vaak ruzie tussen mij en nog 3 meisjes bijna elke week dat is nu al heel erg vermindert en er is nu bijna geen ruzie meer...Maar thuis ging het ook niet goed..mijn vader en broer vechten soms wel eens en schoppen en slaan elkaar dan ( mijn broer is overlaatst ook weggelopen maar is al weer terug ) mijn broer slaat me en schopt me en gooit me tegen de verwarming hij kwetst me erg maar het boeit hem niet...ik snij ook door al die problemen maar dit is nog niet alles mijn beste vriendin Erin is verhuist toen ik nog klein was en heb haar al heel lang ni meer gezien en dat is ook 1 van mijn problemen dat ik haar gwoon niet meer zie en nx voor der kan betekenen....voorderest ben ik heel onzeker over mijn eigen over hoe ik eruit zie doe en praat ( zoals ik merk kan ik hier nooit wat goed doen ) ik schaam mij heel erg voor alles maar ik kan er ook nx aan doen dat ik niet perfect ben...Donderdag 27 oktober heb ik gehuild op school omdat ik te horen kreeg dat mijn ouders mij niet meer willen en dat ik heel mss in een instelling moet ook niet egt leuk om te weten:S het gaat heelemaal niet goed ik wil ook heel graag zelfmoord plegen maar iedereen houd mij tegen ik ben super wanhopig en onzeker als er iemand weet hoe ik van dit alles afkan komen help me alsjeblieft!!! ik weet dat dit mss allenmaal dom klinkt maar accepteer et gwoon... zo ben ik jmmr genoeg :( Iedereen die ook zulke problemen hebt heel erg veel sterkte!!!! Kus Me

Mijn verhaal...

Naam: Silke
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 15

Ik heb de laatste jaren heel wat problemen gehad, ik ben opgenomen geweest in een psychiatrisch ziekenhuis... een tijdje ging het heel goed , nu weer heel wat minder .. mijn verhaal heb ik op een website neergeschreven; neem gerust een kijkje, en laat een reactie in mijn gastenboek www.freewebs.com/ssilke
liefs, Silke

Besmet lichaam

Naam: Sammy
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 21

Dag Iedereen, Ik vind het erg moeilijk om dit te vertellen aan anderen en wil er eigenlijk ook niet over praten, maar het blijft maar terugkomen, ik kan het niet van me afzetten. Ik ben drie keer door verschillende (ombekende) mannen op verschillende plaatsen aangerand. De laatste keer is nu zo'n 2 jaar geleden. Ik kan het maar niet loslaten, ik heb nog steeds herbelevingen en nachtmerries. Ik heb al 2 keer EMDR (een therapievorm) gehad, helaas kon het beide keren niet afgesloten worden wegens omstandigheden.
Ik weet dat ik er niet meer over moet beginnen (heeft mijn behandelaar deze week duidelijk verteld), maar hoe moet ik er mee omgaan? Ik heb het gevoel dat mijn lichaam besmet is, niemand mag dat weten in mijn buurt. Dan laten ze me vallen, maar ze mogen mij niet aanraken want dan raken ze ook besmet. Ik wil alsmaar meer afvallen zodat niemand kan zien dat ik besmet ben. Ik word gek van mezelf van mijn gedachten, van mijn stemmen, van alles. En het ergste is dat ik het niemand kan vertellen. Mijn behandelaar wil dat ik niet meer over die aanrandingen begin. En ik wil ervan af, ik wil het zo graag loslaten maar ik weet niet hoe!

Sammy, 21 jaar

Terug naar lijst

Mijn Psychische Problemen

Naam: LittleGirl
Leeftijd: 17

Hallo allemaal, Wat fijn dat je hier dingen kan vertellen en melden, ik heb al 5 maanden psychische problemen en daardoor lig ik helemaal in de knoop. Ik loop bij het Riagg jeugdzorg maar moet nog zeker 3 maanden wachten (kon eerder zijn door mijn problemen) voordat ik eindelijk hulp of iets kan krijgen. Het grootste probleem is SCHOOL........ ik kan me daar niet concentreren en voel me daar niet goed en op me gemak. Het is heel erg naar door niet naar school te gaan (mijn ouders weten van niets). Ik weet niet meer wat ik moet doen ik lig helemaal overhoop en ben net 17. Als ik de dingen over kon doen vanaf mijn 14e dan had ik dat zeker gedaan! Ik voel me altijd bekeken en ongemakkelijk bij mensen, vooral in de klas. Ik ben bang dat mensen voelen wat ik op zo'n moment mee maak. Alle contacten die ik had heb ik verbroken op 2 of 3 na. Thuis gaat het slecht omdat ze mij niet kunnen helpen en me ook niet kunnen begrijpen. Nou ja dit was het eventjes in het kort.

Groetjes Littlegirl

Terug naar lijst

Problemen

Naam: Carina
Leeftijd: 13

Hallo Allemaal ik wil iets kwijt, wat ik nu eigenlijk, aan niemand meer durf te vertellen. Ik had het aan mijn beste vriend verteld, maar daardoor is hij ontzettend boos geworden en vind dat ik gewoon aandacht wil en wil hij me NOOOIT meer spreken..

Dit is er gebeurd: ik voelde me de laatste tijd niet zo goed en mijn broer was 4 jaar geleden weggelopen en is uiteindelijk naar duitsland gegaan. Ik heb hem die 4 jaar nooit meer gezien. 3 weken geleden.. had ik gehoord dat mijn broer dood is hoe waar en waarom.. ik weet het niet maar hij is er niet meer. Vroeger was hij de enige in mn leven met wie ik kon praten. Ik werd zo chagerijnig daardoor en moest alleen maar huilen.. daardoor hebben veel mensen..zich niet veel van mij aantrokken want ik was toch altijd diegene die alleen maar aan het lachen was? Ja, was dacht ik altijd. Omdat ik gewoon niet meer wist wat ik moest doen moest ik het gewoon allemaal even kwijt. Ik had het aan mijn beste vriend verteld, maar die was boos geworden. Ik dacht dat ik echt niemand meer had, want ik had ook vaak ruzie met mijn ouders en op dat moment ook.
Dus het enige wat ik op dat moment wou is gewoon weg van de aarde weg van alles k wou gewoon niet meer leven. Ik heb toen 2 keer zelfmoordpogingen gedaan. Ik heb mezelf gesneden tot bloeden toe en blauwe plekken alles. Ik had geen mes dus deed ik het met scherpe dingen dus is het uiteindelijk niet gelukt. Ik denk dat ik het nu niet meer wil, maar ik weet het niet..Ik voel me helemaal niet vrolijk en gelukkig zoals vroeger.

Slechte combinatie autisme en medicijn

Naam: Sandra
Leeftijd: 20


Ik was vorige zomer heel gestresst, en toen gingen we naar de dokter omdat ik dacht dat ik iets van giftige stoffen had ingeslikt (maar dat was natuurlijk niet zo, maar dat dacht ik) Dus bij de huisarts aangekomen kijkt hij me even na. Verder heeft het nog over: hoe ik me voel. De huisarts vond dat het niet goed met ging. Hij schreef me toen Oxazapam voor. Ik slikte 3 dagen Oxazpam 3 maal daags. Na derde dag dat ik Oxazepam had gebruikt herkende ik m’n eigen foto niet meer, ik herken m’n eigen omgeving niet meer waar ik bijna m'n hele leven al woon. Verder had ik na die 3 dagen Oxazepam ook last van zweverigheid en het gevoel buiten het lichaam te leven. (Ik had last van derealisatie en depersonalisatie.) Verder dacht ik steeds aan de dood en zelfmoord, terwijl ik voor de tijd dat ik Oxazepam slikte nog nooit aan de dood dacht. Want iedere dag vorige zomer was ik blij 's avonds als ik in m’n bed lag en de dag had overleefd. Want overleven zo voelde het echt voor mij. Ik heb het 3 weken heel moeilijk gehad van half juli tot de eerste week van augustus. Verder zijn we vanaf half juli elke dag bij een psychisch ziekenhuis geweest en bij de crisisdienst, omdat het echt niet goed met me ging. Maar gelukkig gingen we begin augustus naar een (andere) goed psychisch ziekenhuis. Daar herkenden ze de symptomen derealistie en depersonalisatie die ik door de Oxazepam had gekregen. En van hen kreeg ik antidepressiva Cipramil. Sindsdien gaat het weer goed.
Maar ik weet wel dat ik nooit meer naar de huisarts ga die mij Oxazepam heeft voorgeschreven. Want ik was nog zieker geworden van de Oxazepam dan voor ik ermee begon. Ook moet ik er bij zeggen dat ik licht autistisch (pdd-nos) ben en ik Oxazepam achteraf helemaal niet mocht hebben. De huisarts heeft dus een grote fout gemaakt. Daarom wil ik andere autistische jongeren waarschuwen voor Oxazepam.

Extra info depersonalisatie en derealisatie

Depersonalisatie betekent: een verandering van de waarneming of ervaring van jezelf, zodat het gevoel van de eigen realiteit tijdelijk zoek is. Je kan dan van jezelf vervreemden, bijvoorbeeld: het gevoel hebben alsof je jezelf van een afstandje waarneemt. Ook kan je denken dat je handen of benen heel klein of juist groter zijn geworden.
Depersonalisatie gaat soms samen met derealisatie. Dan heb je het gevoel dat de buitenwereld niet meer echt is.

Terug naar lijst

Ik ben Jolly, een speciale jonge meid!

Naam: jolly
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 26

Het is al weer een jaar geleden. Ik heb het allemaal meegemaakt. Van enorme vreugde, kracht en wijsheid tot de schaamte, isoleercel en medicijnen. Vijfentwintig jaar lang was ik een normale vrolijke meid. En toen, voor mij en mijn omgeving, vanuit het niets, ben ik in een zware psychose geraakt. Achteraf heeft het waarschijnlijk gelegen aan de vele veranderingen in mijn leven, ik woonde samen met mijn vriend en dat ging uit, een nieuwe woning dus en een nieuw leven. Daarnaast begon ik met afstuderen aan de universiteit. Waarschijnlijk waren dit voor mij te veel veranderingen in één keer. Nadat ik weer bij zinnen gekomen was met de hulp van zware medicijnen, moest ik nog een aantal maanden in een inrichting verblijven. Ook heb ik de keuze gemaakt, samen met mijn psychiater, om lithium te gebruiken. Ik kreeg de diagnose: bipolair of manisch-depressief. Tja, en daar zit je dan... ik dat doodnormale meisje...manisch-depressief?

Ik kan het nog steeds eigenlijk niet geloven of liever ik wil het nog steeds niet geloven. Manisch-depressiviteit is een chronische ziekte, maar ik wil mijzelf toch niet zien als een zieke jonge vrouw? Alles gaat inmiddels weer veel beter, ben nog niet helemaal afgestudeerd, maar dat gaat komen. Heb mijn baantje in de horeca weer opgepakt en ga weer vrolijk door. Op dit moment gebruik ik dagelijks medicijnen, maar mogelijk ga ik binnenkort, met hulp van mijn psychiater, afbouwen. Ik blijf tegen mezelf zeggen; ik heb een ziekte, maar ik ben het niet. Ik ben Jolly, een speciale jonge meid!

Conversiestoornis

Naam: Esther
Leeftijd: 27

(De namen in dit verhaal zijn veranderd.)
Mijn zusje Hanna, 22, weet sinds april 2005 dat ze een conversiestoornis heeft. In september 2004, stond ze voor zichzelf en haar vriend koffie te zetten en viel toen zo ineens uit het niets op de grond. Ze zakte letterlijk door haar benen. Na verschillende onderzoeken, konden ze neurologisch niets vinden. Het heeft erg lang geduurd eer ze weer goed kon lopen. Ondertussen heeft ze toch ook steeds kleine terugvallen gehad. Zomaar uit het niets zakte ze door haar benen. Ook heeft ze al die tijd een soort van spierpijn gehad. In maart heeft ze opnieuw een MRI-scan moeten maken, waar ze eind mei pas de uitslag van zou krijgen. Maar begin april zakte ze weer ineens door haar benen en deze aanval duurde veel langer, het heeft bijna een uur geduurd voordat ze weer gewoon kon opstaan. Ik ben met haar naar het ziekenhuis geweest en opnieuw wezen de onderzoeken niet op iets neurologisch. Die maandag is ze meteen gaan bellen en woensdag kon ze al terrecht bij de neuroloog voor de uitslag van de MRI. Ook daarop was niets te zien. Ze moest naar fysiotherapie en een psychiater. Waarop Hanna erg boos werd, want ze deed niet alsof, ze zakte echt door haar benen en ze had het gevoel alsof niemand haar meer geloofde. Toch een afspraak bij de psychiater gemaakt, die na het horen van haar verhaal meteen kon zeggen wat ze mankeerde. Een conversiestoornis! Helaas is er maar weinig over te vinden, enkel wat informatie en eigen verhalen van mensen met een conversiestoornis. Hanna is daarop meteen ingesprongen en heeft een site en een forum gemaakt! Waar ze iedereen die wil weten wat ze heeft naartoe stuurt! Ze wil en kan het niet meer uitleggen! iedereen kijkt haar aan alsof ze gek is. Ook op haar werk krijgt ze maar weinig begrip voor wat ze heeft. Helaas. Eind mei heeft ze een sessie in een praatgroep en half juni krijgt ze een hypnotherapie. We zullen zien hoe dat gaat lopen. Dan wil ik als laatste ook even de link van haar forum neerzetten http://bennietgek.sxbb.nl/
Groetjes Esther

Extra informatie conversiestoornis

Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. Hierdoor ontstaat het beeld van een neurologische ziekte (hersenziekte).

Een conversiestoornis kan vele vormen aannemen, maar de meest voorkomende zijn verlamming van de ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies van het spraakvermogen. Ook kunnen motorische stoornissen (stoornissen in het bewegingspatroon van het lichaam)  of stuipen optreden. Het komt voor dat klachten snel verdwijnen als de patiënt in het ziekenhuis wordt opgenomen, maar vaak keren deze later weer terug.

Voor de diagnose gesteld kan worden, moet eerst worden nagegaan of er een lichaamlijke oorzaak te vinden is en, zo niet, of de patiënt bewust de klachten zelf doet.

Wat moet ik hiermee?

Naam: Marjolein
Leeftijd: 13

Hallo allemaal, dit is mijn eerste keer hier. Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen maar er is de laatste tijd heel wat gebeurd en ik weet niet wat ik ermee aan moet. Het begon een half jaar geleden, eigenlijk al eerder. Ik begon dingen te verzinnen op forums. Het voelde goed dat ik controle had over mijn eigen verzinsels en daar ook aandacht voor te krijgen. Ik was heel ontschuldig, maar op den duur verzon ik zoveel dat ik door de mand viel of gewoon niet wist wat ik allemaal gezegd had en daar beter weg kon gaan. Natuurlijk kreeg ik last van schuldgevoelens en soms biechte ik het op. Toen waren het nog niet zulke grote leugens dus vielen de reacties nog mee. Toen liep het allemaal uit de hand want ik zette een hele eetstoornis in scene, op een nieuw forum. Ik kwam toen in contact met een vrouw die nogal wat indruk op me maakte en waar ik me goed bij voelde, ik voelde me echt goed, tot ze me verwijderde omdat ze het niet aankon. Nogal wat paniek aan mijn kant en heb haar toen tientallen mailtjes gestuurd zonder effect. Heb toen een email adres gemaakt met haar naam erin van waa rik mezelf mailde. Uiteindelijk begon ik dat email adres ook te gebruiken andere mensen voor de gek te houden, ik speelde die vrouw. Het begon aan me te vreten en kreeg last van rotgevoelens en schuldgevoelens. Tijd om het op te biechten dus. Ze keek er niet van op, maar toen ik vertelde van het email adres en dat ik best veel aan haar dacht en ook gedichten over haar had schrok ze best. Logisch natuurlijk, ik plaats dit ook niet om mijn gedrag goed te praten. Maar goed, ik was blij dat ik het eindelijk tegen iemand had kunnen vertellen, en zette het dus ook op het forum. Er zijn nu ontzettend veel mailtjes gestuurd waaruit blijkt dat ze me een of ander monster vinden en dat ik compleet gestoord ben, hoe kon ik het nou doen. Oke, ik geef ze gelijk, ik had het nooit mogen doen maar dat was na 20 mailtjes al meer dan duidelijk. Er word ook veel gezegd dat ik hulp moet zoeken, maar ik zie dat nog echt niet voor me. Ik denk dat ik het nu zelf nog wel kan oplossen, met misschien een beetje hulp maar een psychiater heb ik daar echt niet voor nodig. Ik ga me gewoon inzetten dat gelieg achterwege te laten, het gewoon niet meer te doen. Die vrouw ben ik kwijt, ze wil me niet meer omdat ik haar heb "gestalkt" en ze dit allemaal maar eng vind. Het is moeilijk om het allemaal uit te leggen maar ik wilde het gewoon even kwijt. Er word ook gepraat over patologisch liegen (?) en ik weet niet wat dit is en betekend, wat moet ik hier nou mee? In het echt komt dit niet voor dus om het aan mijn ouders te vertellen zie ik absoluut niet zitten. Toch zoek ik iemand tegen wie ik alles kwijt kan.. Bedankt voor het lezen. marjolein

Ik ben eruit geraakt

Naam: Stef
Leeftijd: 23

Even mezelf voorstellen! Voor diegenen onder jullie die me nog niet kennen, ik ben Stef. Stef zie ik als één geheel. Niemand krijgt hem stuk. Hij is dan ook een bundeling van gaven en talenten. Toch had ik lang gedacht nooit gevoelens van opluchting te ervaren. Ik ben namelijk een slachtoffer van de psychiatrie. Ik was nog maar vijf of ik werd al door papa verstoten. Zijn zaak was net als zijn blonde minnares veel belangrijker dan zijn zoon. Een kind dat in de kijker liep en bruiste van creativiteit paste dus niet meteen in het rijtje. Toen de juf op school mij ook nogal druk vond, leverde papa mij over aan de psychiatrie. Ik moest leren spelen zoals anderen. Dat haatte ik. Ik wilde iemand zijn, niet de andere zijn evenbeeld. In het therapeutisch centrum stond niemand me echt bij. Ik ging er door een hel. Toch was dat slechts een habbekrats van wat nog moest komen. Op mijn negende pushte papa een psychiater om bij mij ADHD vast te stellen. Ik kreeg rilatine voorgeschreven en had last van veel schadelijke bijwerkingen. Ik werd een papzak, kreeg borsten en wist niet meer wie ik was. Zelf dacht ik toen nog dat men mij gewoon wilde helpen. Mijn creativiteit ging de koelkast in, ik sportte niet meer en leek wel een erg verwelkte plant.

Jaren werd me ingelepeld dat ik gek was. De meeste therapeuten beschouwden mij als gek, maar niemand ging in op de gezinstoestand. Mijn ouders waren intussen uit elkaar. Mijn moeder heeft het heel moeilijk gehad om de scheiding te verwerken en zat daardoor met allerlei problemen opgezadeld. Papa had zijn doel nog lang niet bereikt en koos voor mij een strengere psychiatrische behandeling uit. Ik zat al jaren aan de pillen maar op mijn zestiende kwam ik ook nog in een instelling terecht. Onder druk van mijn vader bracht mama mij naar de psychiatrische afdeling van een kliniek. Ik studeerde toen aan de toneelschool en miste maandenlang noodgedwongen de lessen. Ik kon zelfs mijn kerstexamens niet afleggen. Ik werd naast rilatine ook volgepropt met dipiperone, imovane en seroxat. Ik voelde me teleurgesteld in mijn ouders, maar ook bijzonder verloren in het leven. Pas nu, zes jaar later, heb ik ingezien wat er toen eigenlijk aan de hand was. Ik zat zwaar aan de pillen en slaagde toch voor mijn creatieve vaardigheden, en dat terwijl de pillen mij in hun macht hadden. Dit is echt uitzonderlijk. Ik moet dus wel bruisen van talent en daar ben ik fier op. Ik ga dan ook veel in het werk stellen om me in die dingen te ontplooien. Jaren werd ik gepest. Jaren heb ik het leven gemist. Ik dacht dat ik een verliezer was. Niemand gaf me kansen. Maar kan ik hen geen ongelijk geven. Ik straalde niets van levenslust uit. Ik heb geen kindertijd of pubertijd beleefd. Ik werd als een gevaarlijke gek aanzien. Maar nooit verloor ik de moed. Ik had altijd nog wel hoop op een morgen.

Na mijn toneelopleiding stopte ik met de pillen. Ik had er toen al drie ziekenhuisopnames opzitten en vond dat het welletjes was geweest. Naast lijder aan ADHD bleek ik intussen ook nog eens karaktergestoord te zijn. Dat hebben zij dan toch mooi in de hand gewerkt. Ik weigerde zo verder te leven en koos voor mezelf in plaats van voor de behandeling. De zomer na het laatste examen ging ik op kamp. Ik maakte er kennis met jongeren die mij namen zoals ik was. Ik was best de moeite waard en helemaal niet psychisch gestoord. Het hele kamp was dol op mijn fratsen, toneelopvoeringen en zangpartijtjes. Ik wist niet waar ik het had. Waarom moest ik precies door de hel gaan? Waarom voelde ik mij nooit eerder thuis? Ik was blij een kans te krijgen. Toch werd ik nog steeds niet door mijn familie aanvaard. Het enige wat hen boeide, was of ik op tijd mijn pilletjes nam. Niet veel later ging ik op kot in Gent. Ik vatte een extra studie aan die mij niet boeide. Ook hierin voelde ik druk. Toch viel het kotleven erg mee. Ik maakte vrienden en niemand, echt wel niemand zei dat ik ziek was. Ik nam er mensen in vertrouwen over mijn verleden. Ooit vroeg iemand mij of hij kon helpen mijn vader te vermoorden. Zonder aarzelen sloeg ik zijn voorstel af. Ik wilde niet in moeilijkheden geraken door wat hij mij had aangedaan. Ik wou gewoon genieten van een leven dat ik zolang had gemist. Na dat jaar besloot ik even tijd voor mezelf uit te trekken. Ik zag het niet meer zitten om te studeren en zat weer thuis. Dit vonden mijn ouders een groot probleem. Papa, die al jaren niet meer naar me omkeek, had het vredegerecht gecontacteerd. Hij wilde me colloceren. De eerste keer kwam ik in contact met een goede psychiater. Die zag dat ik gezond was en voerde mij naar huis.

Een tweede keer had ik minder geluk. Een op geld beluste psychiater schreef een beschermingsmaatregel van veertig dagen uit. Ik werd meteen overgebracht naar de instelling van Langenheuvel. Daar kreeg ik zonder boe of ba zyprexa toegediend. Ik sliep de hele tijd, kwam opnieuw dertig kilo aan en in de luttele wakkere momenten staarde ik voor mij uit. Zo werd ik autistisch. Meteen hoefde ik ook te leren leven als een echte autist. Maar voor een vals autistje zoals mezelf valt dat nogal zwaar. Leren leven met autisme is in mijn geval leren leven met één been terwijl je er twee hebt. Men trachtte mij te overhalen om een drietal jaren in hun instelling te verblijven. Autisme is dan wel niet te genezen, ik kon er best mee leren leven. Na veertig dagen werd de maatregel niet verlengd. Volgens mijn dokter-studente, was dat het domste wat ik kon doen. Met een handicap als de mijne kon ik de samenleving niet in. Dat ik pillen nam, leek voor haar echt bijzaak. Ik ondervond misschien wel nadelen, maar ze hielpen volgens haar vooral om mijn verleden te helpen vergeten. Toch ging ik in ambulante therapie. Dat studentinnetje had mij haar beste vriendin aangeraden. Een eerste gesprek vond plaats in het gezelschap van mijn ouders. Papa was opgetogen. Hij droomde al jaren van een autistisch kind en schreeuwde het uit van opluchting. Hij organiseerde etentjes met familieleden om hen het grote nieuws te vertellen. Dat ambulante truttemieke zei ook meteen dat ze me niet aankon. Ze stelde een nieuwe opname voor. Ik was kwaad. Jaja, je hoort het, ik had opnieuw gevoelens. Een halfjaar na mijn ontslag in Langenheuvel, was ik op eigen houtje met zyprexa gestopt. Dit was het beste wat ik kon doen. Ik praatte opnieuw, sliep niet meer de godganse dag en was vooral benieuwd welke verklaring ze hieraan zouden geven. Om zichzelf niet in de nesten te werken, leed ik nu aan het asperger-syndroom. Dat is een vorm van autisme waarbij je wel kan praten, maar wat je zegt is ernaast geluld. Ik brak met mijn ambulante psychiater. Ze was mijn tijd en geld niet waard. Wel voelde ik mij erg gekwetst. Ik dacht dat mijn kinderjaren ellendig waren. Maar dit leek ineens veel erger. Ik werd dan ook depressief.

Mijn moeder dacht nog steeds dat ik ernstig gestoord was. Ze ging dan maar naar de politie. Ik werd met dwingende redenen overgebracht naar een ziekenhuis. Dit keer leed ik aan een bipolaire stoornis, type schizofrenie. Verder had ik psychotische belevingen, agressieve uitbarstingen en geen ziekte-inzicht. Door enkele agressieve agenten werd ik begeleid naar Saint-Alexandra te Grimberry Hill. Daar verbleef ik op een gesloten afdeling in afwachting dat de vrederechter een uitspraak deed. Natuurlijk werd ik als geestesziek met een gevaar voor mezelf en de maatschappij gezien. Ik werd onterecht beschuldigd van het horen van stemmen. Stoppen met zyprexa was voor hen ook een misdaad. Toch kreeg ik ondanks een zware diagnose geen nieuwe medicatie toegediend. Daar werd de reden "wij zien geen ziektesymptomen in jou" aan gegeven. De collocatie werd na 40 dagen met 6 maanden verlengd. Ik stel me veel vragen bij de professionaliteit in de instelling. De psychiater liet zich amper zien en alle zaakjes werden afgehandeld door de piepjonge psychologe en de sociaal-assistente. Zij misten de nodige ervaring en al snel ervoer ik mijn opname als niets meer dan een klucht. Financieel gezien was dit een echte ramp. Ik stond nog steeds op het ziekteboekje van mijn moeder en ontving niets. Achteraf bleek dat ze verzuimd hadden om daarvoor moeite te doen, want ze waren toch al zo actief. Na een drietal maanden kreeg ik voorwaarden voor ontslag. Die waren bijzonder psychotisch als je het mij vraagt. Ik had geen geld en toch moest ik op zoek naar een eigen flat. Ze vonden het niet goed dat ik opnieuw thuis zou wonen, want dan kon ik misschien uit hun web ontsnappen. Als ik een job vond, mocht ik van hen wel van thuis uit werken. Niet veel later tekende ik een contract bij een bedrijf, maar de psychiatrische instelling verbood me te zeggen dat ik opgenomen was. Fier kwam ik aandraven met mijn contract. Maar toen moest ik gaan werken vanuit de instelling en niet van thuis uit. Voor wie namen zij me eigenlijk? Ik verscheurde mijn contract en werd onmiddellijk voor lange tijd naar de gesloten unit gebracht.

Intussen had ik reeds contact opgenomen met de Sarah-vereniging. Achteraf vervloekte ik mezelf waarom ik dit niet eerder had gedaan. J. bezocht mij regelmatig in de instelling. Hij zag meteen dat ik niet ziek was en dat ik er zo vlug mogelijk uit moest zien te geraken. Op aanraden van de directeur probeerden we het via de klachtenbemiddeling, maar dat bleek gewoon tijdverlies. Weken later stelde ik  J. aan als mijn vertrouwenspersoon. Vanaf dan ging alles erg snel. Op woensdag had ik met J.  een gesprek bij de psychiater en op vrijdag kon ik de instelling verlaten. Ik heb natuurlijk een heel verleden te verwerken. Daarom ga ik momenteel geregeld langs bij een ambulante psychiater die zelf niet aan stoornissen lijdt. Na meerdere langdurige gesprekken en grondig klinisch onderzoek ( eindelijk!!!!!!) stelde zij vast dat ik aan geen enkele psychiatrische pathologie lijd. Ook dat gevaarsaspect vond zij ronduit overroepen. Ze schreef dan ook een attest uit waarin ze die dingen bevestigt. Momenteel schrijf ik mijn eerste boek. Daarin wil ik beschrijven wat er mij is overkomen en hoe de psychiatrie daarop heeft ingespeeld. Ik kan ook veel emoties kwijt in andere kunsttakken. Ik hou jullie graag op de hoogte!

Vele lieve groetjes, Stef

Verslaafd

(De namen in dit verhaal zijn veranderd.)
Voordat ik met de drugs begon woonde ik nog niet zo heel lang op mezelf. Iets wat ik altijd al wilde. Woonde in een gezellige buurt met allemaal jongeren. Ik leerde al snel een hoop mensen kennen. Ik had een fulltime baan op als groepsleidster op een woongroep voor verstandelijk gehandicapten. Ik werkte veel en na me werk hield ik me bezig met mijn honden en uitgaan. Ik had een druk leventje. Ik had toen wel last van stemmingwisselingen, depressie en slapenloosheid. Ik weet niet wat er met mezelf aan de hand was. Daarom liep ik bij een psychiater. Wel weet ik dat ik erg veel last had van de dingen die ik vroeger had meegemaakt.

Na een zware werkdag kwam ik thuis. Ik voelde me depressief en alleen. Mij telefoon ging af en mijn beste vriendin vroeg of ik mee ging naar het cafe waar we sinds een paar maanden kwamen. dezelfde avond gingen we samen naar het cafe. Daar werkte Mark achter de bar die 13 jaar ouder was als mij. Hij was net gescheiden.. Hij had vier kinderen en zij oudste zoon en dochter hadden mijn leeftijd. Ik kon het goed met hem vinden. Hij was altijd lief voor mij en erg zorgzaam. Soms probeerde hij me te zoenen en vroeg of ik met hem meeging naar zijn huis. Hij deed dit wel met veel gein dus ik dacht ook dat hij hierin niet serieus was. Naar andere vrouwen toe gedroeg hij zich ook op die manier en ik trok me er niet veel van aan. Op een gegeven moment ben ik met een andere vriendin in de kroeg en zei was er nog nooit eerder geweest. Mark probeerde mij weer te zoenen en maakte opmerkingen hoe mooi hij me vond. Dit deed hij op een gegeven moment ook bij mijn vriendin. Ik kreeg een jaloers gevoel. Toen we weggingen liep Mark met ons mee naar de auto. Ik knuffelde altijd even met hem als ik naar huis ging. Deze keer voelde ik een verliefd gevoel toen we knuffelden. Me vriendin stapte in de auto en Mark zoende en ik begonnen te zoenen. Ik vond het lekker. Trillend zat ik in de auto. me vriendin vroeg aan mij of ik niet goed wijs was. Ze vond het raar dat ik zoende met zo'n oude man.

Ik werd verliefd op Mark en eigenlijk was ik nog nooit zo verlieft op hem geweest. Ongeveer twee keer in de week logeerde ik bij hem en met zijn kinderen kon ik het ook goed vinden. Dat was wel erg moeilijk omdat ik net zo oud was als zijn oudste twee kinderen. Die schenen er ook helemaal geen probleem mee te hebben dat ik met hun vader ging. Na 2 maanden begonnen de problemen. Ik zag Mark wat minder omdat hij het te druk had met veel andere dingen. Ook sprak hij vaak af met andere meisjes en ging vaak stappen met vrienden. Ik durfde mijn ouders niet te vertellen van de realtie van Mark en mij. Mark belde mij ook steeds minder. Dit alles maakte me bang. bang om hem kwijt te raken. Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden en vond alles met hem geweldig. Ik begon bizarre dingen te doen om zijn aandacht te trekken. Ik begon steeds meer te geloven dat Mark ook met andere meisjes ging. Steeds onkende hij het. Ik merkte dat er steeds meer afstand tussen ons ontstond en dat hij me niet meer zo leuk vond als in het begin. Mijn vrienden vertelden aan mij dat ik met hem moest kappen en dat het niks kon worden tussen ons. Diep van binnen besefte ik dat ook maar wilde het niet inzien. Ik probeerde wel mij oude leventje zonder hem weer op te pakken. Het ging moeilijk. Slapen deed ik bijna niet en werd steeds depressiever door alles.

Toen ik weer een keer niet kon slapen besloot ik om met de honden te gaan wandelen. Het was midden in de nacht en op straat erg stil. Ik liep buiten met mijn honden. Er kwam een jongen aangelopen. Hij aaide mijn honden. Hij begon te vertellen dat hij ook een hond had. We raakte aan de praat met elkaar. Ik vroeg hem wat hij zo laat op straat deed. Hij vertelde mij dat hij drugs had gebruikt en in een foute trip zat. Zijn hele huis zat vol met vrienden en hij kon de drukte even niet aan. Ik wilde weer naar huis toe gaan en Jeroen vroeg of ik het gezellig vond als hij even met mij mee ging. Jeroen ging met me mee en we zaten daarna nog even gezellig te kletsen. Toen hij naar huis toe ging beloofden we elkaar dat we snel weer iets zouden afspreken. De volgende avond ben ik naar Jeroen toe gegaan. Hij stelde me voor aan Rick een jongen met wie hij samen woonde. Ik kon het goed vinden met Jeroen en Rick en we gingen steeds vaker met elkaar om. Elke keer als ik naar Mark toe kon ging ik naar Mark. Ik vertelde ook aan Jeroen en Sef over mijn relatie met Mark en dat het niet goed ging. na zoveel pogingen Mark te vergeten lukte het niet. wel begon ik Rick leuk te vinden. Hij mij ook. We krgen wat met elkaar en hij wilde dat ik het uitmaakte met Mark. Ik had tegen Rick gezegd dat ik dat ook gedaan had, maar ik kon gewoon niet kappen met Mark. Ik hield gewoon zoveel van hem. Met Rick ging ik alleen maar om Mark een beetje uit me hooft te zetten en voor de gezelligheid.

Het was bij Jeroen en Mark altijd erg gezellig. Het huis zat altijd vol met vrienden en het was er elke dag weer feest. Wel zat iedereen die daar kwam aan de speed. Er werd veel gesnoven en geslikt. Ik was wel nieusgierig naar hoe hun zich voelden, maar wilde zelf niks. Ik wist dat het niet goed voor me was en ook niet voor me werk. Ik had een goede en leuke baan en dat wilde ik ook zo houden. Op vrijdag avond wilde ik Mark verassen door zomaar naar hem toe te gaan. Ik had van me vriendin gehoord waar hij aan het stappen was. Ik kwam binnen in het cafe en zag Mark met een ander meisje op zijn schoot. Hij stond op en zoende mij. Mark zei dat hij blij was dat ik er was, maar verder kreeg ik geen aandacht van hem. Hij deed alleen maar leuk met andere meiden. Ik liep naar Mark toe om te zeggen dat ik naar huis ging. Mark zei dat hij graag wilde dat ik vannacht bij hem sliep. Hij gaf me zijn huissleutel en zei dat ik thuis wel op hem mocht wachten. Ik pakte zijn huissleutel en liep weg. Toen ik bij hem thuis zat voelde ik me kwaad en teleurgesteld. Ik besloot om naar Rick en de rest te gaan en zou dan later als Mark thuis kwam weer terug gaan. Ik belde Mark op om te zeggen dat ik even naar vrienden ging en hij maar moest bellen als hij thuis was. Bij Jeroen en Rick zaten wel 20 mensen die het lekker naar hun zin hadden en onder de drugs zaten. Ik zat nog steeds aan Mark te denken en wilde alleen maar bij hem zijn. Aan de andere kant wilde ik ook een leuke avond. Ik zei tegen Rick dat ik ook een keer een keer een pilletje wilde slikken om te weten hoe het voelt. Hij gaf me een XTC pil en ik nam hem aan. Zonder na te denken nam ik hem in. Ik kreeg een gevoel wat niet te beschrijven is. Het was lekker. Ik voelde me lekker en vond all mensen ineens bijzonder lief. Ik bleef maar bezig me bewegen en het was echt gezellig daar. Ik vertelde Rick dat ik bij een vriend zou logeren. Rick zei dat ik voorlopig lekker bij hem was en dat we deze nacht nog veel plezier zouden beleven. Mark belde om te zeggen dat hij naar huis kwam. Ik zei tegen Rick dat ik moest gaan en hij wilde me brengen. Dat kon niet, want dan zou Rick erachter komen dat ik nog wat met Mark had. Rick wilde niet dat ik auto ging rijden met een XTC pil op. Ik ben toch gegaan. in de auto kwam weer die boosheid naar boven. wat denk hij nou wel. Elke keer leuk doen met andere meisjes en mij wil hij alleen maar als het hem uitkomt. het liefst wilde ik weer terug naar Jeroen en Rick waar ik het leuk had. Mark stond al voor de deur toen ik aankwam. Ik stapte uit de auto en begon tegen hem te schreeuwen. Dingen die ik eigenlijk nooit zou zeggen, omdat ik te bang was om hem kwijt te raken. Van de XTC kreeg ik veel zelfvertrouwen. Mark vroeg wat ik gebruikt had en ik vertelde het hem. Ik werd wat rustiger en Mark en ik hebben erna nog lang zitten praten. Hij vertelde dat ik de enigste voor hem was en ik beloofde dat ik nooit meer XTC zou slikken. Het leek allemaal weer goed te zijn. Ik wilde stoppen met Rick, omdat ik nu besefde dat Mark wel bij me zou blijven.
De volgende dag ben ik naar Rick gegaan. het hele huis zat vol dus een geschikt moment om het uit te maken was er niet. Ze vroegen aan mij hoe ik de trip vond. Ik vertelde dat ik het geweldig vond. Peter vertelde dat hij nog heftigere XTC pillen had en of ik er eentje wilde. Dat wat ik gister had vond ik al geweldig en was heel benieuwd naar die heftigere pil. In overleg met Rick nam ik eerst een halve. Anders zou ik misschien te hard gaan legde Rick me uit. Dat deed ik dus ook. Rick legde me veel uit over drugs. Rick zelf gebruikte Speed, Coke en MDA poeder. Inderdaad was deze pil nog heftiger als de vorige. Naa drie kwartier bogon het pilletje te werken en een half uur later nam ik de andere helft. Ik voelde me zo gelukkig en zo blij. Alles om me heen was leuk. Kon ik me altijd maar zo voelen dacht ik. Toen het pilletje uit begon te werken wilde ik er nog een. Ik wilde me weer zo lekker voelen. Tussen Mark en mij ging het weer slechter. Zijn houding naar andere meisjes veranderde niet en hij werd ook steeds afstandelijker naar mij toe. Ik had besloten om geen XTC meer te nemen, ik wilde Mark niet kwijt. Wat Mark me aandeed kon ik niet meer aan. het enigste wat ik wilde was hem. Hij dacht daar heel anders over. Ik werd steeds depresiever en slapen ging ook steeds slechter. Ik kon het niet meer aan. Ik wilde Mark proberen te vergeten. Dat is beter voor mij dacht ik. Ik wilde weer XTC om dat fijne gevoel te krijgen. Rick kon het wel voor me regelen zei hij. ik wilde weten hoe hij eraan kwam zodat ik het zelf kon halen. dat wilde hij niet vertellen. Als ik het uitmaakte met Rick zou ik dus niet meer kunnen gebruiken. Ik besloot daarom bij Rick te blijven. Elk weekend gebruikte ik XTC, behalve als ik een weekend moest werken. Elke maandag was ik helemaal kapot omdat ik weer bij moest trekken van een weekend XTC. Op mijn werk ging het ook steeds slechter. Ik dacht alleen nog, maar aan de XTC. Ook werd ik vaak ziek. Ik moest ook steeds meer slikken om hetzelfde effect te krijgen. Ik kreeg van Peter ook MDA poeder. Dat was ook heftig. Daarna heb ik ook speed uitgeprobeerd. Je krijgt er een heel ander gevoel van als van XTC, maar ik vond het wel een supergevoel. Ik gebruikte steeds meer en vaker. Twee maanden later ging het nog steeds slecht tussen Mark en mij. Met Rick ging ik alleen nog maar om zo aan mijn drugs te komen. Ik hield niet van hem en alles wat ik met hem deed ging met een enorme tegenzin. Van hem wist ik wel dat hij echt van me hield en hij deed ook echt zijn best voor mij. Het krijgen van zelf mijn drugs ging iets beter. Ik werd afhankelijk van de drugs en wilde niet meer zonder. Een weekend zonder drugs was niet meer leuk. En daarom begon ik door de weeks ook met de drugs. Mijn werk leidde er enorm onder en het werd steeds moeilijker om voor mij collegas verbergen wat ik deed.

Het is nu een maand later ongeveer vijf maanden geleden slikte ik me eerste XTC pil. Ik kan het me nog zo goed herinnen. Ik zit in de zietewet omdat ik het werken niet meer aankan en omdat ik erg ziek ben. Ik denk veel na hoe ik de draad weer op kan pakken en weer gewoon naar me werk kan gaan. Me baan is zo belangrijk voor me. Me collega's waren atijd erg trots op mij over hoe goed ik het deed op me werk. Ik heb een bijzondere baan en dat wil ik niet kwijt. Het is het enigste waar ik echt trots op ben. Dat ik dat ooit bereikt heb, dat had ik niet verwacht. Mijn vriendin belde me drie dagen geleden op om te zeggen dat Mark al een tijdje een relatie heeft met een andere vrouw. Hij durfde dat niet aan mij te vertellen en daarom moest zij dat maar doen. Ik heb het altijd al geweten. Mijn wereld storte in. Ik hou zoveel van hem en kan het maar niet begrijpen. Nu weet ik dat ik hem kwijt ben. Dat ik me leven ook kwijt ben. Ik ben overstuur naar Rick gegaan en heb hem alles uitgelegd. Rick blijft bij me zegt hij en hij heeft me alles vergeven. Ik ga met hem verder, hij houdt tenminste wel echt van mij. We hebben samen flink wat speed weggewerkt, maar mijn tripje viel niet goed. Mijn gedachten waren alleen maar bij Mark. Een ding weet ik wel. Ik was een meisje met een goede baan, normale vrienden en gezond. Nu heb ik kans om elk moment me baan te kunnen verliezen, alleen maar vienden die aan de drugs zijn en ziek. Ik loop al drie weken met griep, me lichaam trilt als ik een dag geen drugs gebruik. Zweten doe ik veel en zonder de drugs vind ik het leven niet zoveel meer aan. Rick zit al twaalf jaar aan de drugs. Vandaag heb ik geen drugs gebruikt en morgen wil ik het met Rick gaan praten, ik wil samen met hem gaan stoppen met de drugs. Als hij niet wil doe ik het alleen. Dan stop ik ook met de relatie met hem en kom ik daar niet meer. Anders kan ik het niet. Ik wil me leven weer terug. Ik wil ook weer hulp zoeken om zo mijn problemen die ik dat voordat ik met de drugs begon op te lossen.

altijd de schuld

Naam: dona
Leeftijd: 14

Als ik wakker word krijg ik de schuld dat ik de kleren van mijn broertje (8) hebt verstopt alsof ik dat zou doen. Op school krijg ik de schuld van afkijken. Thuis krijg ik de schuld dat ik niets doe. k kan er niet meer tegen iederen dag dat zelfde gezeik waarom ik en niet mijn broertje k doe alles fout in de ogen van mijn moeder. k krijg zelf de schuld van me vrienden. k loop nu bij de psygoloog maar of dat wat helpt, k blijf de schuld krijgen. Zelfs als mijn broertje een bord laat vallen is het mijn schuld omdat ik de deur te hart dicht gooide of omdat ik de keuken in liep het is altijd mijn schuld heb zelfs al es een keer aan zelfmoord gedacht maar het is niet gelukt .....................................................

conversiestoornis

Naam: sanne
Leeftijd: 21

Ik heb een conversiestoornis en helaas staat er nog niks over op deze site dus dacht ik, ik ga er wat over vertellen. Toen ik voor de tweede keer opgenomen werd in het ziekenhuis, viel ik regelmatig. En dan bedoel ik niet struikelen en opstaan, nee bij mij lijkt het op een epileptische aanval. Ik weet zelf niet wat ik doe, ik weet niet of er mensen om me heen zijn, ik weet alleen wat ik zelf mee maak op dat moment. Mensen schrikken als ze mij vinden. Ik lig op de grond te trillen en dan vooral met mijn benen (dat is wat mij verteld word). Het enige dat ik zelf weet is dat ik het warm krijg, hoofdpijn heb en het zwart voor mijn ogen word. Enkele seconde later lijkt het alsof ik in een grot lig, ik probeer op te staan maar glij weg en krijg het benauwd, ik word heel bang en ik hoor alleen maar mijn stemmen. de stemmen lijken mij aan te vallen.
De duur van de 'aanval' is verschillend soms 2 minuten soms een kwartier. Als ik of van zelf bij kom of ze hebben mij bij gekregen, ben ik doodmoe en heb ik pijn in mijn benen. Ik ben dan nog steeds angstig. In het ziekenhuis hadden ze het nog nooit gezien en gooide water over mijn hoofd heen, het hielp, maar prettig was het niet.

Ik heb het nu al meer dan twee jaar en ik weet sinds enkele weken pas wat het is en dat er een naam voor is. Mijn behandelaar heeft het mij uitgelegd, gek genoeg was een naam een opluchting is was niet de enige "gek" die dat had. ik voelde me zo stom en schaamde me, maar ik ben gelukkig niet de enige al ken ik niemand die het wel heeft. laatst was ik gevallen en hebben ze 112 gebeld ik schaamde me dood en voelde me schuldig. Het schaamte gevoel zal nog wel een tijdje duren ik heb het gevoel dat veel mensen denken dat ik het zelf doe, dat het nep is, en dat maakt het extra moeilijk voor mij. Gelukkig doe ik nu haptonomie en heb ik een goede behandelaar dus ik heb de hoop dat ik ervan af kom. Ik wil graag weer studeren maar dat kan pas als ik niet meer val. Dat was mijn verhaal wel zo'n beetje. Sanne

Extra informatie conversiestoornis

Een conversiestoornis is een psychische aandoening die zich op verschillende manieren kan uiten. De oorzaak ligt in acute stress die de persoon niet kan verwerken. Door de spanningen die hierbij optreden, schakelen de hersenen bepaalde lichamelijke functies uit, zodat de patiënt de stress niet meer ervaart. Hierdoor ontstaat het beeld van een neurologische ziekte (hersenziekte).

Een conversiestoornis kan vele vormen aannemen, maar de meest voorkomende zijn verlamming van de ledematen, problemen met gezicht of gehoor, algemene vermindering van de zintuiglijke waarneming en verlies van het spraakvermogen. Ook kunnen motorische stoornissen (stoornissen in het bewegingspatroon van het lichaam)  of stuipen optreden. Het komt voor dat klachten snel verdwijnen als de patiënt in het ziekenhuis wordt opgenomen, maar vaak keren deze later weer terug.

Voor de diagnose gesteld kan worden, moet eerst worden nagegaan of er een lichaamlijke oorzaak te vinden is en, zo niet, of de patiënt bewust de klachten zelf doet.

Mijn Leventje

Naam: deirdre
Leeftijd: 16

Ik was tot mijn 7e een normaal, vrolijk kind. Niks aan te merken. Veel vriendjes en vriendinnetjes, leuke ouders, een goed leven. Mijn ouders gingen op vakantie, ik ging bij mijn opa logeren. Daar ging ik buiten spelen. Een man is naar mij toegekomen, heeft mij bang gemaakt en vervolgens heeft ie in de bosjes mij verkracht. Ik ben erg geschrokken daarvan. Ik heb het 8 (!) jaar aan niemand verteld. Ik durfde niet, ik schaamde me. Op mijn 15e heb ik het voor het eerst durven vertellen.

Nadat dat gebeurde werd ik stil, ging ik op school ruzie maken, thuis ruzie maken, en deed mezelf pijn. Ik ging expres met de fiets vallen, of van de trap af vallen. Want alles is mijn schuld. Zo ging het door, tot mn twaalfde. Ik was zo opstandig en vervelend dat af en toe de politie langs moest komen om mij rustig te krijgen. Ook was ik depressief. Vanaf toen wist ik nog maar een ding. Dit leven moet voorbij zijn! Op mijn twaalfde heb ik een eerste poging gedaan. Ook begon ik mezelf te snijden, en te branden. Ik kon niet huilen. Op mijn 13e ben ik door een goede huisvriend aangerand (meerdere keren). Iets waar ik niks tegen kon doen, omdat je dan weer in een soort shock raakt (ik merkte niets, ik was weg van de aarde). Iets dat raar klinkt. maar meer mensen hebben het.

Toen ik 14 was werd mijn vader plotseling heel erg ziek (longontsteking). Mijn moeder was een week naar Zwitserland, ik was alleen thuis met hem. Hij is op donderdag het ziekenenhuis ingegaan, op zondag overleden. Aan een stomme longontsteking. Toen weer een paar pogingen gedaan. Toen beseften mensen dat het zo niet langer ging. Ik werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar heb ik verteld over mijn verleden. Ik heb er 7 maanden gezeten, wat vrij goed ging, ik was nog steeds heel depressief, maar voelde me begrepen, iets wat in de gewone wereld niet voorkomt. Tot dat ik weer een poging deed. Ik werd op tijd gevonden (HOE?). Ze brachten me naar het ziekenhuis, en vervolgens werd ik weer naar het psych. ziekenhuis, op de gesloten afdeling. Daar is een jongen mijn douche binnen gekomen, en heeft mij ook verkracht. Ik ben toen zo snel mogelijk weg gegaan daar, naar huis.

Mijn leven is een puinhoop op dit moment. Eigenlijk ben ik levensmoe. Wil ik niet meer, en kan ik niet meer. *zucht* Maar ik blijf proberen.

De ware

Naam: Depri
Geslacht: vrouw
Leeftijd: 14

Ik was een heel gelukkig meisje in de 1e net naar de middelbare school nieuwe mensen ontmoeten, zoals me beste vriend en me beste vriendin en natuurlijk de leuke jongens.
Er werd me meteen al duidelijk dat ik heel snel verliefd werd en t was best grappig, tot dat ik J ontmoeten t was liefde op t 1e gezicht en hij werd langzamerhand een obsessie voor mij vooral nadat ik 1 uur in de week les met hem had en hij telkens voor me ging zitten of bij mij in t groepje, zo leerden we elkaar kennen en werden we beetje 'vrienden' ik ging zelfs snoep kopen om hem aantebieden zodat hij wat tegen me zou zeggen * ik telde elk woord wat hij tegen me zei. in totaal zijn t er 138 geworden (en vanaf dat moment mijn lievelingsgetal )
Ik was op me gelukkigst op school want dan zag ik hem ik haatte vakanties daar kon ik heel down van worden, laat ik zegge ik had t gevoel dat ik alleen voor hem leefde hij was mijn alles.
En toen kwam de zomervakantie 10 weken geen J de week voor de vakantie heb ik de hele tjid gehuild want k moes hem dan zolang missen..vakantie was helemaal ni leuk en was veel down, gelukkig brak de laatste week aan ik helemaal gelukkig..tot dat me beste vriend me vertelde dat J van school weg zou gaan omdat hij persoonlijke problemen had, ik had t gevoel dat mijn hart er langzaam werd uitgerukt en werd beetje bij beetje deprisiefer, ik vroeg hoelang hij nog op school zou blijven en dat was ong een week of een maand..maar die maandag was hij er niet ik mezelf maar blijven geloven door te zeggen dat ie vast nog op vakantie was..maar die dinsdag en woensdag was hij er ook niet en vanaf dat punt d8 ik dat het doordrong dat ie nooit meer terug zou komen.

Sinds die tijd ben ik wel vrolijk maar ni meer wie ik was..ik beschouw hem als De Ware want ik heb nooit een -puntje kunnen ontdekken en iedere jongen vergelijk ik met hem. bijv..hij heeft geen mooie neus zoals J hijs ni zo aardig ik ga hem ni leuk vinden ik moet eerst een J trekje ontdekken
 
Mijn enige hoop was msn want ik had zijn adres en we hadden al wel eens met elkaar gesproken op msn.
Na ong 2 weken van t verlaten van mijn school kwam ie online ik was zoo blij en begon over van alles tegen hem te praten maar hij was totaal veranderd hij had geen interesse meer in mijn verhalen en t enige wat ie zei was : oke
Hij had nooit geweten dat ik hem leuk vond al had ik hem dat niet ong nu 3 weken geleden in een mailtje verteld..de enige reactie die ik kreeg was : oke..en vanaf dat moment kon ik t woordje oke niet meer uitstaan en iedereen die t gebruikte werd ik boos op..
Ong een week nadat ik t hem verteld had begon ik aan hem te vragen waarom hij nooit meer tege me praatte..hij zei dat ie dat nooit had gedaan en toen voegde hij een vriend van hem in t gesprek en begon ie me uitteschelden voor Hoer slet kutwijf lelijk kind en al t negatieve wat k liever nie wil opschrijven..en hij noemde me 'het' alsof ik een ding was..ik heb toen na ong kwartier gevraagd of ie klaar was met vernederen en hoelang hij door zou gaan tot ik van een flat zou springen..en zijn antwoord was : t duurt me zelfs te lang spring dan..ik helemaal over me toeren naar bed gegaan maar ni geslapen vanaf dat moment ga ik vaak naar t kerkhof om even tot mezelf te komen..ik heb me wel gesneden omdat ik vond dat het mijn schuld was dat ie zo was..ik heb het toen aan mijn beste vriendin verteld en die voelde zich beetje verraden omdat ik die oplossing koos en niet naar haar toe kwam..
 
Ik ben die week nadat gesprek met J een week thuis gebleven omdat ik totaal geen zin meer had in t leven..als hij me dood wilden hebben dan moet dat gebeuren 'zijn wil is wet' me vriendin heeft heel lang op me in gepraat en me geholpen..en ik heb er heel lang aangewerkt tot ik d8 dat ik erover heen was..maar vandaag kwam ik er8er dat dat nog lang niet t geval is..k wil nog vaak naar t mes grjipen en de littekens weer open snijden of gewoon van de flat afspringen..want een leven zonder J is niks ik heb hem zo hard nodig en k weet dat me vriendin t probeerd t begrijpen en dat doet ze ook wel maar niet helemaal ze weet ni pcies hoeveel hij voor mij betekend..mijn hele 1e jaar op Middelbare school leefde ik voor hem..ik huil me vaak elke nacht in slaap omdat ik hem zo mis..van buiten lijk ik vaak vrolijk maar van binnen gaat alles mis..mijn vriendin beschreef de verandering van J als iemand die overleden is en waar een nieuwe geest in is gekome..dit is niet meer de oude J van vroeger hij is overleden en met hem kom je weer samen in de Hemel als jou tijd is gekomen maar dat is nu nog niet..maar als ik ergens J zie staan stort ik weer in en ik wil die pijn niet meer..ik heb hem te hard nodig..he's my Always en dat zal hij altijd zijn..k wil heus wel blijven leven voor me vrienden en familie..maar die pijn moet weg want als die blijft houd ik het niet lang meer vol..
Dit is nu een jaar geleden
 
Xxx Renee

Terugval

Naam: kittycat
Leeftijd: 19 jaar

Mijn verhaal in het kort: Toen ik 12 was liet ik met een vriendin wel eens honden uit om daar een paar gulden mee te verdienen. Bij een stel dat iets ouder was dan mijn ouders kwamen we steeds vaker. We keken tv, aten wel eens mee, zaten in de tuin en lieten de hond uit. Ik had nog geen sexuele ervaringen toen (hallo ik was 12!) en wist ook niet wat we overkwam toen de man me "greep". Ik heb dit voor me gehouden tot een vriendin van mij aan haar ouders vertelde dat hij haar had aangerand. We moesten allemaal naar de politie om aangifte te doen. Daar kwam ik er pas achter dat ik dus verkracht was. Hij kreeg een paar honderd uur taakstraf voor het verkrachten van 1 en het aanranden van 3 meisjes rond de 12/13. Bizar toch? Ik wou geen hulp, ik wou er niet aan denken, over praten, niks. Ik wou dat het wegging. Maar dat deed het niet...

Uiteindelijk heb ik toch hulp gezocht. Via de huisarts ben ik doorverwezen naar een psycoloog. Ik vind het fijn dat er nu iemand echt naar me luistert, me begrijpt en vooral; mij helpen bij het verwerken van dit alles. Het ging een tijd lang beter met me. Ik loop nu al drie jaar bij em. Maar nu heb ik een terugval. ineens. Veel drinken, ruzies, huilen, woedeaanvallen, extreme stemmingswisselingen en zelfmoordpogingen. Depressief, ik? Het meisje dat bekend staat vrolijk, spontaan en gezellig te zijn? Ik kan het nog steeds redelijk verbergen voor de buitenwereld, maar mensen merken toch dat ik anders ben, somber. Ik werk er nu wel aan, samen met mijn psych. Maar ik heb het wel moeilijker dan ik het tot nu toe ooit gehad heb. Ik wil het zonder pillen oplossen. Ik wil het ZELF doen.

kissy kittycat

Help

Naam: Jeetje
Leeftijd: 19 jaar

Ik voel me de laatste tijd echt hopeloos. Er gebeurd zoveel tegelijk dat ik het niet meer verwerken kan. Van mijn stagebegeleider heb ik het advies gekregen dat ik maar beter naar professionele hulp kan gaan zoeken, maar die man kent me niet eens! Maarja, als ik jullie verhalen lees herken ik wel weer iets...
Ik zit nu op mijn tweede HBO opleiding (eerste jaar), ik vind het nu wel leuk, maar nu ben ik weer niet geschikt voor het beroep en ik kan maar beter stoppen. Ik heb pleegbroertjes en een pleegzusje. En nu moet mijn jongste broertje waarschijnlijk het huis uit, terwijl hij al vier jaar bij ons is. En ik ben er pas achtergekomen/durven denken dat ik lesbisch ben :S Pfff, ik voel me nu dan ook behoorlijk leeg en beleef aan weinig dingen nog plezier. Het liedje 'mad world' past wel een beetje bij mijn stemming. Ik zou het leuk vinden om met iemand te praten die dit herkent of zin heeft om erover te praten.

Liefs mij

Ik dacht dat ik het wist

Naam: Simone

Ik dacht dat ik het wist, maar alles werd me afgenomen door onderdrukkers en gebruikers, ik was en ben immers een makkelijke prooi. Ik hou niet van boosheid, agressie, geweld en de liefde was me afgenomen ik had de liefde als kind van vier zo intens gevoeld en werd gestraft. Ik weet nu dat ik mezelf toen een overtuiging heb gegeven "liefde is strafbaar, dus maar nooit geen liefde meer voelen of toestaan". Nu ik dat weet, dacht ik er verandert wel het een en ander in mijn leven, maar nee, nog steeds trek ik alles wat verkeerd voor me is aan. Ik ben hulpverleenster in mijn vak en dat gaat me heel goed af, ik kan enkel mezelf niet helpen, wat me ook heel boos kan maken. Ik ben echt depressief en weet niet meer hoe ik eruit moet komen. Trek steeds de verkeerde vriendjes aan en blijf achter met heel veel pijn telkens weer.
Mijn leven zit vol met pijnlijke gebeurtenissen en ik wil zo graag dat het stopt, maar ik ben onmachtig, wat ik ook doe het lukt niet ik raak steeds verder van huis.
Ik ben op, ik kan niet meer. Geen mensen meer om me heen alleen als ik te gebruiken ben, dan staan ze er weer, en dat doet zo'n pijn. Ben ik dan niet meer waard, heeft het leven dan iets anders in petto voor mij? Maar wat dan, help hoe kom ik hier uit?